Category Archives: foto’s van anderen

Bucketlist

Posted on by

Weer zo’n woord dat momenteel overal opduikt. Ik heb er een hekel aan. Niet omdat ik geen plannen (meer) zou hebben. Integendeel, plannen te over.
Maar op de een of andere manier doet “Bucketlist” me denken aan de dood, aan plannen maken zonder hoop ze te kunnen uitvoeren. Dat is heel persoonlijk en een ander hoeft zich van mijn mening niks aan te trekken, hoor!!

bucektlist Wie wil bunjee jumpen bij de Amazone, de Mount Everest wil beklimmen of een voettocht door de Kalahariwoestijn wil gaan maken, moet maar niet mijn blog lezen. Ga maar meteen op pad en doe wat je niet laten kan.
Leo en ik blijven nog gewoon allerlei grote en kleine plannetjes verzinnen. En gaat er iets niet door, geen probleem. Bedenken we wat anders of blijven we lekker thuis.

 

Gedicht

Posted on by

Ik kreeg een schattig dichtbundeltje van Annie M.G. Schmidt, met daarin veel al heel bekende gedichtjes, maar ook die ik nog niet kende. Zoals dit:

Biologie
O, juffrouw Beekman, was u maar eencellig.
Dan kon de liefde u zoveel niet schelen.
Dan zoudt u zich gewoon in tweeën delen.
Ik geef wel toe: het is niet zo gezellig

maar heel erg praktisch. Zo’n eencellig wezen
hoeft nooit een ander wezen te aanbidden;
het deelt zich op een dag pardoes doormidden.
U kunt dat immers in de boeken lezen.

Terwijl u, met uw veertienbiljoen cellen
zo treurig in de lunchroom zit te wachten.
O juffrouw Beekman, ’t is al over achten.
Hij komt niet meer. Hij had toch kunnen bellen?

Hij komt niet meer. En toch, hij zei zo stellig…
O juffrouw Beekman, was u maar eencellig.

Annie M.G. Schmidt

  gedicht

 

Herinnering

Posted on by

Afgelopen weekend reden we naar Katwijk en Noordwijk. Zomaar, om er even uit te zijn. En ineens kwamen we langs het terrein waar vroeger het Zeehospitium stond. Lang geleden, in 1952-53 lag ik daar met tuberculose. Toendertijd een ernstige ziekte, waar je vooral veel mee moest rusten. En rusten heb ik daar gedaan. Hele dagen lagen we in bed. Er mocht veel en ik heb er dan ook geen slechte herinneringen aan, lees hier maar.

Er is inmiddels veel veranderd in Katwijk. Het Zeehospitium is al lang niet als zodanig in gebruik. Veel is gesloopt en het terrein is bebouwd met nieuwe huizen, al zijn er wel speciale units voor gehandicapte mensen. Er staat nog één echt oud gebouw, dat ik dan ook onmiddellijk herkende. In al die jaren was er toch wel veel aan veranderd en wat er mee gaat gebeuren, weet ik niet. Ik miste de grote veranda’s, waar we met bed en al in de frisse lucht moesten staan. Gelukkig is er dan internet, waar ik daarvan nog een foto terug kon vinden.

Recept

Posted on by

Hier in huis kookt Leo ook regelmatig. Hij houdt niet van al te ingewikkelde recepten maar wat op tafel komt is altijd heerlijk. En dit is één van mijn favorieten: Pasta met prei en zalm

Voor 2 personen:
150 g pasta (penne o.i.d.)
300 g prei
125 ml kookroom (flesje)
250 g zalmfilet
1 el citroensap
1 beschuit (of sneetje brood)
2 el Italiaanse kruiden
50 g kaas pikant (bijv. grana padano)
2 el olijfolie
6 of meer tastytom tomaten		  mei-blog-pasta

Verwarm de oven voor op 200 °C.
Kook de pasta volgens de aanwijzingen op de verpakking beetgaar.
Was ondertussen de prei en snijd in dunne ringen.
Giet de pasta af, meng hem in de pan met de room en prei en warm dit nog 1 min. door.

Snijd de zalmfilets in 3 stukken per persoon.
Vet een ovenschaal goed in en doe de pasta in de ovenschaal.
Druppel het citroensap over de zalmfilets en breng ze op smaak met peper en zout en leg tussen de pasta.
Halveer de tomaten en leg ze tussen de pasta met de zijkant naar boven.
Verkruimel de beschuit, meng de kruiden, kaas en wat peper door de beschuitkruimels en strooi dit over de schotel.
Sprenkel de olie erover.
Laat het gerecht in het midden van de oven in 20-25 min. goudbruin en gaar worden.

Kleurt de bovenlaag al voor het einde van de baktijd erg bruin, dek de schaal dan losjes af met aluminiumfolie.

EET SMAKELIJK!!

Bron: Allerhande recepten

Toeval

Posted on by

Als ik onderweg ben, maak ik vaak foto’s. Soms heb ik mijn cameraatje bij me, maar vaak gebruik ik ook mijn telefoon. Zoals laatst, toe we op een zaterdag in de stad waren. Natuurlijk zijn niet alle foto’s blog-waardig. Soms is er niet veel om over te schrijven, soms is de actualiteit al weer weg. En zo belanden ze dus in mijn grote archief.

Afgelopen maandag bekeek ik facebook en daar zag ik een foto die me heel bekend leek. Had ik dat al niet eens gefotografeerd? En ja hoor, het Rotterdamse stadstimmerhuis in de nieuwe vorm van Rem Koolhaas had ik ook vastgelegd. En ik niet alleen natuurlijk. Maar dat de fotografe zowat hetzelfde standpunt had gebruikt en ook nog bijna dezelfde achternaam had, vond ik toch wel heel grappig. (klik op een foto om te vergroten)

En eerlijk is eerlijk, de foto van Carla is beslist mooier omdat de lucht zo prachtig afsteekt