Elke keer als het hier sneeuwt, ben ik verbaasd over wat dat met zich meebrengt. Het lijkt wel of we massaal ondergesneeuwd waren afgelopen weekend. Het was behoorlijk wat sneeuw, maar ik vond het vooral heel mooi om te zien. Maar de berichten deden alsof er een wereldramp was gebeurd. Automobilisten moesten hun rijstijl aanpassen. Ja, logisch toch. Een juffrouw was vergeten een muts op te zetten. Beetje dom, maar een nieuwsitem waardig? Ik keek ook even op de reisplanner van NS en kon mijn ogen niet geloven, zoveel treinen waren uitgevallen. Alsof we nog nooit zoiets hadden meegemaakt.
Wij waren overigens op alles voorbereid. Warme trui aan, sjaals en handschoenen klaargelegd. Want we zouden onze jongste gaan aanmoedigen bij de 30e editie van de Bruggenloop. Hij appte nog lief “dat we ook wel thuis mochten blijven.” Dat zou ie best begrijpen. Maar nee, we besloten stoer te zijn en gaan. Dat hadden toch afgesproken…
En toen… toen ging het niet door. 12.000 Deelnemers en heel veel vrijwilligers stonden al klaar om van huis weg te gaan of waren al onderweg. Jammer, maar alle moeite voor niks. Overigens wel een goed besluit van de organisatie. En kijk, dat leek me nou toch wel een berichtje in het nieuws waard. Maar nee, blijkbaar was dat in Hilversum niet interessant genoeg.
Category Archives: Fotografie
Lampen
Lampen gemaakt van oude melkflessen kende ik wel, maar deze cafélampen kende ik niet. Misschien behoren ze wel tot de standaardcollectie als je een horecabedrijf wilt inrichten. Maar het zou ook kunnen dat een handig familielid deze lampen in elkaar heeft gezet. Na een paar weken heb je tenslotte flessen genoeg. In een flits dacht ik dat het thuis ook wel leuk zou zijn. Bespaart heel wat ritjes naar de glasbak, nietwaar. Maar nee, te groot voor onze kamer en ja, dan zou iedereen wel erg snel tot de conclusie komen dat wij wel van een wijntje houden 😉 😉 😉
Maar ik vind ze heel erg leuk en misschien brengt het anderen ook op een idee.
Deel dit op:
Automaten
Toen ik laatst naar de film ging met een stel vriendinnen bleek dat bij Pathé het mogelijk is je plaatsen te reserveren. Hoe heerlijk ouderwets vonden we dat. Heel even hadden we een idee van zo’n ouderwetse bioscoop en dat verwachtten we nou net niet dar. Maar eenmaal boven bleek het toch helemaal van deze tijd te zijn. Ja, die plaatsen waren oké, maar wilde je koffie, dan moest je die zelf uit een automaat pakken, net als de andere drankjes. Nergens een mens te bekennen, overal keuzeknoppen en zelfbediening. Misschien is het ’s avonds anders, maar wij waren er midden op de dag. En dan mis ik toch een mevrouw of meneer die vraagt wat je wilt hebben. Nou ja, we wennen er nog wel aan. En zo negatief is het ook niet, want die automaten leveren toch een kleurig plaatje op. Ja ja, elk nadeel heb se voordeel, nietwaar?
Deel dit op:
Poëzie
In Rotterdam ligt de poëzie soms op straat, maar ook rijdt ze wel eens gewoon voorbij. Want alle wagens van de vuilnis-ophaaldienst hebben een stukje poëzie op hun zijkant. Kijk maar:
Mooi toch?
Deel dit op:
Ottolenghi
Oh, wat heb ik met plezier gekeken naar de uitzending van College Tour met Yotam Ottolenghi.
Zijn recepten spreken me altijd zeer aan, al zijn ze soms nogal ruim voorzien van ingrediënten. Maar daar zeil ik omheen, wissel soms wat om of denk “nou dan maar zonder dit of dat” deze keer.
Waar ik me wel aan houd is dat de gerechten er vooral smaakvol en gezellig uit zien. Ik ben niet van de rolletjes met een strikje van geblancheerde prei. Ik strooi met een beetje rode paprika, groene kruiden of een snufje gele kerrie. Ik gebruik ook rijkelijk kruiden en specerijen. Dat dan weer wel. Misschien voor sommigen te veel, te scherp. Maar voor Leo en de jongens meestal goed weg te happen.
Wie het niet gezien heeft, kan nog hier kijken. En het gaat niet alleen over koken, maar ook over de actuele problemen in de wereld. Niet dat ze opgelost worden, nee natuurlijk niet. Maar het is wel leuk zijn mening daarover te horen.
