Suzanne

Deze plant staat sinds enkele weken naast onze voordeur. Haar officiële naam is Thunbergia alata, maar ze is beter bekend als “Suzanne met de mooie ogen”. Ik wist niet dat deze witte variant bestond, want ik  kende haar alleen als een oranje bloeier. Maar die kleur is op dit moment zo populair en dus snel uitverkocht. Gelukkig maar, want dat zou vloeken met de roze pelargonium en de rood/witte fuchsia’s.
Het is een dorstige tante en ze heeft een steuntje nodig om omhoog te klimmen. Een stevige draad is voldoende en ik gebruikte rollade touw omdat ik niet anders voorhanden had. Trouw water geven, zo u en dan een beetje mest en dan verwent ze je met een overdaad aan bloemen. Omdat die in het midden donker gekleurd zijn, wordt ze dus “Suzanne met de mooi ogen” genoemd.  En dat vind ik nou weer zo’n romantische naam, dat ik haar alleen daarom al naast de deur wilde hebben!

 

Spreuk van de week

Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een. 

Ouder worden is als een achtbaan; je gaat omlaag en omhoog, je lacht en je gilt en soms… doe je het zowat in je broek 😉

 

(een klein beetje zelfspot kan geen kwaad, nietwaar?)

 

Op reis

Spannend hoor, zo met de hele klas op schoolreis. Staan we wel op het goeie perron en is het nou wel de goeie trein? Meester, mogen we er al in….Voor de meesters en juffen een hele toer om zo’n groep in het gareel te houden. Maar het zal allemaal wel goed gegaan zijn. Wij keken lekker vanaf een ander spoor naar deze groep en hoefden alleen op onze eigen spullen te letten 😉

Heb je ook een leuke foto van zo’n klas, doe dan mee met Stuureenfoto, want ook daar gaan we deze week op schoolreis.

Jeugdsentiment

Sommige dingen vergeet je je hele leven niet meer. Ze zijn vaak diep verstopt in je geheugen, maar een kleinigheid kan ze er zo weer uit toveren.
Dit boek vond ik op de 2e hands boekenkraam, bij ons in het winkelcentrum.

Met één klap was ik weer zo’n jaar of negen, helemaal gek van ballet en vooral van zelf op ballet gaan. Maar ik had nuffig mijn neus opgehaald voor het balletklasje in het buurthuis en lessen bij een echte ballerina vond mijn moeder net iets te veel van het goede. Misschien had ze wel gelijk hoor, je moet klein beginnen. Maar ik wilde toen vooral groots leven. En natuurlijk zag ik alleen de glans en glitter en niet het bloed, zweet en de blaren van het beroepsballet.Mijn dromen gingen niet verder dan buigen voor een enthousiast publiek, in een prachtige roomwitte tutu, met naast me zo’n knappe danser.Maar op een dag kwam mijn vader thuis en haalde uit zijn tas een grote koek en een in bruin papier verpakt boek, dat hij die dag had gekregen. Voor uw dochter, had de mevrouw gezegd.  

“Meisje dans de wereld in” heb ik die avond meteen uitgelezen, al knabbelend aan de koek. Die vooral een bijsmaak van verf en terpentine had, maar dat deerde me op dat moment niet. Helemaal verloren was ik in de wereld van de dans. Het boek stond jarenlang op mijn boekenplank en ik heb het zeker tien keer herlezen. Toen is het met een verhuizing zoekgeraakt, weggedaan of ……?

Maar bij het zien van dat boek, zag ik meteen weer die tas van mijn vader voor me, proefde ik weer die smaak van verf en terpentijn en droomde ik  weer even over die roomwitte tutu.

Opkikkertje

Het kan natuurlijk niet altijd mooi weer blijven. Soms is een regenbuitje wel lekker, alle stof en vuil weggespoeld, de aarde weer verzadigd zodat alles weer kan groeien en bloeien. Maar zo als het hier nu regent, dat is me toch deprimerend!
Daarom maar een vrolijk deuntje bij mijn werk: