About KnutzEls

Hallo, dit is het weblog van KnutzEls. Samen met Leo woon ik in Rotterdam. Onze twee zonen zijn al lang volwassen en wonen elders. Ik heb vele hobbies, die allemaal min of meer creatief zijn. Maar ook reizen vind ik heerlijk, of het ver weg of dichtbij is. En tijdens die reizen fotografeer ik van alles onderweg. Ik hou ook nog van wandelen, lezen, puzzelen en naar muziek luisteren. Speciaal voor mijn 61e verjaardag kreeg ik dit blog van jongste zoon. Zijn vertrouwen in moeders IT-kennis is groot, maar hij blijft op de achtergrond als steun en toeverlaat bij technische problemen

Behelpen

De horeca in Nederland, soms is het behelpen. Service en kwaliteit laag, maar prijzen hoog.
Neem nou het terras van De schone lei in Rotterdam. Pracht locatie, aan de Kralingse plas, met uitzicht op de skyline van Rotterdam. Daar zit je heerlijk, dus na een sneeuwwandeling streken we daar neer. Het terras was goed bezet, maar we vonden nog een plaatsje. Na een poosje komt de serveerster en wij geven onze bestelling op.
 

Biertje, wijntje. Niks bijzonders, gewoon van de kaart. We wachten, we wachten nog even, we wachten wat langer. Tweede serveerster komt en vraagt wat we willen drinken. We zeggen dat er al besteld is. Oh, dan komt het zo. En weer wachten we en zien we hoe andere mensen, die na ons kwamen, al wel bediend worden. Dus roepen we de serveerster, die al drie keer zonder iets in haar handen voorbij is gekomen, nog eens. “We wachten nu nog steeds op onze….. ” Nog voor ik ben uitgesproken, zegt ze bits “Iedereen moet wachten, het is nu erg druk”.
Als eindelijk onze bestelling door het eerste meisje wordt gebracht wil ik meteen afrekenen. Ja, momentje. Het momentje duurt een kwartier. Dan heeft ze geen wisselgeld, dus moeten we weer wachten tot ze daarmee terugkomt.
En we zijn niet de enigen die het irriteert. Mensen die na ons zijn gekomen, moeten ook lang wachten, kunnen hun twee koffie ook niet meteen afrekenen.
En dan klagen dat het zo slecht gaat in de horeca. Volgende keer gaan we naar een andere tent, waar het hopelijk beter toe gaat.

Landkaarten

Met een navigatie in de auto hoef je nooit meer op een kaart te kijken. Adres intypen is voldoende. Van hier naar Tallinn, naar Rome, Berlijn, het maakt niet uit. Nooit meer zoeken…. maar ook nooit meer per ongeluk ergens heen gaan en stuiten op iets heel bijzonders. Dat leuke weggetje, die heerlijke taartenwinkel.
En ook nooit meer ruzie, omdat net die ene afslag is gemist, de aanduiding niet duidelijk genoeg was of je net even keek naar die gekke agent, met z’n grote armgebaren.
Toch mis ik de atlas wel eens. Het had wel wat, zo met je vinger nauwkeurig de weg volgen. En er zijn er meer met heimwee. In de laatste Flow stond er een artikel over en de link naar deze website. Leuk om te zien hoeveel “atlas” er toch nog om ons heen is.
En de laatste tijd valt het me op hoeveel landkaarten er als decoratie te zien zijn. Zoals hier, een kartonnen kruk, gevouwen uit een landkaart.
 

Taartjes

Voor een etentje met vrienden maakte ik als dessert deze appel-honingtaartjes, naar een recept van Rudolph van Veen.
Niet het meest simpele recept, maar wel erg lekker.
En… heel leuk om te maken.
Het etentje was enigszins “amerikaans” georiënteerd, dus noemde ik ze Las Vegasgebakjes.
En zoals heel veel in Amerika, waren het regelrechte calorieënbommen, ondanks dat ik de hoeveelheid suiker iets afgezwakt had.
Maar zo lekker, dat alles tot op de laatste kruimel werd opgepeuzeld.

 

 

Spreuk van de week

  Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.

Door de ozonlaag wordt je huid sneller gaar
(Helena, 6 jaar)

Deze en komende weken enkele uitspraken van kinderen. Soms zo logisch, dat je het zelf bedacht kon hebben. Ik zag ze ergens in Rotterdam in een etalage en wilde ze jullie niet onthouden.

Amazone

In de Rotterdamse diergaarde Blijdorp wordt hard gewerkt aan een nieuw project: Amazonica Dome. Er komt een levensgrote hal met een heel speciale constructie, waarin straks een regenwoud met flora en fauna uit Zuid-Amerika moet komen.
Nu wordt er nog druk aan gebouwd, maar binnenkort zal het zo ver zijn. De constructie van het dak belooft iets heel moois!