Deel dit op:
Etalage
Dit is toch schattig, zo’n heerlijke nostalgische etalage? En vooral in een ietwat sleets geworden winkelcentrum, met winkels als Kruidvat en Big Bazaar, die hun etalageruiten volplakken met alleen maar reclame.
Dit is de komende weken te zien bij de Kringloopwinkel. Met liefde en geduld opgezet. Hoewel ik niet meer zo vaak in dit winkelcentrum kom, ga ik toch nog gauw weer eens kijken en snuffelen wat er verder nog te koop is.
Deel dit op:
Mooi
Bron: NOS / ANP
Zo op de foto te zien, lijkt het me heel mooi, dat kunstwerk van Daan Roosegaarde op de Afsluitdijk. Ik zou het graag eens willen zien, maar kleine kans dat ik in het donker over de Afsluitdijk zal rijden. In mijn hele leven, waarin ik toch al veel gereisd heb, reed ik maar één keer over de Afsluitdijk. Gek is dat toch, dat je de dingen zo dichtbij huis zo weinig bezoekt. Je komt er misschien een keer met buitenlandse vrienden. Maar verder niet, wat heb ik er ook te zoeken?
Maar toch, die Afsluitdijk is wel heel belangrijk. Had een heleboel consequenties. Beïnvloedde het leven van heel veel mensen en niet alleen positief.
En zo’n kunstwerk geeft dan een extra dimensie aan het geheel. Ja, dat vind ik heel mooi!
Deel dit op:
Herinnering
Bron: Nationaal Archief/Collectie Spaarnestad
Een tijdje geleden las ik een artikel over de lagere school. Zo heette dat toen ik nog een strik in mijn haar had. De klassen waren groot, maar stil. Tenminste als de juf er was 😉
We zaten allemaal in houten banken, met een kastje erin en een inktpot boven op. Met gootjes voor je pennen en potloden.
In de pauze dronken we schoolmelk. Brr, lauwe melk, wat vond ik dat vies. We schreven met een kroontjespen, later met een pen speciaal voor blokschrift. Balpennen waren niet toegestaan. We hadden een zwart bord, met krijt. En groene schriften met een etiket voor je naam. Daarin mocht je alleen schrijven, tekenen was ten strengste verboden. We leerden hoofdrekenen en tafels opzeggen. En rijtjes stampen: de veenkoloniën en de eilanden van Indonesië. Bij onze school was een speelplaats met louter tegels en voor zover ik me herinner heel weinig zon. Geen speeltoestel te bekennen.
Het artikel was een recensie van het boek “De lagere school” van Wim Daniels, waarin ook hij herinneringen ophaalt en verhalen van anderen vertelt over de schooltijd. Ik ga dat boek eens lezen. Misschien herken ik nog wel meer. Of zou alles vervaagd zijn. Het is tenslotte al een hele tijd geleden.
Deel dit op:
Hongerig
Ja, hongerig, dat word je van al dat shoppen op Black Friday. Niet dat wij het waren. Wij gingen naar de film en na afloop lieten we zelfs stoïcijns de Febo voor wat het was. Maar al die duizenden die zich wel op de enorme koopjes hadden geworpen, die voelden hun maagjes knorren. En in Rotterdam ga je dan al gauw naar de grote friettent van Bram Ladage, die prominent op het Beursplein staat. Geen terras erbij, dus ben je gedoemd om je frietjes met of zonder saus staande op te eten. Of je vindt een plekje op één van de banken die er staan. En daar zitten ze dan, lichtjes gebogen. Bij ons thuis heet zoiets een Ladage-bocheltje. Wij vinden het iets typisch Rotterdams, maar ongetwijfeld wordt er ook zo gegeten en gezeten in andere steden. Misschien is het zelfs wel een internationale houding 😉
Deel dit op:
Zijn jullie er klaar voor?
Zo, zitten jullie al klaar om van start te gaan? Jassen aan, tassen en koffers mee, creditcard direct bij de hand? Nee…???? Gaan jullie niet? Nou ja, zeg…!
Oh…., ik begrijp het, jullie laten je ook niet opfokken door de reclame, het enorme mediaoffensief dat ons met man en macht en veel blabla aan de BLACK FRIDAY wil hebben. Die ons gebiedt om vandaag vooral héél véél te kopen. Wat, dat maakt niet uit. Of je het nodig hebt ook niet. Kopen, kopen, kopen, zullen we.
Dit was de oogst van reclame gisteren in de krant en ik kan niet anders zeggen dan dat ik er kotsmisselijk van wordt. Want het lijkt wel alsof er niets anders belangrijks is dan kopen, kopen, kopen. Maar ik laat me niet gek maken!
