Bij het station van Twello staat dit beeld. Volgens het commentaar zou het gaan om Akka van Kebnenaise, de gans met op zijn rug Nils Holgerson. Selma Lagerlöf beschreef hun vele avonturen, die ook verfilmd zijn. Ik herinner me een prachtige serie op TV, waar ik graag met de jongens naar keek.
Ik ben niet zo goed in het herkennen van vogels, maar dit lijkt me toch geen gans. Eerder een witte raaf. Maar goed, dat is ook bijzonder, toch?
Argentijnse avonden
Sommige mensen leven in een gezapig ritme, met zekerheden en nauwelijks twijfel. Zij begrijpen vaak niet dat anderen zoveel zekerheid te benauwend vinden en daarom op zoek gaan naar een ander leven. Die dan het avontuur zoeken en beginnen aan een ongewisse toekomst.
 |
Zo’n man was Rinus van Mastrigt, zoon van een Rotterdamse kruidenier uit de Zwart Janstraat. Als hij tijdens de crisis van de jaren 30 geen werk kan vinden, besluit hij naar Indië te gaan. Daar ligt werk genoeg voor een bouwkundige zoals hij. Alleen, de reis er naar toe is nogal duur. Waarom dan niet op de fiets? En zo begint een leven met vele avonturen, ups en downs, mooie en slechte tijden. We zouden er niet van op de hoogte zijn, ware het niet dat Carolijn Visser in contact kwam met de dochter van Rinus. Zij vertelt in Argentijnse Avonden over Rinus, zijn dochters, de familie en vele anderen wier levens door toeval (of het lot) met elkaar zijn verknoopt. Wie weten wil hoe Rinus en zijn dochters via Indië in Argentinië terecht komen, moet het boek maar lezen. Ik was geboeid van begin tot eind en las het in één adem uit! |
Deel dit op:
Vreemd
 |
Afgelopen week stonden twee berichtjes in de krant, die duidelijk maakten dat we soms geheel van de natuur vervreemd zijn.In het ene bericht staat dat men in Voorthuizen een kind hoorde schreeuwen in het bos. De politie werd gealarmeerd en ging op onderzoek en met een helikopter de omgeving afspeurde. En wat bleek? Het waren een stel dassen, die nogal luidruchtig in hun hol te keer gingen. Waarom werd niet duidelijk. |
Het andere bericht ging over gestamp dat men hoorde in Denekamp. Men dacht aan een inbreker en belde 112. De politie kwam echter tot de conclusie dat het hier ging om een konijn, dat op de grond stampte. Blijkbaar doen ze dat als er gevaar dreigt…
Deel dit op:
Spreuk van de week
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.
Kracht bestaat niet uit spieren, maar uit een ontembare wil. Mahatma Gandhi . |
Deel dit op:
Even rusten!
Het gebeurt niet vaak dat je zomaar even lui onderuit kunt gaan in een bos. Bankjes zijn er natuurlijk wel, maar zo even languit, nee dat is maar zelden. Hier in het bos bij Bad Bentheim (Dld) kon dat wel. De bedden stonden er speciaal voor de wandelaars. Niet met de bedoeling om er een tukje op te doen, maar om de omgeving eens van uit een ander gezichtspunt te bekijken. Dus nam ik even de tijd om naar het bladerdak te kijken, de vogels tussen de bomen te zien en stil te luisteren naar de geluiden van het bos.
Heb je ook wel eens zo’n mooi plekje gevonden, dan kun je dat deze week ook laten zien bij Stuureenfoto
Deel dit op:
Winterfotojacht 2014
Dit is de finale van mijn Winterfotojacht 2014. Het (verplichte) zelfportret combineerde ik met de laatste opdracht “Koud hè?”. Bij gebrek aan echte kou, trok op een heerlijke lentedag mijn winterjas aan, deed een dikke sjaal om en zette een muts op. “IJskoud” zelfportret dus:
Voor de meeste opdrachten maakte ik meerdere foto’s, die ik in diverse blogjes zette. Klik hier om al mijn Winterfotojacht-blogs bij elkaar te bekijken of klik op elke foto afzonderlijk:
 Confetti |
 Bloem |
 Zwart-wit |
 Serie/verhaal |
 IJsbeer |
 Schaduw |
 Bokeh |
 Mijn kleur |
 Gevleugeld |
 Lijnen |
 Koud hè/zelfportret |
 Bloemetjesservies |
 Onverwacht gezicht |
 Stal |
 Herhaling |
Deel dit op:
Hiroshige
Als de reizigers Mishima naderen, is het mistig. Hiroshige weet de geheimzinnige sfeer goed te treffen. De Torii wordt bijna verhuld door de nevel, zijn mooie rode kleur is niet te zien. De omgeving is nauwelijks waarneembaar.
