Wat hebben we toch veel spullen en wat gooien we toch veel weg. Dit was nog maar een klein deel van wat er gisteravond allemaal op de Zeedijk in Amsterdam stond. Afgedankt, weggegooid, van geen waarde meer. Ongetwijfeld veel afval van de horeca, maar ook toch wel huisvuil. Wat een troep!
Niet altijd hoef je ver te zoeken. Want deze bessen piepten bij onze buren uit de heg. Een plant van de Solanum-familie, waartoe ook aardappel en tomaat behoort. Googelen leerde me dat het waarschijnlijk “Bitterzoet” (Solanum dulcamara) is. Vogels kunnen de bessen eten en zo het zaad verspreiden. Maar mensen moeten het maar niet op het menu zetten. De bessen zijn giftig, al zien ze er wel heel smakelijk uit.
Gezien in Delft
Telkens realiseren we ons hoe duur buiten de deur eten in Nederland is. In Frankrijk gingen we vaak ‘s-middags lunchen. In zo’n klein restaurant, zonder sterren of capsjones. En telkens werden we verrast door de kok.
Dit was bijvoorbeeld zo’n menu. Alles vers bereid, met paté vergezeld van een heerlijke uiencompote. Daarna koolvis in een mooie saus, met aardappelen en kastanjes. Toe een superluxe koffie met mini taartje, ijs en île flottante. We dronken er een karafje witte wijn bij. Water werd meteen van het huis geserveerd.
Wil je weten hoeveel we moesten, afrekenen? Nog geen 35,00 euro, voor twee personen. Dat valt toch mee, nietwaar? Kom daar hier eens om….
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.
Wie de kleine details ziet, heeft een rijk leven! |
Alweer een tijdje geleden ging ik met schoondochter naar Apeldoorn. Voornamelijk voor de tentoonstelling over Sisi, maar we keken ook nog wat verder rond op Paleis Het Loo.
Zo kwamen we in de stallen terecht, waar verschillende auto’s van de Koninklijke familie stonden gestald. Nee, helaas niet de Ferrari van Bernhard, maar wel deze rode auto. Een grappige trapauto, die prins Claus gemaakt heeft voor zijn kinderen. Wat moet dat leuk zijn geweest, om rond Drakesteijn te “scheuren” in je eigen autootje.
Kijk ook eens bij Stuureenfoto, waar het weekthema natuurlijk ook auto’s is. En doe ook mee, want iedereen is welkom.
Al snuffelend op Pinterest kwam ik regelmatig prachtige voorbeelden van posters en oude reclames tegen. Ik hou van die oude platen met een heel eigen sfeer. En ach, dat verzamelen op Pinterest kost wel tijd, maar geen (fysieke) ruimte en dus maakte ik een bord aan. Daarop staan inmiddels meer dan 700 verschillende reclames, in de vorm van posters, omslagen van catalogi en boeken.
Hieronder een kleine greep uit mijn collectie. (klik op de foto voor een grotere afbeelding)
Wie nog meer wil zien klikt hier.
|
Dat een zeeman in een dronken bui een tattoo laat zetten, nou ja. Maar nu zie je zowat iedereen met een tattoo rondlopen. Nee, ik niet. Ik moet er niet aan denken. Maar goed, dat is mijn mening en wat een ander doet, moet ie zelf weten. Ieder zijn meug.
Je raakt er ook aan gewend en bij sommigen staat het zelfs best mooi. Maar ik denk dan altijd “Hoe zal dat zijn als je ouder wordt en vind je het dan nog steeds mooi?” Vorige week zag ik iemand, die zich ook had laten tatoeëren. Maar dit maal niet met een afbeelding, maar met een heel verhaal op haar schouders. Ik ben niet brutaal genoeg om te vragen of ik het allemaal mocht lezen. Het zal ook wel iets geweest zijn met emotionele waarde. Maar voor mij blijft de vraag: “Waarom doen mensen dat?” |
We huurden een gite in Frankrijk. Een oude molen, prachtig gerestaureerd en aangepast aan de wensen van deze tijd. Het adres was zo afgelegen, dat we het alleen met de coördinaten op Google Earth konden vinden. Wat je noemt “een heerlijk rustig adres”. Zo rustig zelfs, dat we er geen telefoonverbinding hadden. Wifi, dat dan weer wel…
Maar het was er heerlijk. ‘s-Morgens meteen het bos in en ‘s-avonds een prachtige sterrennacht. En de maan natuurlijk. De eerste nacht scheen hij recht in ons gezicht, want dikke gordijnen, daar deed de eigenaar niet aan. Natuurlijk waren er wel luiken, maar dat vind ik zelf altijd nogal een opgesloten gevoel. Die lieten we dus open.
En als extra bonus die schitterende bloedmaan, waar we bijna de hele nacht koukleumend voor het raam of warm ingepakt onder het dekbed naar hebben liggen kijken. Het was maar een week, maar met heel veel herinneringen.
Bij de kerk van Saint-Bonnet-le-Chateau keek je uit over de Auvergne. En daar zag ik op deze steen dat we precies tussen Amsterdam (links) en Rome (rechts) stonden. Hemelsbreed waren beide steden 780 kilometer verder.
De weg naar Rome ligt dus helemaal niet tussen Keulen en Parijs…
