Collectie: Tokyo National Museum
| Het is nog vroeg, alles in nog in grijze nevelen gehuld, als de reizigers Futakawa naderen. Een winkelier is bezig zijn winkeltje te openen, verder is het rustig.
Ook nu is het rustig in het stadje. Er is zelfs geen voetganger of auto te zien…. |
 |
Zoals ik vorige week al schreef, wij houden van rommelmarkten. We kijken graag naar spullen die anderen niet meer willen hebben. Nemen ze in onze handen, bekijken ze van alle kanten en besluiten dan dat het toch niet helemaal…. Al doe ik dat soms met spijt. Want zeg nou zelf, zo’n schattig winkeltje, daar wil je als volwassene toch ook nog wel mee spelen. Maar ja, het paste niet meer in onze bagage toen we uit Eschwege (Duitsland) terug gingen. Maar gelukkig heb ik nog de foto.
Wie ook zo graag naar de rommelmarkt gaat, kijkt deze weken even elke donderdag (of vrijdag) bij Bettie. Daar vind je nog veel meer niet te versmaden spullen.
Nou, eigenlijk niet lachen. Want ik ben vooral boos over het bericht dat ik vanmorgen in de krant las. Meneer Bulent Arinc, de Turkse vice-premier, vindt dat vrouwen niet meer in het openbaar mogen lachen. Dat zou mannen maar aanzetten tot onreine gedachten.
We kunnen beter lachen en vrolijk zijn, dan agressief doen en bommen gooien. En als hij het niet kan aanzien, dan doet ie zijn ogen maar dicht. Onreine gedachten, hoe verzint zo’n man het….. Wat een idioot.
bron: National Geographic
 |
Gestadig reizen ze verder, de mannen en vrouwen op de houtdrukken van Hiroshige. Ze naderen hier Shirasuka.Ook nu nog kun je vanaf de heuvel naar de zee kijken. Bijna alsof er geen eeuwen tussen liggen en er nooit strijd of wat dan ook geweest is. Ook hier geldt dat tijd alle wonden heelt…. |
Waar ook ter wereld, overal hebben mensen spullen die ze liever kwijt willen, maar waar anderen graag iets voor betalen. Dus vind je ook overal op de wereld rommelmarkten. En daar mogen wij graag op struinen. De leukste souvenirs, de gezelligste contacten kun je daar vinden. Vaak met handen en voeten, want ons Chinees of Vietnamees is niet erg geweldig. Maar met wat wijzen, tellen op je vingers en vooral veel lachen en knikken lukt het ons meestal wel iets te kopen.
| Op deze markt in Beijing kocht ik een klein opiumflesje, in de vorm van een mannetje. Ik had het al eerder gezien, maar wilde nog verder kijken. Toen ik na een paar uur terug kwam, wist de verkoopster precies wat ik bedoelde en pakte het meteen tussen haar spullen uit.Nu staat het in onze hal en verwelkomt je bij binnenkomst.Niet alleen ik, maar ook Bettie is een rommelmarkt-freak. We hebben samen al diverse keren heerlijk tussen de 2e hands spullen gezocht. Vandaag start haar serie over rommelmarkten en ik doe daar dus graag aan mee. |  |
| Jammer toch dat we steeds minder gewone post versturen. Als er straks alleen nog maar digitaal gepost wordt, verdwijnen de brievenbussen, maar ook de postzegels. Wij versturen nog wel regelmatig een kaartje, maar brieven schrijven we al lang niet meer. Toch had het wel wat, zo’n gezellige envelop, met daar op een mooie postzegel, zoals deze, met een fraaie blauwborst er op.
Post is ook het thema van deze week bij Stuureenfoto. Neem een kijkje en doe mee. |
 |
Ook na zo’n afgrijselijk ramp gaat het leven gewoon verder. Er moeten boodschappen gehaald, eten klaargemaakt. Alle lopende zaken gaan weer gewoon door. De wandelaars liepen de 4-daagse uit, de renners in de Tour hielden een minuut stilte en stapten daarna op hun fietsen en vandaag start hier in Rotterdam het Zomercarnaval.
Maar vieren we feest? Ik denk het niet, want iedereen zal toch keer op keer die afschuwelijke beelden zien. Het raakt ons bijzonder, omdat er zoveel Nederlanders aan boord waren. Dat brengt het dichterbij, al is het heel raar. Want bij andere rampen is het leed natuurlijk even groot.
Maar het is vooral ook de zinloosheid, omdat het niet een mechanische fout of een natuurramp was. Iemand dacht “een vijand” naar beneden gehaald te hebben. Was de daad dan gerechtvaardigd? Was er dan geen rouw in die gezinnen? En vooral was het dan geen moord, maar een verzetsdaad?
We staan nog even stil bij alle leed en dan…. ja, dan gaat het leven weer verder.
En dan besef je dat in één klap alles anders worden kan.
In één moment wordt beslist over het leven van ruim 300 mensen. Waarom, waarvoor………..
Nog zo’n huishoudelijk raadsel. Ik stop twee dekbedhoezen in de wasmachine, samen met de bijbehorende slopen. Natuurlijk elk afzonderlijk. En toch, als de was is afgelopen, rolt er één grote knoedel uit de machine. De slopen en de andere hoes is op wonderbaarlijke wijze in de ene dekbedhoes gekropen. Zelfs al de opening maar vrij klein is, gebeurt me dat. Het zou voorkomen kunnen worden, als je de hoezen en slopen netjes opgevouwen in de trommel zou stoppen. Dat doe ik dus sinds een tijd. Eerst meende ik dat het hielp, maar na een tijdje was het weer die vervelende opgehoopte zooi. Waarom nou toch?
Ik weet wel, het is een probleem van uiterst kleine orde. Maar dat ik niet weet waardoor het komt, dat blijft me irriteren!!
