Wintertijd

Vannacht eindigt de zomertijd en zetten we de klok een uur terug. Dan is het weer vroeg donker en laat licht. Korte dagen, die met een beetje pech nooit echt helemaal licht worden. Maar misschien valt het mee en komt er een lekkere winter aan. Met sneeuw en ijs. Met prachtige dagen, stralend blauwe luchten en pittig, tintelend vriesweer.
Ach, we moeten afwachten en vooral niet klagen. Want er iets aan veranderen,  dat kunnen we toch niet!

Langs de Rotte, winter 2012

Hiroshige

Collectie: Tokyo National Museum

Arme reizigers. Het regent dat het giet en Hiroshige laat de dragers in hun armzalige lendendoek rennen. De man in de draagstoel heeft zich verscholen onder een doek.
Nee, dan nu. Nu kun je de omgeving van Shôno bekijken vanuit een luchtballon. Als het tenminste niet regent.
 

Krantenwijk

Een krantenwijk was nog niet zo lang geleden een leuke bijverdienste voor scholieren. Maar het schijnt dat er nu geen jongen of meisje meer voor te porren is. Dus probeert men het op een ander manier.
Wie zullen we daar nou es voor vragen? AOW-ers, die arme zielen die steeds vaker hun pensioen zien inkrimpen. Die zich vervelen achter de geraniums en hoognodig wat meer moeten bewegen. Ja…. die!!! Hoewel wel oud en (bijna) afgeschreven, zijn ze nog nog jong en vief genoeg om vroeg op te staan.

Bedden opmaken

Telkens als ik de bedden opmaak, moet ik denken aan Engelse serie “Angels”. Het ging over verpleegsters in opleiding in een grote Engelse stad. Natuurlijk liepen ze in uniform, ze waren jong dus er was heel wat te giebelen en te lachen.

En niet te vergeten, al die knappe dokters om verliefd op te worden.

Maar hun opleiding was een ernstige aangelegenheid. Compleet met een strenge leidinggevende. Oh, wat waren er veel voorschriften en regels om te onthouden en om je aan te houden.De meeste ben ik natuurlijk al lang vergeten, maar één van die regels is me altijd bij gebleven en breng ik nog dagelijks in praktijk. Namelijk dat je bij het bedden opmaken, de opening van het kussensloop van de deur af moet leggen. Dan kun je er niet inkijken en ziet het er altijd netjes uit.

Tja…, hoe belangrijk kan iets wezen? En toch, elke dag weer, doe ik dat zo. Dankzij die strenge lerares en die leerling verpleegsters.

 

 

 

Onvermijdelijk

 

 

 

Oktober is borstkankermaand. Mijn bijdrage ditmaal een poster, die ik tijdens onze reis naar Japan in 2009 ergens in een trappenhuis van een warenhuis ontdekte.

Niet van die enge plaatjes, maar vrolijke tekeningen. Die wel weer heel duidelijk laten zien wat je moet doen. Alleen begreep ik niet waarom die poster daar nou hing. Ga je echt even rustig kijken? Maar mijn kennis van het Japans is nihil. Misschien staat er wel gewoon een verwijzing naar een kliniek in gebouw.Ik vond het in ieder geval een foto waard!