In het mooie en kleurige paviljoen van Spanje was heel veel te zien over alles wat Spanje voortbrengt: fruit, groente, wijn, olijven en ham en nog veel meer. Met mooie presentaties op verschillende schermen, waarop je kon zien hoe de wijn verbouwd, de ham gepekeld en gerookt wordt en de landbouw oplossingen heeft voor de grote droogte .
Leuk vond ik de fotocollage die was gemaakt van de foto’s van de vele medewerkers aan deze films:
We zijn nog lang niet klaar met het uitzoeken van onze oude foto’s. Het is dan ook een enorme klus. Het lukt ons niet om er elke dag wat aan te doen, maar zo langzamerhand komt er toch een beetje schot in.
Wel moeten we ons inhouden om niet telkens weer terug te gaan in de tijd. Al ontkom je er niet altijd aan. Toen ik deze foto van mezelf zag, voelde ik meteen weer het prikken van de bekleding van onze eetkamerstoelen. Ze waren al oud en soms stak er een veer een beetje door het trijp. Als ik er lang op zat, begon ik na enige tijd altijd te wiebelen. Tot grote ergernis van mijn moeder.
Achter mij staat een mand met boodschappen. Dat hielp me om de foto goed te dateren. Want die mand was het cadeau van mijn ouders aan mijn zus, die net in ondertrouw was gegaan. Er zaten allerlei nuttige dingen in, zoals meel, suiker, een set stofdoeken, boenwas, afwasmiddel en borstels voor het schuieren van de meubels. Dat hoorde bij een goede huisvrouw. Krijgen bruidjes van nu ook nog zoiets?
De tango kunnen dansen lijkt me heerlijk. Maar helaas, daar heb ik geen maatgevoel voor. Maar er naar kijken is ook leuk, vooral in zo´n bijzondere ambiance.
Dit is Rotterdam, zoals ik haar nooit gekend heb. Van vóór de grote brand, van de verhalen van mijn ouders. Klik op de foto om het filmpje te starten.
Kennen jullie deze nog? Lijkt me een goed alternatief voor Zumba. Zelfs boze buurman werd er vrolijk van. Klik nop de foto om het filmpje te starten:
Er was een tijd dat je niet eens kleurenfoto’s had. Alles was in zwart-wit en foto’s werden maar mondjesmaat gemaakt. Er zaten 8 of 12 foto’s op een rolletje. Daar sprong je zuinigjes mee om, want een afdruk was heel erg duur.
Ja, ja, en nu tante Els toch uit de oude doos vertelt, heeft ze meteen een mooie nostalgische foto van de straat waar ze geboren werd te voorschijn getoverd. Want hier, in de Van Lennepstraat in Rotterdam zag ik het levenslicht.
Van wanneer deze foto dateert, weet ik niet. Hij is misschien nog wel ouder dan ikzelf. Er staan nog zo weinig auto’s, maar wel een bakkerskar. In het gebouw links zat Van de Meer & Schoep, de bakker. Op zolder werden zakken meel opgeslagen. Soms zag de stoep er helemaal wit. De straat ziet er allang heel anders uit. Ach ja, tijden veranderen.
Deze foto kreeg ik deze week toegestuurd. Hoe toepasselijk, want het thema bij Stuureenfoto is ook al zwart-wit.
Wie weet nog hoe het was? Toen fotograferen nog echt in de kinderschoenen stond en er van digitaal geen sprake was? Toen foto’s werden gemaakt met een pinhole camera.
Nu beschikt bijna iedereen over een geavanceerde digitale camera. Maar er zijn altijd mensen die de oude technieken niet vergeten zijn, heel veel geduld hebben en daar dan ook prachtige resultaten mee weten te behalen. Want deze foto van Toronto’s skyline werd gemaakt met zo’n pinhole camera. Belichtingstijd: 365 dagen. Klik hier of op de foto om naar de link te gaan en uitleg te zien over het tot stand komen van deze opname.
