| Al snuffelend in mijn fotobestanden, kwam ik deze foto tegen. Ik maakte hem een paar jaar geleden, op een koude novemberdag in Amsterdam. Zo op het eerste gezicht een overhemd, in een etalage. Niks raars aan, toch? Beetje druk dessin misschien en niet direct iets dat ik voor man of zonen zou kopen.
Maar als je goed kijkt, dan zie dat het hemd helemaal ik opgebouwd uit kleine krokodilletjes. Juist, het beeldmerk van Lacoste. Ik kan me niet meer herinneren of het ook echt te koop was, of dat het een soort van reclame-lokkertje was. Iets dergelijks had ik al een gezien op een tentoonstelling over de 2e wereldoorlog. Toen was het een jurk, gemaakt van honderden stoffen sigarettenplaatjes. |
 |
Category Archives: Persoonlijk
Kolenboer
| Op een verjaardag ging het gesprek laatst over de kolenboer. En hoe dat vroeger ging. Bij ons thuis moesten de kolen los gestort worden in het kolenhok, op de zolder, op de 3e verdieping.Het betekende dat mijn moeder allereerst een afspraak met de buurvrouw maakte, want de loper moest van de trap gehaald worden. De kolenboer bracht de kolen in grote zakken, die hij op zijn schouder droeg. Drie trappen naar boven, zak na zak. |
 bron: http://www.rotterdam010.nl/407-Herinneringen/Kolenboer-00.html |
Dat gaf natuurlijk een heleboel stof. Dus als alles bezorgd was, de kolenboer koffie en zijn geld gehad had, begon het werk voor mijn moeder. Alle trappen dweilen, het blanke hout in de was zetten, de lopers uitkloppen, weer op de trap leggen. De koperen roetjes had ze dan al gepoetst, zodat de trap er voor de komende tijd weer netjes bij lag.
Al pratend realiseerde ik me dat wij het tegenwoordig toch een stuk gemakkelijker hebben. Ik zet gewoon de thermostaat wat hoger als ik het koud heb. Gelukkig was in die tijd nog geen internet met blogs, pinterest, facebook of hyves. Want daar zou mijn moeder dan toch ook helemaal geen tijd voor hebben gehad! 😉 😉
Deel dit op:
Rode rozen
Hier worden nogregelmatig vinylplaten gedraaid en dit nummer van Hildergard Knef heb ik altijd prachtig gevonden en het blijft boeien:
Deel dit op:
Chinees Nieuwjaar
| Vandaag is het Chinees Nieuwjaar. Dat zal hier en in andere plaatsen met veel Chinezen wel uitbundig en luidruchtig gevierd worden. Het wordt het jaar van de slang. Slangen hebben een speciale plaats in China. Er wordt heel veel kracht aan toegeschreven. Je kunt er dan ook flessen wijn kopen waaraan een slang is toegevoegd. Of slang eten. Wij hebben ons daaraan niet gewaagd.Maar hopelijk wordt dit jaar een fijn jaar met voorspoed voor iedereen. |
 |
Deel dit op:
Vroeger kon je lachen….
Nou ja, da’s een beetje overdreven. Ik lach nog heel vaak, je moet alleen overal wel de humor er van inzien.
Maar het is ook de titel van een boek van Simon Carmiggelt. Eén van de vele die hier in de boekenkast achter me staan. Kleine korte stukjes, die dagelijks in de krant verschenen en en die wij gretig lazen. Nog steeds vind ik ze zeer to the point en lezenswaardig.
Dit is de man die ze schreef:
Deel dit op:
Nou ja….
Vrienden van ons, leeftijdsgenoten, plannen een grote reis met de Trans-Siberië Express. Daar koop je niet zomaar een kaartje voor, dus bezoeken ze een voorlichtingsdag en laten een offerte maken. Die zal worden opgestuurd.