Navigatie

Je kunt ook teveel op je moderne apparatuur vertrouwen. Want dit hoorde ik deze week:

Waalse belandt door GPS in Zagreb

Een Belgische vrouw van 67 heeft haar GPS-systeem zo consequent gevolgd dat ze in Kroatië uitkwam, terwijl ze naar Brussel wilde. Dat melden verschillende Belgische kranten. De vrouw stapte in haar woonplaats Erquelinnes in de auto om een vriendin in Brussel-Noord op te halen. Een ritje van zo’n 80 kilometer. Het adres had ze ingetikt in haar navigatiesysteem.
“Mijn gps deed wat moeilijk en gaf verschillende omleidingen die ik moest volgen. En toen ging het mis.”
Ze bleef zonder nadenken urenlang doorrijden. “Ik zag allerlei verkeersborden passeren. Eerst in het Frans, daarna in het Duits. Köln, Aachen, Frankfurt. Maar ik stelde me er geen vragen bij. Ik bleef maar gewoon gas geven”, aldus de vrouw in De Standaard. De Belgische besefte niet dat ze de verkeerde kant uitging. Dat ontdekte ze pas toen ze in Zagreb aankwam. Moreau nam dezelfde weg terug om weer terug in België te komen. Daar kwam ze twee dagen later, op maandag, aan. Een bijzonder autoritje dus, maar zelf blijft Moreau er nuchter onder, volgens De Standaard. “Of ik het zelf niet een beetje bizar vind? Misschien wel, maar ik was gewoon verstrooid en in gedachten verzonken.”

Je moet toch wel erg dromerig achter het stuur zitten, om dat niet te merken. Ze had 2x moeten tanken en een keer in de auto geslapen.
Nou ja………… ????

Winter

Och och, wat een weer deze week. Ik weet het, het viel niet mee. Voor iedereen die in de file heeft gestaan, voor alle fietsers die één of meerdere keren onderuit zijn gegaan, voor treinreizigers die hebben staan blauwbekken, voor de postbode, de krantenjongen.
Maar het is toch wel lekker, zo’n flink pak sneeuw. Beter dan miezerregen of storm. En toen dan ook het zonnetje scheen, zijn we er op uit getrokken, heerlijk de Kralingse Plas rond.

Roze wolk

Er zijn mensen die geloven in roze wolken. Dat je daar op kunt zitten en dat het leven dan prachtig, probleemloos en zonder zorgen voorbij gaat. Maar  wolken zijn niet stabiel, je valt er zo maar door. Het dagelijks leven is een tamelijk gezonde mix van goed en slecht, vrolijk en droevig, mooi en lelijk.

Maar dit is voor al die lieve dromers, die zo nu en dan eens willen rijden in een zoet gekleurd, lief en klein autootje. Alleen of met hun droomprins of prinses, net alsof je samen  in roze een wolkje zit?  Dan kun je deze auto huren. Even googlen en je vind hem. Want ook voor dromen moet je wel iets doen!

Aznavour

Al vaker heb ik hier geschreven dat Charles Aznavour al sinds jaar en dag één van mijn favoriete Franse chansonniers is. Zijn CD’s, maar ook nog oude vinylplaten, worden hier nog vaak gedraaid en eigenlijk vind ik bijna alle chansons mooi.
Vandaag dus één van zijn liedjes. Dit keer “Je m’voyais déjà”, waarin hij zijn jeugddroom om artiest te worden verwoordt:

Quinoa

De verenigde Naties hebben 2013 uitgeroepen tot het jaar van QUINOA (spreek uit ˈkiːnwɑː). De kleine ronde korreltjes zijn het zaad van een plant die niet tot de graan- en ook niet tot de grassenfamilie behoort. Maar in de Andes gebruiken de Inca’s het al vele eeuwen.
Ik had er al van gehoord, maar nog nooit gegeten. Vorige week toch maar eens geprobeerd. Het moet heel eiwitrijk zijn en er vullen, goed passend dus in een menu waar op de calorieën gelet wordt!

Je kookt het ongeveer als rijst en ik  maakte er dit vegetarische gerecht bij:

Ingrediënten:
(4 personen)
2 uien, gehakt
2 teentjes knoflook, gehakt
4-5 paprika’s, in repen
1 rode peper, in kleine stukjes gehakt
klein blikje tomatenpuree
klein blikje mais
peper, zout, gemalen koriander (=ketoembar)
300 gram quinoa
1 groentenbouillonblokje
wat olie om te bakken
100 gram geraspte (parmezaanse) kaas

Zet de quinoa op met 450 ml water en het bouillonblokje. Laat ca. 8-9 minuten goed doorkoken, tot er putjes in de oppervlakte komen. Neem van het vuur af en laat nog ongeveer 10 minuten staan, zodat het mooi droog wordt.
Fruit de uien en knoflook aan in de olie.
Voeg tomatenpuree en rode peper toe, fruit kort mee.
Voeg de paprika er bij, bak even stevig aan.
Voeg peper, zout en ketoembar naar smaak toe en stoof alles op lager vuur tot het gaar is. Roer tot slot de maiskorrels erdoor.

Leg een stuk bakpapier op een bakplaat en maak hierop 4 kleine kaashoopjes. Zet ca. 1 minuut op vol vermogen in de magnetron of zolang in een hete oven totdat de kaas geheel is gesmolten. Laat even afkoelen.
Serveer de quinoa met de gestoofde paprika’s en leg er de kaaswafels op.
Geef er eventueel nog wat salade bij.

EET SMAKELIJK!