Via het blog van Angenita ontdekte ik dit vogeltje. Een winterkoninkje. Soms, maar niet vaak, zie ik er een in mijn tuin. Dit is wel heel bijzonder exemplaar. Want hij is niet levend, niet opgezet, maar gemaakt van papier. Hoe? Kijk dan hier:
Prachtig toch?
Vorige week deed ik een workshop bij Janny van der Vliet. Ik had haar creaties al gezien in Libelle en toen de workshop werd aangekondigd heb ik me onmiddellijk opgegeven. Want zelf natuurgetrouwe rozen maken, dat leek me wel wat.
En ik werd niet teleurgesteld. Rond de 20 dames schoven aan de tafels, waar op voor iedereen een placemat lag met daarop een satéprikker, een stukje elektriciteitsdraad, een schaartje en een mini potje lijm. Verder stond er op elke tafel een mand met rolletjes crêpepapier in verschillende zachte kleuren. Janny verklapte dat ze het crêpepapier uitspoelt tot de gewenste kleur is verkregen. Het droogt dan niet egaal op, maar juist de kleurnuances maken de bloemen zo levensecht.
En toen gingen we aan de slag. Nee, ik ga hier niet uitleggen hoe je tot het mooie eindresultaat komt. Dan zou ik onder Janny’s duiven schieten. Maar het is niet zo heel erg moeilijk. Met een beetje handigheid krijg je beslist een mooi resultaat. Dat blijkt ook wel, want alle vrouwen gingen weg met een klein boeketje zelfgemaakte rozen en papavers. Inmiddels heb ik thuis ook al wat rozen gemaakt, die nu op tafel staan.
 |
 |
Terwijl ik dit blogje tik, tikt buiten een felle regenbui tegen de ramen. En op het nieuws hoorde ik dat dit de koudste mei sinds het begin van de waarnemingen is. Nou, daar zijn we dan blij mee. Om in herinnering te houden hoe het ook anders kan zijn, zet ik hier dan maar een foto van een zonnig Elounda (Kreta, Griekenland).
Steeds meer idolen uit mijn jeugd zijn er niet meer. Nu is ook Georges Moustaki er niet meer.
Nog even een filmpje met één van zijn mooiste chansons:
Een echtpaar boekte vakantie en waren in de veronderstelling dat ze van Los Angeles naar Dakar in Senegal zouden vliegen. Op het vliegveld van Los Angeles werd echter niet de code voor Dakar (DKR) maar DAC (voor Dhaka, Bangladesh) op hun koffers getaped.
Tja, daar sta je dan zo’n 11.000 kilometers van je eigenlijke vakantiedoel af. Leuk is anders, maar zo zie je nog wel eens wat van de wereld. Ze zullen voortaan hun tickets wel goed controleren….
Jullie houden toch ook best wel rekening met het milieu? Afval scheiden, een boodschappentas meenemen, zodat je geen plastic tas meer hoeft te nemen, het huis isoleren en zo? En vooral die energieverspillende gloeilampen vervangen door peperdure spaarlampen, of nog beter, LED-lampen. Jullie laten toch ook de auto zo veel mogelijk staan, omdat de voorraad fossiele grondstoffen zo langzamerhand opraakt? Ja, dat doen jullie vast.
Maar ZIJ zijn niet zo milieubewust! 😯
Want als je denkt dat dit een koud café op de Noordpool of zo is, dan hebben jullie het toch helemaal mis. Deze IJSBAR werd gebouwd in Dubai. Daar hebben ze olie en dus energie zat. En geld, uiteraard.
Al langer liep het plan om een “pak en plakworkshop” te volgen, samen met Dorothé. En afgelopen week was het dan zover. Bij haar thuis stond de tafel al klaar en had Lisette van Altijd Gezel-Li gezorgd voor een heleboel rollen prachtig gekleurd papier, lijm en kwasten. Zelf hadden we wat dingen meegebracht die wel een opknapbeurtje konden gebruiken. En gezellig kletsend met nog drie andere vriendinnen begonnen we met papier uitzoeken. Dan kwam het scheuren en vervolgens plakken. Het werd niets een erge smeerboel, al zaten mijn handen wel vol. Maar al met al ben ik erg tevreden met het resultaat. Een saaie bloempot werd een vrolijke sierpot. Een potje waar eerst handcrème in had gezeten, werd omgetoverd tot een leuk kralendoosje.
Of eigenlijk “zoldersale”, want bij het opruimen van de zolder besloten we deze tassen en koffers van de hand te doen.
Dus wie heeft er belangstelling voor:
 |
 |
 |
|
 |
Als je belangstelling hebt, kun je me een berichtje sturen via het contactformulier
Ik was zo’n jaar of 18 en werkte bij een scheepvaartonderneming. Af en toe waren er hilarische momenten. Zoals toen er een jonge, knappe en zeer begeerlijke (want neef van de directeur) stagiaire kwam: Norman. Menig meisje zong dan ook dit liedje, net als die andere Els, van de telexkamer. Samen stonden we voor de lift en zij zong zwoel en dwepend “Norman”. En wie stapte er uit de lift? Ja, natuurlijk DE Norman.We wilden wel door de grond zakken, maar hij deed net of hij het niet gemerkt had.
Geen idee wat er van hem geworden is. Els en ikzelf zijn al lang getrouwd, maar de herinnering aan die tijd blijft:
 |
Zo nu en dan niet heel verantwoord eten, dat doen we ook wel eens. Snel een burgertje halen, als we weg moeten of omdat je een beetje “hongerig” bent tijdens het winkelen. Maar het moet natuurlijk niet te gek worden. Dat je zo idolaat van dit soort eten bent, dat je ook je ogen opmaakt alsof het een hamburger is. |
Al word je met zo’n oog make-up natuurlijk wel om rauw in te bijten!
