About KnutzEls

Hallo, dit is het weblog van KnutzEls. Samen met Leo woon ik in Rotterdam. Onze twee zonen zijn al lang volwassen en wonen elders. Ik heb vele hobbies, die allemaal min of meer creatief zijn. Maar ook reizen vind ik heerlijk, of het ver weg of dichtbij is. En tijdens die reizen fotografeer ik van alles onderweg. Ik hou ook nog van wandelen, lezen, puzzelen en naar muziek luisteren. Speciaal voor mijn 61e verjaardag kreeg ik dit blog van jongste zoon. Zijn vertrouwen in moeders IT-kennis is groot, maar hij blijft op de achtergrond als steun en toeverlaat bij technische problemen

Watersnoodramp 1953

In februari 1953 lag ik in het Zeehospitium in Katwijk. Dat het zo stormde hadden mijn ouders wel gehoord en gezien, maar over de watersnood hadden ze nog niets vernomen omdat ze geen radio luisterden omdat mijn opa die vrijdag was overleden. Maar toen mijn zus het hen vertelde, wilden ze wel meteen naar mij toe. Wat zouden ze daar aantreffen, hoe zou het met mij zijn? Ikzelf kan me van die dagen niet veel herinneren, maar moet verteld hebben dat we reuze pret hadden omdat het zo spookte die nacht. Kinderen zien alles toch vanuit een ander perspectief. Maar later kon ik me de angst van mijn ouders wel voorstellen.

Hoe erg het allemaal was, kun je hier in dit filmpje zien: (met dank aan Beeld en Geluid)

 

Gadget

In dit apparaat heb ik weinig vertrouwen. Wat het is? Een boekenlegger, maar met batterij zodat er een elektronisch vertaalapparaatje van gemaakt kan worden.
Nou als die vertalingen net zo “handig” (en nauwkeurig) zijn als de vertaalapp van Google dan hoef ik hem niet.
Het leek me trouwens nogal onhandig in mijn boek. Ik weet al hoe dat gaat. Boek lezen, maar apparaat steeds zoek. Dus gewone boekenlegger (meestal het bonnetje van het boek) ertussen en zoeken. Op de bank, onder de bank, naast de stoel. Ach nee, laat maar.
Als ik in een anderstalig boek lees, sta ik wel even op om in de kast naar het woordenboek te zoeken. Of ik lees gewoon door in de hoop dat de betekenis me later vanzelf duidelijk wordt. Maar vaak lees ik gewoon de vertaling van het boek, want dat is toch het allergemakkelijkst….. 😉
 

Bermtoerisme

  Vandaag was ik naar het Boekenfestijn in de Ahoyhallen. Een jaarlijks terugkerend gebeuren dat wij niet willen missen. Slenteren langs meterslange tafels met allerhande boeken over allerhande onderwerpen, even lange tafels met hobbyspullen en andere dingen, waarvan we niet wisten dat we het misschien ooit zouden kunnen gebruiken. Maar ik heb me ingehouden en kwam met niet al te veel thuis.

Wel met het boek “En we gaan nog niet naar huis – 100 jaar Nederlanders op vakantie”, waaruit deze foto is. Op je paasbest zittend in het gras, naast de auto, met koffie en koek. Bermtoerisme heette dat.

Wij hadden thuis geen auto, maar een oom en tante wel. En die vonden dat het summum van een dagje uit. Dus vroegen ze soms mij en mijn ouders mee. Moeder zei graag ja, die vond het heerlijk, maar mijn vader had er een gruwelijke hekel aan. Hoe ik er over dacht, weet ik niet meer. Maar nu zou ik er voor bedanken. Bah, de hele dag met je neus tussen de uitlaatgassen.

Spam

Wat bezielt mensen toch om zo maar idiote berichten te sturen. Berichtjes die kant noch wal raken, bestaan uit onuitsprekelijke en onzinnige woorden. Meestal wel vergezeld van een link, die verwijst naar een site waar je van allerlei pep-middeltjes kunt kopen, rare plaatjes kunt bekijken of weet ik veel.

Mijn spamfilter haalt er gelukkig heel veel uit, zodat ik niet de hele dag berichten hoef te wissen. Maar zo nu en dan glipt er toch een tussendoor en zit ik opgezadeld met zo’n onzinbericht. Nut: 0,0, want ik druk meteen op de delete-knop. Allemaal verspilde moeite dus.

Koningin

We waren er even tussenuit, sneeuwlucht happen en wandelen in het Sauerland met vrienden. Zonder TV, zonder radio, maar met een mobiele telefoon. En zo hoorden we dus dat de koningin afstand deed en we met ingang van 1 mei 2013 een koning hebben.

