Och och, wat een weer deze week. Ik weet het, het viel niet mee. Voor iedereen die in de file heeft gestaan, voor alle fietsers die één of meerdere keren onderuit zijn gegaan, voor treinreizigers die hebben staan blauwbekken, voor de postbode, de krantenjongen.
Maar het is toch wel lekker, zo’n flink pak sneeuw. Beter dan miezerregen of storm. En toen dan ook het zonnetje scheen, zijn we er op uit getrokken, heerlijk de Kralingse Plas rond.
Er zijn mensen die geloven in roze wolken. Dat je daar op kunt zitten en dat het leven dan prachtig, probleemloos en zonder zorgen voorbij gaat. Maar wolken zijn niet stabiel, je valt er zo maar door. Het dagelijks leven is een tamelijk gezonde mix van goed en slecht, vrolijk en droevig, mooi en lelijk.
Maar dit is voor al die lieve dromers, die zo nu en dan eens willen rijden in een zoet gekleurd, lief en klein autootje. Alleen of met hun droomprins of prinses, net alsof je samen in roze een wolkje zit? Dan kun je deze auto huren. Even googlen en je vind hem. Want ook voor dromen moet je wel iets doen!
Al vaker heb ik hier geschreven dat Charles Aznavour al sinds jaar en dag één van mijn favoriete Franse chansonniers is. Zijn CD’s, maar ook nog oude vinylplaten, worden hier nog vaak gedraaid en eigenlijk vind ik bijna alle chansons mooi.
Vandaag dus één van zijn liedjes. Dit keer “Je m’voyais déjà”, waarin hij zijn jeugddroom om artiest te worden verwoordt:
De verenigde Naties hebben 2013 uitgeroepen tot het jaar van QUINOA (spreek uit ˈkiːnwɑː). De kleine ronde korreltjes zijn het zaad van een plant die niet tot de graan- en ook niet tot de grassenfamilie behoort. Maar in de Andes gebruiken de Inca’s het al vele eeuwen.
Ik had er al van gehoord, maar nog nooit gegeten. Vorige week toch maar eens geprobeerd. Het moet heel eiwitrijk zijn en er vullen, goed passend dus in een menu waar op de calorieën gelet wordt!
Je kookt het ongeveer als rijst en ik maakte er dit vegetarische gerecht bij:
Ingrediënten:
(4 personen)
2 uien, gehakt
2 teentjes knoflook, gehakt
4-5 paprika’s, in repen
1 rode peper, in kleine stukjes gehakt
klein blikje tomatenpuree
klein blikje mais
peper, zout, gemalen koriander (=ketoembar)
300 gram quinoa
1 groentenbouillonblokje
wat olie om te bakken
100 gram geraspte (parmezaanse) kaas
Zet de quinoa op met 450 ml water en het bouillonblokje. Laat ca. 8-9 minuten goed doorkoken, tot er putjes in de oppervlakte komen. Neem van het vuur af en laat nog ongeveer 10 minuten staan, zodat het mooi droog wordt.
Fruit de uien en knoflook aan in de olie.
Voeg tomatenpuree en rode peper toe, fruit kort mee.
Voeg de paprika er bij, bak even stevig aan.
Voeg peper, zout en ketoembar naar smaak toe en stoof alles op lager vuur tot het gaar is. Roer tot slot de maiskorrels erdoor.
Leg een stuk bakpapier op een bakplaat en maak hierop 4 kleine kaashoopjes. Zet ca. 1 minuut op vol vermogen in de magnetron of zolang in een hete oven totdat de kaas geheel is gesmolten. Laat even afkoelen.
Serveer de quinoa met de gestoofde paprika’s en leg er de kaaswafels op.
Geef er eventueel nog wat salade bij.
EET SMAKELIJK!
