Author Archives: KnutzEls

About KnutzEls

Hallo, dit is het weblog van KnutzEls. Samen met Leo woon ik in Rotterdam. Onze twee zonen zijn al lang volwassen en wonen elders. Ik heb vele hobbies, die allemaal min of meer creatief zijn. Maar ook reizen vind ik heerlijk, of het ver weg of dichtbij is. En tijdens die reizen fotografeer ik van alles onderweg. Ik hou ook nog van wandelen, lezen, puzzelen en naar muziek luisteren. Speciaal voor mijn 61e verjaardag kreeg ik dit blog van jongste zoon. Zijn vertrouwen in moeders IT-kennis is groot, maar hij blijft op de achtergrond als steun en toeverlaat bij technische problemen

Rommelmarkt

Posted on by

In de loop der jaren vullen onze kasten zich met spullen die hun beste tijd gehad hebben. Of niet meer nodig zijn, of die we niet meer zo mooi vinden. En dan komt het moment dat die spullen weg moeten. Te goed voor de vuilnisbak, maar ook niet meer nodig in ons huis. Dus gaat het naar de rommelmarkt. In de hoop dat het nog een beter tweede leven zal hebben.
Dat dacht de man in Kyoto ook, toen hij deze verzameling buiten zette. En rommelmarkt is ook het weekthema bij Stuureenfoto. Doe je ook mee?

 

Uit je eigen stad

Posted on by

Daar waar je het totaal niet verwacht, tussen havens, hoge kantorenflats en drukke verkeersaders, ligt een stukje Rotterdams boerenleven. Uit je eigen stad is een stadsboerderij van 20.000 M2, waar groenten worden verbouwd, vissen en paddenstoelen worden gekweekt, kippen rondlopen. De groente groeit op een heel speciale manier, in grote bakken water. Deze manier van kweken heet “aquaponics”. Dat water wordt bemest door de vissen, die elders in grote bassins worden gekweekt. De sla die daarin dan groeit, is voedsel voor de vissen. Een ingenieus kringloopsysteem dus. Men probeert zo min mogelijk afval te produceren, alles te hergebruiken en zo het milieu minimaal te belasten.
Elk weekend kun je ook verse groenten en andere producten op de markt bij de boerderij kopen.


En in het restaurant wordt de eigen productie verwerkt tot heerlijke schotels.
Afgelopen zondag gingen wij er heen, kregen een rondleiding en keken onze ogen uit. Dat dit zo maar in de stad was. Na afloop zaten we nog even op het terras. Het zonnetje scheen, we dronken een bio biertje en sapje en aten een broodje met Rotterdamse kaas, voorzien van een likje Rotterdamse mosterd. Heerlijk!!

Toeval bestaat niet…

Posted on by
Al vele jaren liggen er diverse jaargangen van Het Beste van Reader’s Digest in ons kleinste kamertje. De boekjes zijn al vele malen gelezen en herlezen. Maar als ik toevallig de uitgave van juli 2004 in handen krijg, lees ik steevast het verhaal van Anna. Het is een verhaal over levenspaden die elkaar kruisen, uit elkaar lopen en op een miraculeuse manier toch weer bij elkaar komen. Toeval? Wonder? Wie zal het zeggen?

Nieuwsgierig geworden? Klik hier of op de foto voor een leesbaar PDF-bestand.

Het familiediner

Posted on by
Fascinerende televisie, vind ik “Het familiediner”. Niet vanwege een spetterende presentatie, veel effect of lichtshow, maar omdat ik niet kan begrijpen hoe mensen zo lang boos kunnen blijven en zich zo kunnen ingraven in hun frustraties.
Ik zou natuurlijk beter moeten weten, want mijn vader was de koppigheid zelve en heeft meer dan 30 jaar niet gesproken tegen zijn broer.

Toen de “vrede” weer getekend was, ontstond binnen no time een nieuwe onenigheid en spraken ze weer niet met elkaar. Waarover het ging? Geen idee, maar echt belangrijk was het niet. Het verpestte alleen de sfeer als de familie weer eens bij elkaar moest komen. En de familieband werd er ook niet door verstevigd. Ik ken mijn eigen neven en nichten niet.