Dat is de tweede troonswisseling in mijn leven. Ik hoop dat het allemaal soepel en zonder incidenten zal verlopen. En natuurlijk wens ik Beatrix nog heel veel fijne en gezonde jaren toe. Zodat zij te midden van kinderen en kleinkinderen nog lang en veel kan genieten!

Spreuk van de week

  Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.

Een mama is eigenlijk maar een meisje dat toevallig groot is geworden.
Annikken, 8 jaar

Deze en komende weken enkele uitspraken van kinderen. Soms zo logisch, dat je het zelf bedacht kon hebben. Ik zag ze ergens in Rotterdam in een etalage en wilde ze jullie niet onthouden.

Vooruitzicht

Het is nog steeds behoorlijk koud, maar toch voelde ik deze week al een beetje lente in de lucht.De natuur begint zich langzaamaan op te warmen voor het grote lentegebeuren. Zoals deze boom, die scherp afgetekend tegen een helderblauwe vrieslucht, duidelijk al knoppen vertoont.

Die winterkou met vorst en sneeuw en ijs mag nog wel even blijven, maar de lente zit in de lucht. Ik kan het bijna ruiken.

En ik had het eerste sneeuwklokje voor de sneeuw al gespot!

 

De pot op!!

Ik werd voor de tweede keer opgeroepen voor het  grote en langlopende Ergo-onderzoek, dat hier in de wijk plaats vindt.
Van alles wordt er onderzocht: hoe je beweegt, hoe je eet, hoe je slaapt, of je nog wel goed kunt co-ordineren, je geheugen wordt getest. Nou ja, van alles wordt onderzocht. Alles uiteraard op vrijwillige basis.
Voor de eerstvolgende afspraak werd gevraagd of ik ook mee wil doen aan een onderzoek naar ontlasting.
Hmmmm….. nou ja, het is voor het goede doel. Dus werd ik opgezadeld met een soort po, die op het toilet past. Daarin moet je …. juist ja, zodat het netjes opgevangen wordt. Daarnaast kreeg ik een keurig pakje, met een flesje waarin een klein lepeltje, waarmee de ….. Ach, je begrijpt het wel. De details laat ik achterwege. Na afloop gaat het deksel op de pot en kan hij zo in de vuilnisbak. Het monstertje stuur je dan op in een speciale plastic envelop. Liever niet op vrijdag of zaterdag, want dan duurt het te lang…….
Alles werd gelukkig wel verpakt in een gezellig tasje met rozen, zodat ik niet pontificaal met een po over straat moest…
Maar goed, een dezer dagen moet ik dus echt …. de pot op!

Schorseneren

“Oude” groenten, zoals schorseneren, zijn weer helemaal in en dat wordt ook door onze grootsuper gepropageerd. Schorseneren zijn de groenten van januari 2013.
Ik had ze al wel eens gegeten, maar nog nooit zelf klaar gemaakt. De bijnaam “dienstmeidenverdriet” beloofde niet veel goeds, maar het schoonmaken ging eigenlijk heel prima.
Ik maakte er dit mee. Echtgenoot en ik vonden het heerlijk!

Wil je nog andere recepten, kijk dan hier.

Ingrediënten (voor 2 personen):350 gr. Schorseneren
450 gr. Aardappelen
125 gr. (gerookte) spekblokjes
75 gr. (blauwe) kaas
melk
peper, zout, nootmuskaat
 

Bak de spekjes in uit tot ze bruin en knapperig zijn.
Schep ze uit het vet en laat ze uitlekken op wat keukenpapier. Voeg eventueel wat water toe aan het spekvet en roer alle aanbaksels los van de bodem van de pan. Zet apart.
Schil en kook de aardappelen in ca. 20-25 minuten gaar. Verwarm de melk en maak daarmee van de aardappelen een niet al te stevige puree, schep de spekjes erdoor en maak af met wat zout, peper en nootmuskaat.
Was de schorseneren goed en schil ze. Snij in stukjes van ca. 3 cm. en zet meteen in water met citroensap om verkleuren tegen te gaan. Kook ze in ruim water in ca. 20-30 minuten gaar.
Giet de schorseneren af en breng op smaak met wat nootmuskaat en peper en meng ze met de helft van de verkruimelde kaas. Laat de kaas even smelten.
Schep de puree op de borden, leg de schorseneren erop en verkruimel de andere helft van de kaas erover.
Lepel een klein beetje van de spekjus erover.

Geef er eventueel nog wat komkommer of tomatensla bij.

EET SMAKELIJK!