| Wat doen we vandaag?Blijven we thuis, lekker veilig achter de geraniums of duiken we roekeloos de verkoopgekte of de file in? Tarten we het noodlot en lopen we ook nog onder een ladder door, terwijl een zwarte kat oversteekt?
Ik ben niet bijgelovig, dus doe ik de gewone dingen. Want je lot kun je niet ontlopen. Prettige dag 😉 |
 |
Author Archives: KnutzEls
Huisvlijt
Oké, oké, je moet natuurlijk wel een flink stuk boomstam hebben, een grote schuur, gereedschap en een behoorlijke portie geduld. Maar dan heb je ook wel iets heel bijzonders! Kijk maar:
Klik op de foto om het filmpje te starten
Deel dit op:
Schrikbeeld
| Als ik vroeger niet zo erg mijn best deed op school, dreigde mijn moeder altijd met de “Koffiebonenzolder”. Wat dat inhield, wist ik eigenlijk niet zo goed, maar dat je er beter niet kon belanden was een ding dat zeker was! Want op die zolder in het Van Nelle-gebouw, waar wij dichtbij woonden, zaten strenge juffen, die met harde hand regeerden. Kinderen die niet wilden leren, moesten daar dag en nacht de slechte koffiebonen uit de goeie bonen halen.Gek genoeg weet ik helemaal niet wat ik me er toen bij voorstelde. Waarschijnlijk zag ik rijen hongerige meisjes op hun blote knietjes die bonen stuk voor stuk in de hand nemen en links (slecht) en rechts (goed) in pakken doen. Die slechte koffie was voor de meisjes zelf, de goede werd natuurlijk verkocht en alleen als je goed leerde, kon je behoorlijk je brood én koffie verdienen! Wat een idiote voorstelling, vind ik nu. Maar ja, ik deed wel meer mijn best, want op die enge zolder wilde ik beslist niet terecht komen. |
 |
Deel dit op:
Beelden
| Al eerder schreef ik over de kunstwerken die Frank Meisler maakte in Berlijn, Wenen en Hoek van Holland. Heel herkenbare beelden van kinderne, die door hun ouders werden weggezonden, zodat ze niet ten prooi zouden vallen aan de gruwelen van het Nazi-regime. Het betekende meestal een afscheid voor altijd, want de ouderen gingen ook op transport. Maar dan richting dood zoals later bleek.De kinderen werden opgevangen in Groot Brittannië. Daarom staat er ook in Londen een beeldengroep, bij het Liverpool Street Station, waar de meeste kinderen aankwamen. En vanzelfsprekend wilde ik ook deze groep zien, toen ik in Londen was. |
 |
Deel dit op:
Spreuk van de week
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.
Alles verslijt door gebruik, behalve ervaring |
Deel dit op:
Spelletje
Ik vraag me af of er in deze tijd nog veel spelletjes gespeeld worden? En dan bedoel ik niet die spelletjes op computer, Wii of smartphone, maar gewone, ouderwetse bordspelletjes. Ze zijn in ieder geval nog voldoende te koop, dus er zal wel markt voor zijn.
Toen ik deze foto maakte in Beijing, was er in ieder geval nog veel animo voor het spelen van een spelletje. Lekker warm aangekleed zitten deze mannen op straat. Ze lijken heel geconcentreerd en dat moet ook, want Go vereist nog meer denkwerk dan schaken. Omstanders voorzagen ze van commentaar en o,o, wat had ik graag geweten wat ze zeiden 😉
PS: Misschien kreeg jij wel een bordspel voor Sinterklaas. En Sinterklaasfeest is het thema bij Stuureenfoto van deze week.
Deel dit op:
Zo vader, zo zoon
| Sommige films zijn leuk, andere zo,zo, maar sommige films steken met kop en schouder boven de andere uit. Dat is het geval met “Like father, like son” van Hirokazu Kore-Eda. Heel ontroerend, soms grappig, emotioneel. Maar zonder meer schitterend verfilmd. Twee totaal verschillende echtparen krijgen te horen dat hun kinderen verwisseld zijn tijdens de geboorte. Hoe moet dat nu verder? Wat zijn de vragen, de belangen, wat stel je als ouders centraal? Levensvragen die niet 1-2-3 te beantwoorden zijn. Tussendoor krijg je ook een mooi beeld van een Japans huishouden, de leefomstandigheden in de vaak krappe woning. En zie hoe verschillend iedereen reageert op de situatie.Niet voor niets kreeg deze film de Juryprijs op het Filmfestival van Cannes. |
 |
Deel dit op:
Wassen
Het leukste van reizen vind ik dat je soms zulke gewone dingen ziet, die toch heel opmerkelijk zijn. Zo ontdekte ik dat in Londen ongelofelijk veel wasserijen zijn. Meestal kleine bedrijfjes, waar je niet alleen je kleding kunt laten stomen, maar ook je overhemden kunt laten wassen en strijken en kleine reparaties kunt laten doen.
Verdwijnen hier de stomerijen uit het straatbeeld, in Londen dus niet. Je ziet er dan ook nog hordes keurige mannen in donkere pakken, netjes gestropdast. En omdat de meeste Engelse 
vrouwen tegenwoordig ook een baan hebben, wordt de was de deur uit gedaan.
Deel dit op:
Van het geloof af
| Lang heb ik geloofd in Sinterklaas en zong ik mijn liedjes bij de oliehaard. Zette ik mijn schoen met een stuk wortel voor het paard en een bakje water erbij , als hij soms dorst mocht hebben. Doorgaans was ik nogal rustig, maar welk kind is altijd lief en gehoorzaam? Dus zal ik best een keertje in mijn piepzakje hebben gezeten.Ook al kreeg ik een cadeautje en had het paard een stukje wortel opgegeten.
En toen vond ik op een dag, verstopt achter de juspan een stuk wortel, afgebeten. Waarom lag die daar nou? Ik vroeg het mijn moeder en die vond het intussen wel welletjes. Elke avond zingen, het hele ritueel. Of misschien vond ze dat ik er een beetje te oud voor geworden was. Enfin, daar kwam het hele verhaal. Dat Sint… en Piet, dat het toch niet echt waar kon zijn…. Witheet was ik. Ik voelde me verraden, ze hadden me belogen. En huilend ging naar mijn kamertje. |
 |
Deel dit op:
Abbey Road
Vorige week was ik met vriendin Irene naar Londen. We hadden een hotel in een buitenwijk, maar met prima verbinding naar het centrum. En zo reden wij vele keren over Abbey Road en het wereldberoemde kruispunt. Helaas, niets herinnert meer aan de roemruchte jaren van de Beatles, al staat de studio er nog wel. En die heeft haar webcam op het beroemde zebrapad gericht. En zo te zien, zijn er genoeg mensen die er even hun “moment of fame” willen beleven.
Klik op de foto om de webcam te starten
