Dit is mijn vriendin Irene uit Essen en ze staat in Parijs op één van de vele trappen die Monmartre rijk is. Dat was vorig jaar.
Dit jaar gaan we weer samen op stap, nu naar Wenen. En daar gaan we natuurlijk van alles bekijken, heel veel wandelen, lekker op terrasjes zitten en genieten van alles wat er om ons heen te zien is.
Trappen is trouwens ook deze week het thema bij Stuureenfoto
Dit keer geen zelfgemaakt product, maar een oude advertentie. Er ligt hier een (nog te repareren) boek van de Bijenkorf. Mijn schoonmoeder had er jaren gewerkt en er ging helemaal niets boven De Bijenkorf. Het boek bevat allerlei oude advertenties en die zijn vast nog wel voor leuke projecten te gebruiken.
Dus leef je creativiteit uit. En als je iets gemaakt hebt met deze “freebie”, stuur me dan een link waarop jouw creatie staat.
| Nooit geweten dat er bananensnijders, paprikasnijders, aardbeienschijfjesmakers, avocadoverdelers en nog veel meer “handige” gadgets zijn, zelfs in diverse uitvoeringen. Waar je hele zooi laat, staat niet in de beschrijving. Ik neem aan dat je dan een keuken met 17 ladenkasten moet hebben. En dan zoek je je weer helemaal suf omdat je niet meer weet waar je de aarbeienschijfjessnijder hebt gelaten. Ik hou het dus maar gewoon bij dat handige keukenmesje. |  |
Maar kijk toch maar eens even op deze site, al is het alleen al om de hilarische commentaren op de bananensnijder.
De ene mens trapt aardig tegen een balletje en verdient daar een fenomenaal salaris mee, de andere sappelt al zijn leven lang voor een armzalig loontje. Nee het is niet eerlijk verdeeld in deze wereld.
Dat een voetballer een behoorlijk salaris kan verdienen als hij goed speelt en daar vele honderdduizenden plezier mee doet, vind ik nog wel te begrijpen. Maar de salarissen die nu worden betaald, zijn naar mijn gevoel totaal buitenproportioneel.
De schoonmaker, die het spelershonk en de toiletten schoonmaakt, moet voor zo´n bedrag vele jaren werken.
We waren al eerder in Berlijn, maar dit keer bekeken we geheel andere dingen dan de eerste keer. Zo’n eerste keer is toch vooral een beetje het nalopen van de diverse toeristische bezienswaardigheden. Nu hadden we een andere agenda, al ontkom je natuurlijk niet aan de “niet te missen plekken”. Zoals dit dus: de Karl-Marx-Allee. Een superbrede boulevard, met enorme “arbeiderspaleizen”.
Wat ik me altijd afvraag, is hoe ziet dat er van binnen uit? Dat kregen we jammer genoeg niet te zien. Maar van buiten oogt het zeker imposant.
| Laatst plaatste Bettie een blogje over een schrijfmachine die ze op een rommelmarkt gekocht had. Och ja, zo’n machine met lint, in twee kleuren. Als het op was, kon je de rol verwisselen. Het was een beetje prutsen en je vingers zagen al snel helemaal zwart, of zwart/rood als het lint tweekleurig was. Later kwam de elektrische schrijfmachine, al snel gevolgd door zo’n machine met een bolletje, van IBM. En de uitvinding van Tipp-ex, waarmee je foute aanslagen kon uitwissen. Wat een vooruitgang en wat een geruststelling dat je niet meer hoefde stuffen. En oh, wat hebben mijn collega’s en ik, moderne secretaresses die van de hoed en de rand wisten, toch moeten gieren om die wat oudere uitzendkracht, die helemaal geen raad wist met zo’n klein wit velletje. |
 |
Jaren later zat ik, als herintreedster, zelf te stuntelen, met schaamrode kaken, met een computer waarop ik met geen mogelijkheid mijn net getypte document van het scherm afkreeg. Misschien zaten daar ook wel jonge meiden zich te bescheuren achter de schermen.
Maar ach, gelukkig is het met die computer nog wel goed gekomen.
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een. Ook deze week dus weer:
Van struikelingen danspasjes maken, is óók levenskunst.
|
Deuren staan deze week centraal bij Stuureenfoto. Ik fotografeer ze heel vaak. Ik hou van een mooie ingang, met stijl en klasse. Tegenwoordig is het vooral veel van hetzelfde Gamma- of Karweiwerk. Maar vroeger waren het soms echte kunstwerken, met fraai bewerkte kozijnen, glas-in-lood en beeldhouwwerk er om heen. Echt vakmanschap!
Eigenlijk past de kop niet zo bij de foto, want ik heb mijn werkkamer natuurlijk niet zelfgemaakt. Maar mijn werkplek is wel echt van mijzelf. Hier ben ik vaak bezig, maak ik van papier, lijm en nog wat zaken mijn kaarten en tags. Fröbel ik en maak ik schetsen voor doosjes en andere sjablonen.
Soms heb ik alles netjes opgeruimd, maar meestal is het een beetje rommelig.Dat werkt gewoon het lekkerst!
Dit moet ongeveer mijn 1000ste blog zijn. Heel precies kan ik het niet nakijken, want er staan ook altijd wat concepten klaar.
1000 keer iets te melden hebben, het lijkt heel veel. Maar toch kost het me niet zo veel moeite om elke dag weer iets nieuws te verzinnen.
Niet altijd ben ik origineel, want ik pluk ook regelmatig wat van andere sites en zoek op YouTube naar leuke filmpjes.
Maar ik vind het nog steeds leuk om over kleine dingen een stukje te schrijven, er een foto bij te zoeken. Vaak ontstaat er zomaar een idee voor een blogje., soms is het een beetje ploeteren en kamp ik met een “bloggersbock”.
Och, het is allemaal niet zo heel erg belangrijk. Maar het houdt me van de straat. En nog belangrijker, het houdt mijn geest scherp.
Goeie reden om dit feit te memoreren, toch?