Een paar dagen later ontvangen ze inderdaad een aanbod met bijbehorende prijzen per e-mail. De prijs is acceptabel, maar als ze de e-mail verder lezen, besluiten ze toch om nog maar eens elders te gaan kijken. Want in de e-mail, die er achter zat, stond “Man en vrouw zijn een belegen stel”. Nou ja zeg, ze zijn wel niet meer piep, maar zo oud toch ook weer niet.
Nu zoeken ze een reisorganisatie die ze op de juiste waarde weten te schatten.
Deel dit op:
Vooroordeel
Naar aanleiding van het overlijden van Ellen Blazer werd laatst midden in de nacht de uitzending “Schitterend in de schaduw” uitgezonden. Ik keek ernaar vanuit mijn bed. Het was interessant, maar op een bepaald moment ook heel opmerkelijk. Of had ik dat nou gedroomd? Ik bekeek de uitzending nogmaals via “Uitzending gemist” en nee hoor, gedroomd had ik helemaal niet. In de 23e minuut gebeurde het. Sonja bekende dat zij en Ellen Blazer bij een sollicitatie van een redacteur toch wel even twijfels hadden of ze hem zouden aannemen. Waarom die twijfel? Had de man iets misdaan? Welnee, maar ja hij reed wel in een Opel……
Sonja, die propageerde dat alles moest kunnen, dat we onbevooroordeeld de mensen om ons heen moesten bekijken, die liet zich bijna leiden door het vooroordeel dat iemand met een Opel toch niet zou kunnen. En daar viel Sonja bij mij volledig door de mand.
Hier is de uitzending nogmaals te zien. Heb je geen geduld om alles te bekijken, schuif dan snel door naar de 23e minuut!
Deel dit op:
Lichtfestival
Afgelopen zaterdag plaatste Martin op Stuureenfoto zulke mooie foto’s van het Chinese Lichtfestival in Rotterdam. Daar had ik al iets over geschreven en natuurlijk gepland er heen te gaan, maar er was nog steeds niets van gekomen. Maar afgelopen maandagavond besloten meteen te gaan, want dit festival duurt nog maar tot 14 februari.
En ook wij vonden het geweldig. Zo leuk, zo lief, zo sprookjesachtig. Hier dan ook een collage van onze foto’s.
Deel dit op:
Andere look
| Na jaren van geverfde haren was ik het helemaal zat. Zeker nadat ik een foto van mezelf zag, en me daarin niet eens herkende. Dat rooie, die vuurtoren, het moest weg. Dus liep ik maanden met uitgroei. Maar nu ben ik dan weer helemaal mezelf, dat wil zeggen ik heb mijn natuurlijke haarkleur. Vroeger was dat donkerblond, nu is dat staalwolgrijs. En omdat het ook nogal aan de korte kant is geknipt, lijkt de coupe nog het meest op een stekelbaarsje. Dat kan ook niet anders, want ik heb wel vijf kruinen, waardoor mijn haar alle kanten opstaat. Maar zelfs ikzelf vind het me prima staan. Vandaar dat zelfportret hiernaast en een nieuwe foto in de rechtermarge. |
 |
Deel dit op:
Watersnoodramp 1953
In februari 1953 lag ik in het Zeehospitium in Katwijk. Dat het zo stormde hadden mijn ouders wel gehoord en gezien, maar over de watersnood hadden ze nog niets vernomen omdat ze geen radio luisterden omdat mijn opa die vrijdag was overleden. Maar toen mijn zus het hen vertelde, wilden ze wel meteen naar mij toe. Wat zouden ze daar aantreffen, hoe zou het met mij zijn? Ikzelf kan me van die dagen niet veel herinneren, maar moet verteld hebben dat we reuze pret hadden omdat het zo spookte die nacht. Kinderen zien alles toch vanuit een ander perspectief. Maar later kon ik me de angst van mijn ouders wel voorstellen.
Hoe erg het allemaal was, kun je hier in dit filmpje zien: (met dank aan Beeld en Geluid)
