De reizigers zijn bijna in Odawara, aan de rivier Sakawa. Ze gaan te voet en waden door het water of gebruiken een vlot. In de verte zie je de stad liggen.
Collectie: Tokyo National Museum
| Nu ligt er een brug over de rivier, dus hoeven de reizigers niet meer te waden. In de verte ligt het moderne Odawara. Dat is een stuk groter geworden en de gebouwen een stuk hoger dan in Hiroshige’s tijd. |  |
Wat een heerlijk weer was het gisteren. Veel te mooi om binnen te blijven, dus maakten we een lekkere wandeling. We waren niet de enigen, want we kwamen veel wandelaars en fietsers tegen. En mensen, verscholen achter het riet, die in het zonnetje hun boterhammetjes opaten Carpe Diem 😉 😉
 |
Bettie’s nieuwe fotoserie heet Nederland in het Buitenland. En of wij ook wel eens een stukje Nederland over de grens tegenkwamen? Nou en of, en nog wel een flink stuk hiervandaan. Want deze foto nam ik in Nagasaki (Japan). Daar ligt de bakermat van de buitenlandse handelsbetrekkingen van Japan. Van 1641 tot 1859 mochten hier Nederlanders wonen en handel drijven met Japan, zij het onder strikte voorwaarden. Tegenwoordig wordt het stukje weer zo veel mogelijk in originele staat teruggebracht. Er is een winkeltje met Hollandse producten, zoals Delfts blauw (natuurlijk), chocola en stroopwafels. |
 |
Huishoudelijk werk….. ik loop er niet warm voor. In de ruim 40 jaar dat ik ons huishouden run, kan ik me telkens weer verbazen waar al het stof, vuil en viezigheid vandaan komen. We zijn schoon op onszelf, ruimen regelmatig op…. Toch ligt er telkens weer een lading (zichtbare) stof op de trap, moet de badkamer een beurt of kan ik toch echt niet om een rondje stofzuigen heen. |
Vroeger had ik dan ook nog de indruk dat ik het deed voor de kat z’n viool. Nu helpt Leo veel meer mee en die ziet nu ook wel in dat er nodig weer eens iets moet gebeuren. En ook laat merken dat het er na ons geploeter weer spic en span uitziet.
Is het dan leedvermaak dat ik me verheug om te lezen over andere vrouwen, die duidelijk ook moeite hebben om het huishouden op rolletjes te laten lopen?
Ik lees met plezier de stukjes van Sylvia, Wieke en Aaf die zonder blikken of blozen schrijven over vaat op het aanrecht, onopgemaakte bedden, stapels ongestreken was of zoekgeraakte spullen. En die geen problemen maken als er eens een stofvlok dwarrelt, maar rustig verder lezen of er op uit trekken. Geen voorbeeldige huisvrouwen voor de preciezen onder ons, maar een sloddervos als ik spiegelt zich met plezier aan zo’n gezellig type 😉
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.
Je hoeft niet altijd te doen wat van je gevraagd wordt. |
 |
De kubuswoningen in Rotterdam vind ik al zeer bijzonder, maar dit is nog weer iets helemaal anders. Het zijn ook huizen, in Tokio, in de wijk Mitaka. Het ziet er wel heel vrolijk uit, maar praktisch? Dat valt nog te betwijfelen, met al die vreemde vormen. En erg groot lijken ze me ook niet, maar dat is vrijwel overal in Japan, waar met ruimte gewoekerd moet worden.
Bij Stuureenfoto is het thema deze week ook wonen. |
 |
Al snuffelend op internet, met name op Pinterest, kwam ik deze foto tegen. Twee meisjes, zoetjes tegen elkaar. De ene met een grote strik in haar haar. Zo’n grote strik had ik vroeger niet, maar verder leek mijn koppie wel een beetje op het hare. Ik had een paar verschillende strikken, zodat ik ze bij meerdere jurkjes kon dragen. Zo’n strik moest natuurlijk netjes in model blijven, dus steef mijn moeder ze en streek ze netjes glad. |
Dat stijven deed ze overigens niet met stijfsel, maar met suikerwater, dat hield beter geloof ik. En dan werd het brede lint gevouwen als een harmonica en met een speciale speld in het midden vastgemaakt. Klaar was de strik. Dan nog in mijn haar en ik zag er weer op z’n zondags uit.Niet voor lang, want de speld gleed snel uit mijn haar en de strik was binnen no time niet meer toonbaar. Ik ben nooit het type voor een ingewikkeld kapsel geweest.
Oiso is de volgende pleisterplaats op de Tokaidoweg. Het regent dat het giet en de reizigers zitten weggedoken onder hun jassen. Gauw een schuilplaats zoeken in dit stadje.
collectie Tokio National Museum
En zo gaan reizigers nu door Japan, bij voorkeur met een (super)snelle trein. Alleen de naam (Tokaido) van één van de lijnen herinnert nog aan oude tijden.
bron: internet/flickr
Ook deze week weer een serie foto’s in het kader van de Winterfotojacht 2014. Voor het thema “Bloemetjesservies” kon ik niet terecht in mijn eigen servieskast, maar gelukkig vond ik op de rommelmarkt in Rotterdam dit mooie bord:
In een bloemenwinkel zag ik deze echt Hollandse mokken:
en een tochtje naar de kringloopwinkel leverde deze twee mooie bloemenserviezen op:
Al met al een mooie oogst aan gebloemd servieswerk, nietwaar?
| “Meedoen is belangrijker dan winnen” zou de leus zijn van de Olympische spelen. De eer dat je mee mág doen, dat is het hem. Maar dan blazen een aantal deelnemers af, omdat “ze toch geen kans hebben om te winnen”. En dat vind ik dus erg onsportief. Dan heb je bij voorbaat verloren. Nee, het is niet leuk om te verliezen en de naam van winnaar blijft langer in het geheugen hangen dan die van de verliezer. |
 |
Maar afblazen? Geen sprake van! Doorgaan, met je tong op je schoenen, maar wel eervol. Wat mij betreft hadden Havard Bokko, Sverre Lunde Pedersen, Ivan Skobrev en Alexis Contin dus gewoon moeten rijden.
