Dat hadden we eerlijk gezegd niet verwacht, dat we zouden uitkijken op een lavendelveldje vanuit ons hotelkamerraam. Maar op het dak van de aanbouw van Boutiquehotel Stadthalle in Wenen was toch echte lavendel aangeplant. Er stonden zelfs bijenkasten. In het hotel zelf kon je de honing en andere producten kopen die van die lavendel gemaakt waren.
De buitenmuren van het hotel waren beplant met varens en klimplanten en voor een groot deel voorzien van zonnepanelen, zodat ook de energie op eigen kracht werd opgewekt.
Verder waren alle zaken in het hotel zoveel mogelijk biologisch. Dus begon de dag al met een gezond en heerlijk ontbijt.
Zo kan natuur in de stad dus ook worden gebruikt.
Category Archives: reizen
Wenen
Meteen na aankomst op het vliegveld kochten we een 72-uurs kaart voor het openbaar vervoer. Dat is in Wenen prima geregeld, al zijn er op dit moment nogal wat opbrekingen en wijzigingen. Maar die worden keurig aangegeven. En och, even een stukje lopen in die mooie stad is geen straf. Voor lange afstanden is er een uitgebreid net van trams, bussen en U-bahn. Ondanks de drukte overal, hoefden we zelden te staan. Soms stond zelfs een hoffelijke Wener voor ons op… Ach ja, ouder worden heeft ook z’n bekoringen 😉 😉 😉
En overal vind je standbeelden, fonteinen, monumenten en gebouwen, rijkelijk versierd. De Weners hielden en houden wel van een ornamentje…
Deel dit op:
Wenen
Bij een bezoek aan Wenen behoort niet alleen Schönbrunn, maar ook een tochtje naar Grinzing. Om er in een Heurigen wijn te drinken en Bretzel te eten. En dat deden we dan natuurlijk ook. De vorige keer dat ik in Wenen was met mijn vriendin Irene hadden we dat ook gedaan. En net als toen, was het nu ook schitterend weer. Misschien zelfs wel een beetje te warm. Maar we lieten ons niet tegenhouden, namen ’s middags tram 38 naar Grinzing en wandelden daar wat, waarbij we zoveel mogelijk schaduw opzochten.
Grinzing is een gezellig dorpje, waar de wijnhuizen zij aan zij staan, waarvan er vele in augustus gesloten zijn. Maar Restaurant Brandl had een mooi terras, met grote parasols en heerlijk koele wijn. Wat wil een mens nog meer…?
We aten er ’s avonds ook nog heerlijke Eierschwammerln (cantharellen), een gerecht dat in Nederland niet zo vaak op de kaart staat. Gewoon een gezellige en fijne dag!
Deel dit op:
Weer terug
Afgelopen week waren Leo en ik een paar dagen in Wenen. Zoals bijna elk jaar, vieren wij onze trouwdag (dit jaar de 44e) met een reisje. Later zal ik er meer over vertellen. Maar eerst onze terugreis. We vlogen heen en terug op Rotterdam, lekker makkelijk dachten we. Maar de thuiskomst was toch minder simpel dan wij aanvankelijk dachten.
Allereerst moesten we een lange tijd wachten op onze bagage. Bijna een uur stond de band stil. Daarbij was het uitzonderlijk druk in de hal en dat om 11 uur ’s avonds. Zelden zoveel afhalers gezien als daar. Het leek wel of er een beroemdheid aankwam. Nou ja, misschien was dat ook zo, maar dat is ons dan ontgaan.
Toen met koffer en rugzakken op zoek naar de auto. Rotterdam-The Hague Airport is niet zo groot, maar er is een tamelijk uitgebreid parkeerterrein. En dat is me toch slecht gemarkeerd! Ik dacht slim te zijn en een foto van onze geparkeerde auto te maken. Maar bij daglicht ziet alles er toch anders uit. Het was bij een hek, maar waar was dat? Minstens drie kwartier hebben we gezocht en uiteindelijk bleek Leo toch de beste speurneus. Ik begrijp niet waarom er zo weinig markeringen zijn. Volgende keer gaan we toch maar weer vanaf Schiphol. Nemen we de trein daar naartoe, wel zo makkelijk.
Deel dit op:
Reizen
Op onze computer staan duizenden foto’s, die zelden of nooit meer bekeken worden. Jammer, want er zitten soms heel leuke tussen, die ik best wil delen.
Vandaag ga ik terug naar 2001, toen wij een reis naar Vietnam maakten. Dit is mijn impressie van Hanoi.
Hanoi vond ik een relaxte stad. Het verkeer was druk, maar iedereen reed langs elkaar heen. Sierlijk slingerden bromfietsers en fietsers langs auto’s en vrachtwagens.
Allerlei waren werden aangeboden, dingen gemaakt. Er waren hele straten van maar één soort winkeltjes. Levendig, kleurrijk, rommelig en lawaaiig. Maar vooral vrolijk, na alle ellende van de lange oorlog, de armoe. Je kon de hoop op betere tijden bijna voelen. Ik kon er geen genoeg van krijgen en was ’s morgens heel vroeg al buiten, waar ik keek naar gymmende mensen. Ik rook de geur van versgebakken brood, hoorde het getimmer en geklop van de ambachtslieden. Het maakte heel veel indruk op me. Hoe zou het er nu zijn?
