Wandelen

wandelen10 Wandel door het leven en praat met iedereen.
Dat is een Perzisch spreekwoord en ik realiseer me dat ik het vaak toepas. Heerlijk zomaar een kort praatje met iemand die je helemaal niet kent. Vluchtige ontmoetingen, die een dag zo kunnen opklaren. En waarvan ik hoop dat anderen dat ook zo ondervinden.
Tijdens mijn wandelingen in de buurt kom ik allerlei mensen tegen. Sommigen zeggen uit zichzelf gedag, anderen kijken verrast als ik ze groet. Er zijn natuurlijk ook heel veel lui die boe noch ba zeggen. Veel te druk met hard rennen of fietsen. Of mensen die een groot territorium afbakenen door zowat de hele wegbreedte in te nemen. Maar goed, die knik ik vriendelijk toe of roep ik bozig na of ze wat ruimte willen overlaten.
En als er niets te praten valt, dan is er nog veel te zien. Vogels, planten en natuurlijk koeien 😉

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Abeltje

Abeltje-2 Er kwam een gloednieuw boek over Annie M.G. Schmidt uit: “Het ABC van Annie MG“. Dat begint met Abeltje en eindigt met Ziezo en alle letters daartussen. Heerlijk om zo’n kille herfstavond mee door te komen en even terug te dromen naar mijn kindertijd.

Want ik begon al heel vroeg met lezen. Dat vond mijn moeder wel prettig, want dan bleef ik binnen en kon ik geen gevaarlijke spelletjes spelen of weglopen….
Maar ze mopperde ook, want ik was oostindisch doof voor alle vragen en opmerkingen. Dat boek, die letters, daar ging al mijn aandacht naar uit.

Ik had al wel wat boekjes gekregen, maar Abeltje was het allereerste echte boek met een verhaal van begin tot eind. Heerlijk, daar lag ik languit voor de haard. Blad na blad verslond ik en alles wat er om mij heen gebeurde, deed er nauwelijks toe. Ook hoorde of zag ik niet veel, want ik was helemaal verdiept in mijn verhaal. Later kwam daar de bieb, waar ik vast klant was en nog ben.

Een liefde voor altijd. Boeken, letters, verhalen, maar ook gedichten. Soms is lezen eventjes wat minder in trek, omdat er ook zo veel op schermpjes te zien en te beleven valt. Maar met een boek op de bank, schemerlamp aan en thee binnen handbereik. Toppunt van geluk!

 Abeltje

 

Bewaren

Stilte

Vorige week wandelde ik in mijn eentje wat in onze buurt rond. Het zonnetje scheen en de herfst tintelde in de lucht. Op een bruggetje bleef ik staan en luisterde naar de stilte. Niks beklemmends hoor! Er was zelfs redelijk wat te horen. Mensenstemmen in de verte, een vliegtuig dat overvloog.
Maar daarna kreeg toch de natuur de overhand.
Ploink, ploink,er vielen wat overhangende kastanjes in het water. Plons, een eend dook kopje onder.
 stilte

Bladeren ritselden, vogels vlogen in en uit de bomen, floten of krijsten wat. Door de wind tolde een veertje over het kroos en twee libellen maakten een zwierige salto. Even een rustmomentje…

Bewaren

Bewaren

Achteraf…

Achteraf kijk je tegen de kont van het paard…. Nou ja, in dit geval mijn achterwerk. Wat ik daar doe? Ik trek aan een of ander hijswerktuig in een poging te zien hoe sterk ik wel niet ben 😉 Lang niet sterk genoeg om ook maar een decimeter vooruit te komen, maar met hulp van de stoere brandweerman kwam ik toch nog ergens.  jarig

Maar gelukkig ben ik in ieder geval weer heel wat sterker dan in het begin van dit jaar. Na de operatie kon ik nog geen bloemenvaas optillen, nu pak ik de boodschappen al weer “gewoon” uit de auto.
En dat ik vandaag mijn 68e verjaardag kan vieren, daar ben ik ontzettend blij en gelukkig mee!

Bewaren

Bewaren

Treiterschijf

Dit liedje brengt nog steeds herinneringen naar boven. We waren op vakantie, de kinderen konden net zwemmen. En bijna elke dag gingen we naar het zwembad. Daar draaiden ze tig keer per dag dit liedje. We noemde het onze treiterschijf. Sweet memories…

Jarig

Leo Vandaag is Leo jarig. We vieren het bescheiden, maar gezellig samen.
Met iets lekkers bij de koffie en een biertje bij het eten.
Dat doen we wel vaker, ook als hij niet jarig is. Want het leven is een feestje, maar die slingers moeten we zelf ophangen.
“Proost Leo, dat we nog maar heel veel jaren samen kunnen klinken!”

En klik hier voor een voorproefje van je cadeau

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Guilty pleasure

Oh, oh, oh, wat kan dat lekker zijn. Zo’n kalfskroket van de FEBO. Die je neemt als je toevallig langs zo’n zaak komt. Vooral als het druilerig weer is. Dan is zo’n kroketje zo lekker, ook al weet je best dat het nou niet bepaald een gezonde hap is. Maar zo nu en dan even niet nadenken en genieten.
De FEBO bestaat al 75 jaar en het schijnt dat de kroketjes nog steeds volgens het recept van de eerste bakker gemaakt worden. Met zelfgetrokken bouillon, goed vlees en roomboter. Nou, dat geloof ik op slag.
Gelukkig zit die zaak in Rotterdam niet om de hoek en andere kroketten wil ik niet. Alleen die van mijn tante konden de vergelijking doorstaan, maar ja, die is er al lang niet meer.
FEBO

Vrolijk

wijntje Wij houden van een wijntje en meestal drinken we één of twee glaasjes bij het eten. Er staan dan ook wat flessen in onze voorraad. Geen grote Chateaux, maar iets lekkers voor een redelijke prijs. En soms vind je zomaar ergens een fles waarvan je denkt “Ja, die wil ik wel. Daar word ik vrolijk van!” Zoals deze. Want je kunt met geen mogelijkheid chagrijnig blijven als je zo’n fles openmaakt. We dronken hem bij een heerlijke vegetarische pastaschotel en hij smaakte prima! Nee, hij ging niet helemaal leeg. We hielden nog wat over, voor de volgende vrolijke dag 😉

 

Bewaren

Turijn

Turijn-bicerin Turijn, bijna synoniem met lekker eten. Dat is in Italië sowieso geen probleem. Waar je ook loopt, overal komen je de heerlijkste geuren tegemoet. En niet alleen eten, ook drinken.
Eén van de beroemde drankjes in Turijn is een “bicerin”, een drie eenheid van chocola, koffie en room. Niet bepaald een gezond drankje, maar voor één keertje…. vooruit dan maar.
De laatste dag dronken wij dit op een schaduwrijk terras op het Piazza San Carlo. En het smaakte goddelijk.

Wil je het ook eens maken, kijk dan bij dit recept.

Waar blijft de tijd…

Exact 43 jaar geleden werd deze foto gemaakt. Het was een zonnige dag, die 14e augustus 1973, onze trouwdag. Een dag vol emoties, gelach en wat tranen van ontroering. Met een haastige tocht naar het stadhuis, want we waren bijna te laat. Leo en ik kregen ook bijna ruzie, die werd gesust door schoonmama. Ik droeg handschoenen, net als mijn moeder en schoonmoeder. Dat hoorde toen zo. En die dag was zo voorbij.

Later kwamen de foto’s, bijna allemaal in zwart/wit. Twee boekjes vol, het kon niet op. Ach, niemand had nog weet van digitale camera’s en smartphones, instagram en facebook met al die tienduizenden plaatjes….

trouwdag-2016

Bewaren

Bewaren