De ruzies in het TV-programma gaan soms werkelijk nergens over. Oom A. heeft tante Z. niet gegroet of zoon B. werd niet gevraagd voor het feestje bij zus Y. Nou ja, denk ik, dan praat je er toch een keer over. Je zegt eens wat je op het hart ligt en dan zand erover. Maar nee, hoor, pietluttige kwesties blijven door sudderen en soms jaren lang wordt er niet gesproken of komt men niet bij elkaar over de vloer.

Maar dan staat daar ineens Bert van Leeuwen op de stoep en kan er vaak wel weer gepraat worden. Niet altijd, want er blijven natuurlijk ook echte diehards. Die volharden in hun koppigheid. Ik vraag me af wat ze doen en voelen als je geen kans meer hebt om het goed te maken. Dan zit je opgezadeld met eeuwig durende spijt, frustratie. Of zou ze dat ook onberoerd laten?

Ontbijt

Posted on by

Thuis ontbijten we altijd gewoon, met brood, kaas, worst en een beschuitje met jam om af te sluiten. Sinaasappelsap en koffie natuurlijk erbij. Maar op vakantie kan dit ritueel wel eens heel anders uitpakken. Niet in elk land ligt er ’s morgens een boterham op je bord. In Vietnam aten we pho, pittige soep. Soep kregen we ook in China, een curryschotel in Birma.

Maar het lekkerst vonden we toch het ontbijt bij de Tsukiji vismarkt. Spartelverse sushi, voor je neus klaar gemaakt en heerlijk. Je kunt kiezen uit ontelbare soorten vis: makreel, sardines, tonijn, zalm, heilbot. Maar ook zee-egel, oesters, kwal en vissen die wij total niet kennen. Erbij een klein schaaltje sojasaus en natuurlijk wasabi.

Deuren

Posted on by

Waar je ook gaat, overal zie je deuren. Mooie, grote, kleine, vieze, fraai versierd, eenvoudig of rijk bewerkt. Ik fotografeer ze graag. Deze deur in Parnu (Estland) lijkt wel te lachen en dat trok mijn aandacht.

Ook bij Stuureenfoto zijn deuren het onderwerp deze week. Heb je een leuke deur gefotografeerd, dan kun je hier meedoen.

Hout

Posted on by

Het was geen groot dichter, de man die dit hout schonk. Maar de kiwi en andere planten in Arboretum Trompenburg in Rotterdam groeien er voortreffelijk tegen. Maar mooi dat voor zo’n gewone overdenking speciaal een bordje wordt gemaakt. Een soort van recycling, oud dood hout dat gebruikt wordt om nieuw hout te ondersteunen. Ik vind het ook typisch Rotterdams. Geen opsmuk, geen tierelantijnen. Een stevige paal, flinke schroeven. Dat geeft tenminste houvast in het leven!

 

Luizenpluisdag

Posted on by

Gisteren was het luizenpluisdag. Alleen het woord al bezorgt me kriebels. Ik moet er niet aan denken dat er luizen over mijn hoofd lopen, die zich voeden met mijn bloed en zich vrolijk vermenigvuldigen.

Zelf heb ik ze gelukkig nooit gehad. Al weet ik me nog wel te herinneren dat in Katwijk, waar ik een jaar lang in het sanatorium lag, regelmatig een zuster met de luizenkam langs kwam. De haren van alle kinderen werden zorgvuldig met die superfijne kan gekamd. Gek eigenlijk, want echt dicht bij elkaar zitten was er daar niet bij. Je lag allemaal apart in je bed met minstens een halve meter tussenruimte. Hoe zouden die luizen dan van de een naar de andere gekomen kunnen zijn?

Het was me toen niet zo duidelijk waar dat kammen allemaal voor nodig was. Ik zal het wel een aardige onderbreking van de lange dag gevonden hebben. Maar luizen, nee die kende ik niet.

Maar nog niet zo lang geleden zat ik in de tram, toen ik over het haar van de man voor me iets zag lopen. Nee hè… zijn dat …? Ik nam het zekere voor het onzekere en ben meteen bij de volgende halte uitgestapt. Dan maar een stukje lopen, in de frisse buitenlucht. Dat liever dan luizen in mijn haar.