Collectie: Tokyo National Museum
| Ook nu nog hangen de nevelen vaak boven Mishima. Alles vervaagt tot grijs en grauw, een bijna spookachtig beeld. De reizigers van nu, in de snelle trein, zullen niet veel van dit landschap zien. |  |
Deel dit op:
Winterfotojacht 2014
| Bijna ben ik door de opdrachten van Winterfotojacht 2014 heen. Sommige vond ik best heel moeilijk, want wanneer strooi je nou met confetti? Ik had natuurlijk carnaval kunnen afwachten, maar eerlijk gezegd is dat niet zo mijn feest. Dus besloot ik om deze opdracht dan maar zeer vrij te interpreteren. |  |
Ik koos voor deze foto van een laan met kleurige krokussen, die als confetti op het gras waren uitgestrooid.
De serie foto’s die een verhaal uitbeelden vond ik ook lastig. Maar bij het plannen van een etentje bedacht ik dat foto’s van de voorbereidingen toch zeker een verhaal kunnen vertellen. De onderschriften spreken hier voor zich:
 Het begon met een kerstcadeau van onze jongste... |
 ... en het kiezen van een lekker recept... |
 ... daarna naar de toko voor alle benodigdheden.... |
 ... alles een tijdje lekker laten sudderen... |
 ... in de oven zetten en .... |
… en ja, dan had hier natuurlijk de foto moeten staan van onze maaltijd. Die ben ik gewoon vergeten te maken, maar het was heel gezellig, de pom was lekker en er bleef bijna niets over….. 😉 |
Deel dit op:
Nostalgie
Laatst las ik een stukje over de winkels van Jamin. Niet die van nu, die van vroeger. Met grote glazen stopflessen, met daarin zuurtjes, zuurballen, dropveters, toverballen, tumtum en weet ik wat lal niet meer. Met die heerlijk zoete geur van snoep en chocola, vanille.
Met een hoge toonbank, waarachter ik bijna schuilging en ik op mijn teentjes moest staan om mijn centjes er neer te leggen. Met, als je geluk had, een vriendelijke en geduldige verkoopster. Die de tijd nam om je keuze te laten maken. Maar vaker met een wat ongeduldiger typje, die met haar vingers trommelde, ten teken dat je wat op moest schieten. Maar ja, uit zoveel heerlijkheden moeten kiezen…
Deel dit op:
Winterfotojacht 2014
Ook in dit blogje heb ik weer een aantal opdrachten voor de Winterfotojacht 2014 gecombineerd.
| Dat het maar niet wilde winteren, had als voordeel de soms prachtige schaduwen die het vroege voorjaarzonnetje toverde. Dit lijkt een enorme vogel, maar het is het silhouet van onze tuinkast |  |
 |
En tijdens het speuren naar mijn lievelingskleur ontdekte ik deze schaduwen op de muur. |
| Het is maar gelukkig dat ik mijn cameraatje overal mee naar toe neem, want zo kon ik deze schakers in de bieb vastleggen voor de opdracht zwart-wit |  |
 |
Niet helemaal zwart-wit, maar ik vind het toch wel goed passen bij de opdracht. |
De opdracht bokeh bezorgde me bijkans hoofdpijn. Technisch heb ik het eerst eens goed bestudeerd. Ik maakte een hele opstelling, maar helaas, dat leverde geen bruikbare foto’s op. Eigenlijk wilde ik dit onderwerp laten schieten, maar toen zag onderstaande foto’s, die min of meer toevallig zijn ontstaan. Misschien past dat ook beter bij mijn stijl van fotograferen, ik hou niet zo van geposeerde foto’s.
| Eigenlijk wilde ik de schaduw van de bamboe op het hout benadrukken, maar de focus kwam nu op dat kale takje. Bokeh per ongeluk dus. |  |
 |
In Arboretum Trompenburg bloeide de toverhazelaar. Toverde die ook de bokeh-foto die hier zomaar ontstond? |