Deel dit op:
Fietsen
1997: overal fietsen in het straatbeeld
Bron: De Telegraaf -augustus 2017
In 1997 maakten wij onze eerste grote reis, naar China. Dat land was toen al bezig aan een enorme economische groei. Meteen bij aankomst werden we overweldigd door de ongelofelijk hoogbouw, waaraan 24 uur per dag gewerkt werd.
Er reden al wel veel auto’s, maar er waren nog veel meer fietsen. Rijen fietsen bij het station, rijen fietsen bij een markt en als het spits was, zag je onafzienbare rijen fietsers op de wegen. In Beijing zag ik een bakfiets met op de bak een stoeltje, waarop oma zat als een prinses. Ze keek ons aan met een blik van “Arme witnekken, jullie moeten lopen, maar ik word gereden!”
Een fiets was toen nog een heel bezit voor de meeste Chinezen. Al zullen ze al wel gedroomd hebben van een autootje.
Nu rijden er zoveel auto’s in China dat de lucht soms niet meer te harden is. En heeft datzelfde Beijing alweer een ander probleem: waar laten we al die oude en kapotte fietsen? Ach ja, tijden veranderen…
Deel dit op:
Reizen
Op onze computer staan duizenden foto’s, die zelden of nooit meer bekeken worden. Jammer, want er zitten soms heel leuke tussen, die ik best wil delen.
Zoals van het Miao-festival in Leishan, waar wij tijdens onze reis in Zuid China in 2005 kwamen. Grote groepen etnische minderheden trokken daar aan ons voorbij. De kleding van de mannen en vrouwen was zeer divers, en vaak overweldigend mooi. Soms bezweken de meisjes bijna onder hun zilveren hoofdtooien en ook kleine kinderen waren prachtig gekleed. Er was muziek, er werd gedanst en gehandeld. De (toen nog) weinige toeristen konden bijna niet stoppen met fotograferen.
Deel dit op:
Verkeer
Files, ze zijn een terugkerende ergernis voor wie op weg gaat. Of je wilt of niet, je zit er zo nu en dan midden in. Want het beperkt zich niet meer alleen tot de spits. Zomaar ineens lichten de matrixborden op en voor je het weet zit je in een kilometerslange file. Je zult er maar elke dag tussen staan. De chauffeurs van die enorme vrachtwagens zijn helemaal niet te benijden. Want zij moeten hun waren op tijd leveren. Dus wordt er flink doorgereden, geplakt en bumpergekleefd. Hoeveel van die wagens rijden er intussen? We vervoeren allerlei spullen van hot naar her. Soms op het belachelijke af. Enorme trailers gevuld met flesjes water, met potjes yoghurt, pakken melk. Varkens en koeien die naar het zuiden vervoerd worden, daar worden geslacht, tot vleeswaar worden verwerkt en wat dan weer naar het land van herkomst word gebracht. Alsof dat niet allemaal ter plekke gedaan kan worden. 
Ik heb het bange vermoeden dat binnen niet al te lange tijd het verkeer volkomen vast loopt. Dan kunnen we geen kant meer op. Ik hoop van niet natuurlijk, maar ik vrees het wel!
Deel dit op:
Wandelen
Vorige week liep ik weer eens een rondje Ommoord. Dat doe ik vaker, maar nu viel me ineens op hoe lekker het op sommige plaatsen rook. Kruidig, een beetje naar lavendel en vanille. En dat er telkens weer andere kleuren de aandacht vragen, hier een flinke toef paars, daar een veldje geel. Het was stil, nogal warm en benauwd en daardoor niet zo veel andere wandelaars. En ik was alleen, dus liep ik sommige stukken beslist in een flink tempo terwijl ik ook hier en daar een tijdje rustig bleef staan. Gewoon een lekker wandelingetje. Ik zag keurig aangelegde en onberispelijke tuinen, maar ook stukken waar de natuur haar gang mag gaan. Liep langs koeien, ganzen, reigers, lieve huisjes. Ach kom, ik laat jullie even meegenieten (alleen die geur, dat lukt nog niet):
Deel dit op:
Vierdaagse
Vandaag begint de 101ste Nijmeegse Vierdaagse. Of ik mee doe? Nee, zoveel kilometers loop ik niet op één dag. Ik volg het ook niet nauwgezet, maar zo nu en dan zie ik wat voorbijkomen op TV of Facebook. Ik heb bewondering voor al die lopers die elk jaar weer in hun wandelschoenen stappen en vier dagen lang tientallen kilometers weglopen. In de regen, onder een hete zon of in kille wind.
Alle deelnemers wens ik veel succes. Maar vooral veel succes voor mijn kapster Nel, die al vele jaren van de partij is. En natuurlijk in voor onze overburen. Want zij leerden elkaar kennen bij de Vierdaagse. Maurice vroeg zijn Marlika vorig jaar tijdens de Vierdaagse ten huwelijk en op 17 juli 2017 trouwden ze.
Allemaal veel geluk, goed wandelweer, weinig blaren en spierpijn.
Op naar de gladiolen! 😉
