Net als vorig jaar begin ik elke week weer met muziek. Het kan van alles wat zijn, in elke taal, soms ontroerend, soms carnavalesk. Maar het brengt in ieder geval mij altijd in een goed humeur.
Een stukkie oud Rotterdam, met herinneringen van Peter Blanker:
Och heden, wat kan een mens toch veel te doen hebben. Nou ja, denken veel te doen te hebben, want als pensionado zouden we natuurlijk geen tijdgebrek mogen claimen. Maar toch, twee drukke dagen met excursies van de Wereldhavendagen, wat klusjes in huis, boodschappen, plannen voor een komend weekend en na al die uitstapjes eens even lekker uitslapen… Tja dan schiet het bloggen er even bij in. Geen ramp, denk ik dan maar. Binnenkort maak ik wel blogjes over wat we zoal deze dagen gedaan en gezien hebben. Nu zullen jullie het nog even met een foto-impressie moeten doen 😉
Rotterdam heeft er een nieuw “eetpaleis” bij, een foodhal op de Wilhelminapier. Leo en ik liepen er afgelopen weekend doorheen. We waren op weg naar iets anders, hadden geen honger. Maar kregen ook geen trek bij het zien wat zo’n foodhal inhoudt.
Het zal wel een trend zijn en bij jongeren heel geliefd, maar wij vinden dat zelf je eten halen, het geserveerd krijgen op een kartonnen plaatje, bordje of in een servetje gerold, nou niet het toppunt van culinair genoegen. Koffie uit kartonnen bekertjes, bier zonder glas, nee het trekt ons niet aan. Misschien zijn we er te oud voor aan het worden. Hebben we behoefte om ons te laten bedienen, ik weet het niet. Maar geef ons maar een gezellig café met een vriendelijke serveerster en net bestek en servies.
Eigenlijk las ik dit boek te laat, want het er op volgende deel had ik al gelezen. Toch bleef ook dit boek boeien van begin tot eind. Patience Murphy is op de vlucht. Waarvoor komt stukje bij beetje in het boek naar voren. Ze woont dan al een paar jaar in een huisje op het platteland van West Virginia. Ze is min of meer een “selfmade” vroedvrouw in een gebied waar nog geen goede ziekenzorg bestaat en heeft het vak van een oudere vroedvrouw zo goed en zo kwaad geleerd.
In het Amerika van 1929, kort na de beurskrach, is armoede heel normaal. Er is geen werk voor de vele tienduizenden arbeiders. Velen gaan op zoek naar werk in andere gebieden en trekken langs de wegen. Patience leeft alleen en eenzaam, maar krijgt gelukkig toch hulp uit onverwachte hoek. Maar ook die hulp veroorzaakt moeilijkheden, die tot voor kort onmogelijk leken te bestaan. Een boek over een moeizaam, zwaar en hard leven vol verdriet, maar ook met lichtpuntjes die de hoop op betere tijden doet opleven.
Het is al weer bijna het eerste volle weekend in september, dus worden in Rotterdam de Wereldhavendagen gehouden. Ik weet inmiddels dat ik het altijd verkeerd uitspreek, want het zijn natuurlijk de wéreldhaven-dagen en niet de wereld-hàvendagen. Rotterdam is tenslotte een echte wereldhaven! Ik ga mijn leven beteren 😉
Wij hebben al een aantal excursies geregeld. Het betekent morgenochtend zeer vroeg present zijn, want dan gaan we naar het vliegveld voor een rondleiding achter de schermen. Want ook het vliegveld behoort tot een deel van de haven!
Het belooft mooi weer te worden, dus wie weet, komen er ook een paar mede-bloggers een kijkje nemen. Er is voor iedereen altijd van alles te zien en te beleven.
Gaat bij jullie je fantasie ook wel eens op de loop? Bij mij wel… ik kan heerlijk wegdromen bij een leuk huis of een gekke situatie. Dat heeft dan niets meer met de werkelijkheid te maken, maar alles met sprookjes, gedachten spinsels en dromen.
Neem nou dit huis. Dat roept bij mij meteen een kaboutersfeer op. Het staat gewoon aan de weg, niet weg gestopt in het bos. Maar met gemak droom ik er een heel donker woud bij, waar trollen leven, elfjes zachtjes zweven van paddenstoel naar zonnebloem. Er kruipt een haas vanachter de struiken en ergens in de verte hoor ik een akelig lachje. Een beetje vilein en een stem die kraakt “wacht maar eens af, hihihi….”
Al die gedachten duren maar een paar minuten, want dan is de foto gemaakt en loop ik door. Maar thuis zie ik die foto weer en denk ik…..
Ach, kom ik wijd er eens een blogje aan 😉 😉 😉
Wieneke schreef er al meerdere keren over. Ze was weg van de tentoonstelling “Iran, bakermat van de beschaving” in het Drents Museum in Assen. Ook wij waren zeer onder de indruk van wat we daar te zien kregen.
De eerste aanblik van de tentoonstelling was meteen al “wow, dat is prachtig!” Je waant je in een Perzische bazaar. De vitrines zijn allemaal van vier zijden te benaderen, zodat je niemand in de weg loopt en alles goed kunt bekijken. Dat is heel fijn als het druk is. Bekers en kannen van vele, vele eeuwen oud, maar zo mooi en verfijnd. Ook in een modern interieur zullen ze niet misstaan.
Wat waren de Perzen al ontwikkeld toen wij nog in berenvellen liepen. Misschien lijkt het nu een wat achtergebleven land, met achterhaalde ideeën. Maar ze hadden een hoogstaande cultuur, waarvan prachtige voorbeelden te zien zijn. Schitterende schalen, borden, juwelen en dat allemaal zo mooi tentoongesteld. De tentoonstelling is vrij compact, maar je kunt op je gemak alles van dichtbij bekijken.
Op diverse plaatsen kon je ook filmpjes bekijken van Iraniërs die in Nederland wonen en werken en met liefde over hun land en cultuur vertelden. Een zeer boeiende tentoonstelling!
Net als vorig jaar begin ik elke week weer met muziek. Het kan van alles wat zijn, in elke taal, soms ontroerend, soms carnavalesk. Maar het brengt in ieder geval mij altijd in een goed humeur.
Vier het leven met Coldplay:
Ook in Trompenburg zagen we deze boom. Een flinke stam, waar stevig in gezaagd en gehakt was. Ik weet niet of dat opzettelijk gebeurd was, als een soort kunstobject. Maar de stam stond nog stevig in de aarde verankerd, dus ga ik er van uit dat de boom ziek was en de kroon niet meer te redden was. En dan toch, ineens, piepen er blaadjes uit iets wat eigenlijk volkomen dood leek. De natuur is vaak krachtiger dan we denken. Misschien komt na deze warme en droge zomer wel weer een groeispurt in de natuur. Wie zal het zeggen….?
Afeglopen zondag liepen we weer eens door Trompenburg in Rotterdam. Er is altijd van alles te zien in dit arboretum en het wordt allengs drukker. Het is dan ook heerlijk om tussen al het groen te lopen en telkens weer nieuwe dingen te zien. En natuurlijk foto’s te maken. Ik heb al een collectie van honderden foto’s in vrijwel elk seizoen. En dan probeer ik iedere keer weer een andere blik. Dit keer viel me op hoeveel tinten groen er te zien zijn:
