Laatst hoorde ik dit liedje, gezongen door Wim Sonneveld. Nostalgie in het kwadraat over een tijd die al héél lang achter ons ligt en waaraan ik zelfs niet meer echt weet van heb. En zoals Paskal Jakobsen het zingt, klinkt het ook prachtig.
Author Archives: KnutzEls
Spelletje
 |
Op een zaterdagmiddag zag ik in de stad allerlei mensen volkomen verdiept in hun smartphone. Niks bijzonders toch? Maar deze mensen stonden in kleine groepjes, hadden allemaal een groen balletje aan hun tas, rugzak of in de hand. Ik werd nieuwsgierig en wilde wel weten wat ze nou toch aan het doen waren. Dus stapte ik op één van de mannen af. Het bleek een Engelsman, die me vertelde dat het hier om een spel ging. Maar hij was zo verdiept, dat ik verder geen uitleg kon verwachten. Het ging niet om Scrabble of zo, het was veel serieuzer. Oh, nou succes dan maar. |
Maar geef mij maar een spelletje aan tafel, met een schaal koekjes en een lekkere kop thee of beker chocolademelk. Een spelletje spelen op straat, tussen het winkelend publiek en in de kouwe wind. Mij niet gezien.
Deel dit op:
Spreuk van de week
Elke eerste maandag van de maand vind je hier een poster van Loesje. Zodat we de week in ieder geval met een (glim)lach kunnen beginnen.
Deel dit op:
Natuur in de stad
| Ergens in Rotterdam ligt deze kat te kijken. Waar? Ik heb geen idee. Vast ergens gevonden tijdens een wandeling of een bezoek aan een winkel in een andere wijk. Soms ga ik er speciaal op uit, maar vaak ben ik blij dat mijn telefoon ook foto’s kan maken. Dan hoef ik zo’n vondst niet zomaar voorbij te lopen. En dat ik dan zo nu en dan zomaar een blogje daarover kan maken. 😉 |
 |
Deel dit op:
Genieten
Nu Rotterdam zo in “the picture” is, zou ik eigenlijk ook reclame moeten maken voor mijn wijk. Want die is wel redelijk bekend, maar meestal denkt men dat er alleen flats te vinden zijn. Die zijn er wel, maar het is vooral ook een mooie groene wijk. Wij wonen aan de rand en staan binnen een paar minuten in de polder en aan de Rotte. Je kunt er heerlijk wandelen, fietsen, naar de kinderboerderij. En overal staan bankjes, zodat je ook even rustig van al dat moois kunt genieten. Klik op de foto’s om ze te vergroten:
Deel dit op:
Alles komt terug…
 |
Sommige modes komen en gaan ook weer net zo snel weg. Zo had je in mijn jeugd de hoelahoep. Ineens zag je overal jongens, maar vooral meisjes, hoelahoepen. En ja, ook ik wilde zo’n ding om zwierig mee in het rond te draaien. Helaas, mijn moeder hield de hand op de knip. Waarschijnlijk omdat ze het geld er eenvoudigweg niet voor had. Maar handige buurman bracht uitkomst. Hij fabriceerde uit een stuk elektriciteitsbuis en isolatieband een niet van echt te onderscheiden hoelahoep. Ik was de koningin te rijk. Hoe lang ik er mee gedraaid heb, weet ik niet meer. Maar hij belandde op zolder, achter een stapel rommel. |
En nu zag ik in de stad weer meisjes met zo’n hoelahoep in de weer. Niks elektriciteitsbuis, maar fraai versierd met glitters en kleuren. Maar het draaien is nog steeds hetzelfde. En zij kon het zelf met meerdere. Heb ik het ook nog geprobeerd? Nee, mijn heupen zijn ietsjes stroever geworden. Ik ga eerst wel even oefenen, als niemand me kan zien 😉
Deel dit op:
Toevalstreffer
Zomaar een foto, gemaakt op de zondagsmarkt in Rotterdam. Ik zou bijna zeggen, vanuit de heup geschoten. Want de pop zat in een doos, die een beetje verscholen stond onder de kraam. Ik gokte dus een beetje. Je kunt natuurlijk meteen kijken hoe die foto eruit ziet, dus zoveel gokken is het nou ook weer niet. Maar hij was in één keer raak 😉
Deel dit op:
Spreuk van de week
Elke maandag vind je hier een leuke poster. Zodat we de week in ieder geval met een (glim)lach kunnen beginnen.
Deel dit op:
Gedicht
Ik kreeg een schattig dichtbundeltje van Annie M.G. Schmidt, met daarin veel al heel bekende gedichtjes, maar ook die ik nog niet kende. Zoals dit:
| Biologie O, juffrouw Beekman, was u maar eencellig. Dan kon de liefde u zoveel niet schelen. Dan zoudt u zich gewoon in tweeën delen. Ik geef wel toe: het is niet zo gezellig maar heel erg praktisch. Zo’n eencellig wezen Terwijl u, met uw veertienbiljoen cellen Hij komt niet meer. En toch, hij zei zo stellig… Annie M.G. Schmidt |
 |
Deel dit op:
Kabouter
| Tussen alle foto’s die ik maakt, zitten soms zulke grappige dingen. Deze tuin fotografeerde ik op een sombere, regenachtige zondagmiddag. Maar die schommelende kabouter maakte alles ineens zo vrolijk. Het leek wel of hij de spot dreef met alle huiverende mensen onder hun paraplu’s. Zijn puntmutsje beschermde hem tegen alle nattigheid en kou. |  |
Ik dacht zelfs dat hij heel, heel zachtjes zat te fluiten…..
