Het mag dan wel lente worden, ’s avonds gaat een stamppot er toch wel in. En in de moderne keuken zijn dat al lang niet meer grote pannen met boerenkool of hutspot. Stamppot is tegenwoordig vaak veel lichter en je kunt het met alles maken. Bij de Lidl kocht ik een paar weken geleden dit stampottenboek, met heel verrassende recepten. Dus nu kunnen wij het hele jaar door stamppot eten. Want zo’n gezellig kookboek kon ik voor 5,00 euri echt niet laten liggen.
In een ver verleden heb ik dapper pogingen ondernomen om schaken te leren. Maar helaas, dat soort spellen zijn niet voor mij. Ik heb geen tactisch inzicht en dus verloor ik telkens jammerlijk. Nou ja, er zijn ergere dingen in het leven, nietwaar?
Maar als ik in de grote bieb in Rotterdam ben, kan ik met heel veel genoegen kijken naar de schakers. Geen idee wie er op verlies of winst staat, of ze goed zijn. Er is een spel op reuzen formaat en daar zitten vaak heel veel toeschouwers om heen. Maar hier wordt aan een kleine tafel gespeeld, zeer geconcentreerd. En ik durfde niet te storen, dus fotografeerde ik alleen het spel en een anonieme hand. Ik geloof dat ze zelfs niet gemerkt hebben dat ik fotografeerde 😉
Wandelen doe ik niet alleen in de wandelclub, maar samen met Leo ga ik er ook op uit. Op zondag willen we vaak een lekker stuk lopen. Dan pakken we de metro en stappen bij een willekeurig station uit, lopen een flink eind tot een volgend station en hup, die 10.00 stappen zijn weer binnen. Onderweg is altijd wel een cafeetje te vinden voor een koffiestop, want het moet natuurlijk wel gezellig blijven 😉
Vorige week deden we dat ook en liepen we van het Eendrachtsplein naar het Marconiplein. Niet rechtstreeks maar via allerlei omwegen. Eerst over de Westersingel en de Westzeedijk, we lieten de G.J. de Jonghweg rechts liggen, maar namen de Westzeedijk verder. Daar stonden vroeger de talrijke loodsen van Van Gend & Loos en rook je van verre de huidenhandel van Kaufmann. Dat laatste gebouw is gerenoveerd en verbouwd tot appartementen, met de toepasselijke naam “Looiershof”. Ik wilde ook even in de Havenstraat kijken, in mijn herinnering een heel lange straat. Nu leek hij veel korter. We liepen verder, kwamen bij de molen van Delfshaven en tenslotte bij de Oude Kolk en de Pelgrimskerk uit. Na een stop in een bruin cafeetje namen we nog de Schiedamseweg, naar het Marconiplein. Daarna bracht de metro ons snel naar Ommoord terug.
Ach wat vliegt de tijd. De foto’s hieronder zal ik niet meer kunnen maken, want inmiddels heeft hier de sloper huisgehouden. Dat klinkt dramatisch, maar de huizen die je hier ziet, op de Van Sijpesteijnkade in Utrecht, waren oud en niet meer zo best. Er woonden studenten tot de gemeente andere plannen met het gebied had. De bewoners werd de wacht aangezegd, maar het duurde nog jaren voordat daadwerkelijk met de kaalslag werd begonnen. Nou ja, onze zoon woont er al lang niet meer. Hij is in die jaren al weer meerdere keren verhuisd. Maar struinend door wat andere foto’s, kwam ik ze tegen. En tja, dan is een blogje zo gemaakt 😉
Heerlijk, het wordt echt lente. 
