Afschrikwekkend

We hadden in bed liggen kijken naar een spannende aflevering van Frost. Leo had zijn bedlampjeal  uitgedaan en sliep bijna. Ik zapte nog even wat rond, maar vond het dan toch ook welletjes.
Net toen ik ook mijn lampje wilde uitdoen, hoorde ik beneden de deur opengaan. Mijn hemel, wie kon dat nou zijn? Ik maakte Leo wakker, die meteen zijn bed uitsprong. Ik pakte het eerst voorhanden, een halfleeg waterflesje. Want helemaal ongewapend wilde ik het gevaar niet tegemoet treden. Boven aan de trap luisterden we beiden gespannen. Ja, we hoorden gestommel, voetstappen… Opeens riep Leo luid “Boeehoeeeee”. Stilte, angstwekkende stilte nu.
Weer terug naar bed? Geen sprake van, we wilden weten wat er aan de hand was. Stommelend liepen we de trap af.
Beneden was alles in orde. De buitendeur stevig op slot, nergens een ziel te bekennen. Alleen was door de storm de tussendeur losgeraakt. Bij elke windvlaag klapperde die. Dat had ik dus gehoord.
Ineens zagen we het idiote van de situatie in. Hiklachend liepen we de trap weer op, klaarwakker nu. “Boeeheeee” deed ik Leo na.
Jaja, tegen zo’n afschrikwekkend geluid zijn de zenuwen van inbrekers vast niet bestand. Veilig idee toch?

Boeken

Al maanden lang zijn er plannen om onze boeken-kasten op te ruimen. Met pijn in het hart, ja. Want boeken doe je niet zo maar weg. Dus stellen we het steeds maar uit. Maar de kasten puilen uit en zoveel boeken staan er al jaren te verstoffen. Opruimen dus. We kijken elkaar aan en zeggen eensgezind “en geen boeken meer bijkopen!”
Iets dergelijks geldt ook voor mijn werkkamer. Daar kan nauwelijks nog iets bij. Dus heb ik mezelf ook opgedragen geen stempels, papier, knutseldingen meer te kopen.
Toch gingen we gisteren naar het “boekenfestijn”,  een enorme uitverkoop van allerhande boeken en hobbyspulletjes. Alleen maar om een kalender te kopen, en iets voor ….. en misschien, als ze er ……
Nou ja, het viel nog wel mee. Het was te sjouwen. Nu toch wel eerst opruiming houden!

Bereisd

Ik heb iets met beertjes.  Dus toen, ergens in de jaren 90, dit beertje op een Parijs’ terrasje werd neergelegd door een doofstom meisje, kon ik het dan ook niet laten liggen. We betaalden er wat franken voor en sindsdien reist ze altijd met me mee.
Ze zat aan mijn rugzak in China, Vietnam, Indonesië, Birma, Istanbul, Barcelona en Lissabon. Maar  ook hangt ze aan mijn tas als ik naar Maastricht, Groningen, Amsterdam of Middelburg ga.
Vrijwel altijd gaat ze met me mee. Dit is met recht een bereisde Roelina.

Wat een idee

Wie denkt “een vaas is een vaas”, vindt hier een heel andere benadering.
Hoe komt een mens op het idee om honderden glazen vazen aan de binnenkant te verven en er dan een muur om de badkamer mee te bouwen? Je moet een heel creatieve geest hebben om het te bedenken en ook om van te voren de uitwerking te kunnen voorspellen. Maar ik vind dit zo leuk, al zal ik het thuis niet zo snel gaan doen.

Verhaaltjes

Mamamuis, van het 365 muizenproject, heeft dit jaar iets nieuws:
365 verhaaltjes met een plaatje.

Dat wordt dus elke dag weer kijken en lezen. Want niet alleen kleintjes genieten van de verhaaltjes en plaatjes. Ik verheug me er ook elke dag op.
Ik stuurde de link al door aan schoonzus, die me vertelde dat kleinzoon Tim de verhaaltjes over zijn groene naamgenoot ook zo leuk vindt.
Dus oma’s, opa’s, mamma’s en pappa’s die wel eens wat hulp kunnen gebruiken bij de dagelijkse voorleessessies, ik zou zeggen: ga er eens kijken!

Nou, nou, nou….

Onze televisie doet een beetje raar. We hebben nog zo’n ouderwetse analoge en nu wordt het tijd om over te stappen naar een moderne digitale TV. We hebben inmiddels een model gevonden dat past in de kast. Maar ook de DVD-speler is aan vervanging toe.
We gaan voor een Blu-Rayspeler, maar raken verstrikt in alle informatie, die even gemakkelijk leest als Mandarijnchinees.

Maar gelukkig, de Consumentenbond heeft deze maand een test, in redelijk begrijpelijke taal. Al snap ik dan helemaal niets van dit zinnetje: “Het duurt meer dan 15 seconden voor de lade sluit en de film start“.
Eigenlijk moet ik daar heel erg om lachen. Want hoe belangrijk kan het zijn? Je neemt de tijd om naar een film te gaan kijken en dan wind je je op over 15 seconden?
Uren brengt de moderne mens door met gamen, You Tube-filmpjes kijken, facebooken en weet ik wat nog meer. Maar die 15 seconden, die nekken ons dus. Tssss, het is me toch wat…..

Rode kater

Een paar weken was ie er plotseling: een mooie rode kater. Hij scharrelde wat in de buurt en kwam, luid mauwend, op me af. Binnen no time was ie ons huis ingelopen, maar ook weer met zachte hand naar buiten geleid.
Regelmatig zien we hem in de buurt en altijd komt hij wel een kopje geven en kijkt hij met droeve ogen naar me op.

Gisteren zat hij ineen voor het keukenraam. Het is een bedelaar eerste klas en een stemmetje in mij riep: neem hem in huis, toe. Maar allergische huisgenoten zouden een kat niet op prijs stellen. Dus nee, toch maar niet.
Ik hoop vurig dat hij gewoon een beetje op avontuur is en wel een warm en comfortabel huis heeft, waar een bakje kattenvoer en een zacht kussen voor hem klaar liggen.