Wat er ook gebeurt, er zijn altijd mensen die vinden dat het beter had gekund, anders had gemoeten.
En nu was het niet anders. Na de ramp met vlucht MH017 waren er vooral zoveel berichten in de social media. Het kabinet moest dit, de regering moest zo, Rutte had beter…, Opstelten had niet zo… , waar bleef een steviger aanpak…
Het zijn meestal de mensen die aan wal staan, de beste stuurlui natuurlijk. Maar als je echt aan het roer staat, dan moet je schipperen, laveren tussen vele klippen (om de metafoor nog maar even te gebruiken).
Of de beslissingen die de laatste dagen genomen werden, ook werkelijk de juiste zijn, zal de geschiedenis leren.
Maar ik denk dat het belangrijkste gelukt is, namelijk de slachtoffers zo snel mogelijk naar Nederland brengen. Dat zoiets voor velen te langzaam ging, is begrijpelijk. Dat we tandenknarsend de lompheid en schaamteloosheid van de seperatisten hebben moeten aanzien, witheet van woede om zoveel gebrek aan respect, was onverdraaglijk.
Maar had het anders gemoeten? Hoe dan? Met de vuist op tafel, grote woorden, waardeloze dreigementen?
Nee, de regering heeft gedaan wat nodig was en kon. En in het bijzonder Mark Rutte heeft onder de gegeven omstandigheden de rust en waardigheid behouden, die past bij een regeringsleider. Zeer prijzenswaardig!!
Zonder woorden
Deel dit op:
Hé, wie is daar?
Geen zin in een blogje, geen inspiratie. Dus zomaar een lief filmpje van een kat die zichzelf in de spiegel ziet:
Deel dit op:
Spreuk van de week
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.
Accidit in puncto quod non speratur in anno
|
Deel dit op:
Post
| Jammer toch dat we steeds minder gewone post versturen. Als er straks alleen nog maar digitaal gepost wordt, verdwijnen de brievenbussen, maar ook de postzegels. Wij versturen nog wel regelmatig een kaartje, maar brieven schrijven we al lang niet meer. Toch had het wel wat, zo’n gezellige envelop, met daar op een mooie postzegel, zoals deze, met een fraaie blauwborst er op.
Post is ook het thema van deze week bij Stuureenfoto. Neem een kijkje en doe mee. |
 |
Deel dit op:
Doorgaan
Ook na zo’n afgrijselijk ramp gaat het leven gewoon verder. Er moeten boodschappen gehaald, eten klaargemaakt. Alle lopende zaken gaan weer gewoon door. De wandelaars liepen de 4-daagse uit, de renners in de Tour hielden een minuut stilte en stapten daarna op hun fietsen en vandaag start hier in Rotterdam het Zomercarnaval.
Maar vieren we feest? Ik denk het niet, want iedereen zal toch keer op keer die afschuwelijke beelden zien. Het raakt ons bijzonder, omdat er zoveel Nederlanders aan boord waren. Dat brengt het dichterbij, al is het heel raar. Want bij andere rampen is het leed natuurlijk even groot.
Maar het is vooral ook de zinloosheid, omdat het niet een mechanische fout of een natuurramp was. Iemand dacht “een vijand” naar beneden gehaald te hebben. Was de daad dan gerechtvaardigd? Was er dan geen rouw in die gezinnen? En vooral was het dan geen moord, maar een verzetsdaad?
We staan nog even stil bij alle leed en dan…. ja, dan gaat het leven weer verder.
Deel dit op:
Ineens wordt alles anders
En dan besef je dat in één klap alles anders worden kan.
In één moment wordt beslist over het leven van ruim 300 mensen. Waarom, waarvoor………..
Deel dit op:
Raadsels
Nog zo’n huishoudelijk raadsel. Ik stop twee dekbedhoezen in de wasmachine, samen met de bijbehorende slopen. Natuurlijk elk afzonderlijk. En toch, als de was is afgelopen, rolt er één grote knoedel uit de machine. De slopen en de andere hoes is op wonderbaarlijke wijze in de ene dekbedhoes gekropen. Zelfs al de opening maar vrij klein is, gebeurt me dat. Het zou voorkomen kunnen worden, als je de hoezen en slopen netjes opgevouwen in de trommel zou stoppen. Dat doe ik dus sinds een tijd. Eerst meende ik dat het hielp, maar na een tijdje was het weer die vervelende opgehoopte zooi. Waarom nou toch?
Ik weet wel, het is een probleem van uiterst kleine orde. Maar dat ik niet weet waardoor het komt, dat blijft me irriteren!!
Deel dit op:
Hiroshige
 |
De ferryboot brengt reizigers en goederen over de rivier bij Arai. De bootjes zijn klein en worden met de hand geroeid.Nu zullen de toeristen wel in grotere en comfortabele boten stappen. De kleine scheepjes op de foto lijken me vissersbootjes. Ze zien er tenminste niet erg geavanceerd uit, voor een zo modern land als het huidige Japan is. |
Deel dit op:
Leedvermaak
Nee, ik heb helemaal geen leedvermaak, want voorlopig lijkt het er toch op dat we nog vele mooie dagen met zon in het verschiet hebben. En dat is heel fijn als je nu op de camping zit. Maar afgelopen week kreeg ik via “De Sandwich” dit gedicht toegestuurd. En ik heb er erg om moeten lachen. Vooral die zin over de baas, die zo nodig op vakantie moet, waardoor de dichter(es) gedwongen is te werken. Enfin, lees maar:
| Het wordt een slechte zomer
Het wordt een slechte zomer, een zomer zonder zon. |
 |
De campings in het Zuiden spoelen zomaar weg.
Het wordt een slechte zomer, ’t is zonde da’k het zeg.
Het wordt een slechte zomer, een zomer zonder zon.
Veel storm en wervelwinden, dus ook geen badminton.
Gelukkig moet ik werken, de hele zomer door.
Mijn baas wou gaan kamperen, dus ik zit op kantoor.
Ik mag pas in oktober, zodat hij nu kon gaan.
Hij is naar de Pyreneeën en daar woedt een orkaan.
Het wordt een slechte zomer, een zomer zonder zon.
De barbecue blijft binnen, ’t moet in de magnetron.
Zo tegen eind september dan knapt het zichtbaar op,
het was een slechte zomer, voor iedereen een strop.
Maar ik ga in oktober en dat is zonneklaar:
de allermooiste zomer valt in de herfst dit jaar.
Marijke Boon uit: Vandaar dat ik ween. Amsterdam, 1992