Dat weet ik natuurlijk wel, hoe je het wendt of keert, de seizoenen wisselen altijd met dezelfde regelmaat. Maar als het lente wordt, dan raakt iedereen een beetje opgewonden en blij. De zekerheid dat al die bloemen en planten weer opnieuw gaan groeien. Lammetjes in de wei, de dagen worden langer, de zon wordt warmer. Iedereen wil maar wat te graag de donkere en dikke winterkleding om ruilen voor een vrolijk wapperend lentejurkje. En de mannen… die kijken uit naar rokjesdag 😉
Nu is het heel normaal dat je als vrouw kunt en mág werken, een carrière opbouwen. Maar nog niet zo lang geleden was dat helemaal niet vanzelfsprekend. Waren mannen de werkende klasse en hadden vrouwen maar één recht, het aanrecht. Trouwens, men dacht dat ze veel te teer zouden zijn om die mannenberoepen uit te oefenen. Hun hersens en hun fysieke kracht zouden onvoldoende zijn om dat alles te leren en uit te voeren. Maar als de nood aan de man komt, dan veranderen die mannen hun ideeën maar al te snel. Want wie konden in de oorlog, als zoveel mannen naar het front zijn, nou wapens produceren, vliegtuigen maken, bussen besturen, de economie draaiend houden? Juist ja, die zwakke vrouwtjes (!!) Met opmerkelijke flexibiliteit werden ze omgeturnd tot stevige vrouwen die hun mannetje stonden. Ze kregen zelfs een bijnaam: ze werden een “Rosie, the riveter“. Rosie staat voor al die vrouwen die in fabrieken in Amerika, Engeland en andere landen het werk van de mannen overnamen, zorgden dat de oorlogsmachine kon blijven doordraaien. Ze namen het hele proces over, van ontwerpen tot bouwen, monteren, schroeven en lassen. Zo kon het leven op een min of meer normale manier blijven doorgaan. (Klik op een foto om te vergroten)
Klik op de foto voor een filmpje
In het Bevrijdingsmuseum in Groesbeek is er momenteel een leuke tentoonstelling aan al die Rosies gewijd. Je ziet ze op fraaie reclameposters staan, maar ook zijn er foto’s en films van vrouwen aan het werk.
Dat de vrouwen na de oorlog hun plaats in de werkende maatschappij zouden opgeven, bleek ijdele hoop te zijn. Zoveel vrijheid, niet alleen financieel, lieten de vrouwen zich natuurlijk niet meer afnemen. Konden ze dat wel? Wat dacht je?
YES, WE CAN!
Wie een beetje nadenkt, begrijpt dat dit soort afval niet in de papierbak kan. Het past zelfs niet in de grote kliko. die wij bij het huis hebben staan. Dat is met heel veel verpakking zo. Je kunt het klein en plat maken, dan lukt het je misschien om in de kliko te proppen.
Maar in de meeste gevallen kiezen wij ervoor om die grote dozen naar het milieupark te brengen. Helaas, niet iedereen doet dat. En dus staat er regelmatig dit soort rotzooi bij de papiercontainer. En dat maakt het straatbeeld er niet netter op.
Had je vroeger slechts een dames- of een herenfiets, tegenwoordig zijn er fietsen in soorten en maten. Stevig, met een krat voorop, met twee kinderzitjes achter, met een lichtgewicht kinderkarretje er aan vast gekoppeld, een ligframe of een mountainbike. Het kan allemaal. Je zou er hele series van kunnen maken en dat doen ook mensen op Pinterest. Maar omdat ik al zo vaak stil sta om een foto te maken, houd ik het nu maar bij slechts een paar kleurige fietsen Deze kwam ik vorige week tegen. Lief lavendelblauw en gifgroen.
Regelmatig worden er in de grote bibliotheek in Rotterdam lezingen gehouden. Vaak heel interessant, andere wat minder. Maar vorige week waren we bij een ongelofelijk leuke! Over Rotterdam, en nu eens niet over de architectuur, al had dat er zijdelings wel iets mee te maken. Maar deze lezing ging over mijn stad als decor voor films en reclames. En dan gaat er toch echt een nieuwe wereld voor je open. Want wat er allemaal niet komt kijken bij zo’n filmopname.
Je kunt natuurlijk niet zomaar beginnen. Je hebt toestemming nodig, moet rekening houden met de buurt en de mensen die er wonen en werken. En dan kom je vanzelf bij ShootRotterdam terecht. Daar regelen Saskia Kagchèl en haar collega alle formaliteiten.
Bij het maken van een film moet van alles afgezet, omgeleid, verborgen of pontificaal in beeld gebracht worden. Vaak binnen een paar dagen, want tijd is geld en geduld staat niet in het script van de makers.
Saskia bracht haar presentatie met verve en enthousiasme over het voetlicht. Uiteraard vergezeld van mooie voorbeelden, waarin Rotterdam uitgebreid of wat wazig in beeld kwam, waar bekende plekken ineens opdoken. Wij kijken niet zo veel reclame, maar nu letten we toch wel een beetje beter op. En ja, dan is mijn stad veel meer te zien dan ik had gedacht. En terecht natuurlijk, want een beetje groos ben ik er toch wel op!
Klik maar eens hier, of op deze link, dan kun je het zelf ook zien.
..en dan ook nog een eigen foto… 😉
This gallery contains 6 photos.
Deze week had ik een afspraak met mijn schoondochter. Het was weer eens tijd voor een dagje weg, gezellig samen. Dat deden we al vaker, samen op stap in Rotterdam en ook in Haarlem. Dit keer ging ik naar Den … Continue reading
