Oh wat verlangden we toen naar de gezellige rommelstations in China, de drukke winkeltjes op de stations in Japan.
Oh Oh Den Haag, wat een gemiste kansen!
Oh wat verlangden we toen naar de gezellige rommelstations in China, de drukke winkeltjes op de stations in Japan.
Oh Oh Den Haag, wat een gemiste kansen!
Ik vond een tasje, bedrukt met een gedicht van Jana Beranová: Elke keer als ik tegen de lamp loop neem ik een stukje licht mee.
Een beetje googlen bracht me naar deze link:
Het filmpje is gemaakt door CityMediaRotterdam.
Wat zouden we graag zo nu en dan met onze zoon meereizen, want hij heeft inmiddels al heel wat moois gezien.
Ter compensatie zoek ik dan maar op internet, waar ik dit filmpje over de adembenemende architectuur van Isfahan vond:
| Gelukkig heb ik (bijna) altijd mijn fototoestel bij de hand. Dus kon ik afgelopen zondag deze nostalgische groep vastleggen. Samen op de Solex, ja gezellig. |
![]() |
Tot mijn verbazing dook plotseling een bekend gezicht op. Het was Marie-Josée, de nurse-practioner die mij al sinds 2008 begeleidt en controleert. Ook zij hoorde bij de groep en één van de vrolijke dames bleek haar moeder. Wat kan de wereld klein zijn.
Leuk om elkaar zo buiten de ziekenhuismuren te ontmoeten. Goeie reis verder en nog veel plezier!
| In een periode dat ik graag iets “kleins” omhanden had, haakte ik graag kleine beertjes. Haken is deze week ook het thema bij Take-a-pic.
Van een vriendin had ik een zak vol haakgaren gekregen, onder voorwaarde dat ik voor haar een beertje zou haken. Het werd “Glacia”, een witte beer. Hoe klein ze is, zie wel. Ze past met gemak in mijn hand. Maar ik hou wel van priegelig werk. |
![]() |
Als je zuinig rijdt, dan zie die meter niet teruglopen, maar oplopen. De eerste keer begreep ik er niets van.
En nu ik het wel weet, word ik er weer een beetje zenuwachtig van. Want ik rij weg en dan kan ik nog 300 kilometer ver komen. In de stad zie je dat snel teruglopen naar 298, 295, 290. Hoe meer je moet schakelen, hoe sneller het gaat. En dan ga ik zuinigjes aan doen. Niet te snel optrekken, met een kalm gangetje in z’n 3 door de bocht, rustig terugschakelen, voet van het gas als er een stoplicht in zicht komt, zoveel mogelijk een constante snelheid aanhouden. En ja, dat helpt.
Op de grote weg, bij een redelijke en constante snelheid, wordt het aantal kilometers weer meer.
Al komt er natuurlijk toch een moment dat de meter aangeeft dat er weer getankt moet worden. Want hoe zuinig ik ook probeer te rijden, benzine slurpen doet ie toch.
| Jarenlang heeft hij er over gedroomd. Jarenlang heeft hij ervoor gespaard. En dan was het eindelijk zo ver. Hij vertrekt naar India, met de trein. En minstens een half jaar blijft hij weg. En naarmate het uur U naderde, steeg de spanning en gierden de zenuwen door zijn lijf. En niet alleen van hem, ook bij pa en ma was de hoogspanning te voelen. Eindelijk sta je dan op het station. De klok tikt de laatste minuten weg. Er wordt gezoend, gehuild, geknuffeld en nog eens gezoend. Maar dan moet je onverbiddelijk de trein in. Nog één keer zwaaien. Tot over een half jaar! Wie zijn reis wil volgen, klikt op zijn blog: Het spoor naar India |
![]() |
P.S. Wat een zegen is de mobiele telefoon en zijn SMS-berichten!
| Vandaag vertrekt jongste zoon. Hij heeft ontslag genomen, zijn spullen verkocht of opgeslagen en de huur van zijn huis opgezegd.Hij gaat het avontuur tegemoet, met de trein via Turkije, Iran en Pakistan naar India. De eerste etappe gaat naar Istanbul. Voorlopig zal hij het moeten doen met alleen een volle rugzak, een goed humeur en wat mazzel. Wij zullen hem volgen via internet. Wie ook geïnteresseerd is, klikt op zijn site: Het spoor naar India |
![]() |
Eenvoud is je levenspad bewandelen met precies genoeg bagage.
(Charles Dudley Warner)