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een. Ook deze week dus weer:
Beloof niets wanneer je vol vreugde bent; beantwoord geen brieven wanneer je vol woede bent.
|
Lange tijd heeft dit liedje geklonken als ik de computer opstartte. Het was in de tijd dat één van de kinderen besloot dat de studie niets was en het helemaal in de muziek wilde zoeken. Daar is hij inmiddels op terug gekomen, maar ik blijf dit een topnummer vinden:
 |
Bij Nanos zag ik hem voor het eerst en ik wist: “dat wil ik ook”. Zo’n leuke houder voor een pot pindakaas, waarmee je vogels de tuin in lokt. Even googlen en al snel hier gevonden. Besteld en binnen twee dagen in huis. Er past alleen een pot pindakaas in van de fabriek uit Delft of van onze nationale grootsuper, maar dat was niet zo’n probleem. We hingen hem aan de tuinkast en wachtten af. Echtgenoot had er een hard hoofd in, maar kreeg al snel ongelijk. De vogels kwamen er feilloos op af. Eerst kwamen de mezen, later ook spreeuwen en kraaien. Die zijn minder lenig en moeten dus de gekste capriolen uithalen. En ‘smorgens aan de ontbijttafel heb ik er prachtig zicht op. Binnen twee maanden was de pot leeg, ad fundum, helemaal tot op de bodem leeg gesnaveld. Er hangt al weer een nieuwe. Ben benieuwd hoe lang die meegaat. |
| Na de feestdagen liggen er diverse artikelen in de supermarkt, die het toch niet helemaal maakten. Zoals dit pakje: een mix voor appelmoes. Appelmoes??? Dat is toch het eenvoudigste gerecht om klaar te maken. Je schilt een paar appels, snijdt ze in stukjes, spoelt ze af en zet ze met aanhangend water op. Even zachtjes verwarmen, zo nu en dan roeren tot alles zacht is geworden en suiker en/of kaneel naar smaak toevoegen. Klaar is Kees. Ik schat dat het allemaal nog geen 20 minuten duurt. |
 |
| Grappig hoe de samenleving in een paar decennia is veranderd. Neem het roken: vroeger rookte bijna iedereen. Bij ons thuis rookten mijn vader, moeder, zus en zwager. En ik vond dat ik ook aan de sigaret moest, toen ik zo’n jaar of 14 was. Ik jatte sigaretten uit de tas van mijn moeder. Eén tegelijk, anders zou ze het merken. En mijn eerste sigaret rookte ik op een schoolfeest. Op de TV pafte men er ook lustig op los, een wazig beeld was vaak het gevolg van hevige sigaretten-, sigaren- of pijp-dampen. En als je series als The Saint of Mad Men bekijkt, dan valt het op hoe vaak er een sigaret wordt opgestoken. “Daar gaat er weer een” zeggen we tegen elkaar. Zelf rook ik al heel lang niet meer, ook Leo is een aantal jaren geleden gestopt, net als onze kinderen. Het is nu juist opvallend als je, ondanks alles, toch nog rookt. |
 |
| Dat wij met de moderne navigatie onze bestemming moeiteloos kunnen vinden, is niets vergeleken bij wat een klein vogeltje als een boerenzwaluw voor elkaar krijgt.Bij een onderzoek van Vogelbescherming Nederland werden boerenzwaluwen voorzien van een geolocator. |
 Onderzoeker R. Klaassen bregnt een geolocator bij een boerenzwaluw aan. |
Daarmee kon worden vastgesteld dat zo’n klein vogeltje in pakweg 25 dagen naar Noord Angola vliegt, dat is zo’n 7500 kilometer. Na een half jaar vliegt hij ook weer terug, soms wel met een omweg omdat hij gehinderd wordt door zandstormen.
Dat is al een hele prestatie, maar dat zo’n beestje dan ook nog zijn eigen nestje weer terug kan vinden en na een moeilijke en avontuurlijke tocht weer “thuis” komt in Culemborg vind ik zo mooi. Ongelofelijk en spannender dan de spannendste detective!
(bron: Vogels 05-2012, uitg. Vogelbescherming Nederland)
