Category Archives: Persoonlijk

over mijzelf, hobbies en zo

Druk, druk

Posted on by
Nee, niet ik heb het druk vandaag.
Maar het is wel druk in onze tuin. Vlak naast de schuifpui heeft een merel zijn nest gemaakt tussen de klimopbladeren. Je staat er versteld van om te zien hoe zo’n beest zo iets in elkaar steekt. Takjes, stukjes gras en zelfs  sliertjes zilverpapier heeft hij gebruikt.
En nu zijn er jonkies, want moeder en vader vliegen zich suf om ze van eten te voorzien. Ze komen aan met wormen, gaan even op de tafel zitten om te zien of alles veilig is en duiken dan de klimop in.		  

Ik houd angstvallig in de gaten of er katten in de tuin komen. Ik weet dat ik ze niet altijd kan tegenhouden, maar nu voel ik me toch verplicht om “mijn” merels te beschermen.
En wat zou ik graag een foto gaan maken, om te zien hoe het grut er bij zit. Maar dat durf ik niet. Stel je voor dat ik de ouders de stuipen op het lijf jaag en ze niet meer terug komen. De foto hierbij is dus niet door mij gemaakt, maar van internet geplukt (met dank aan http://zestigplus.punt.nl).

Geschiedenis

Posted on by

Al die foto’s die bekeken en gesorteerd moeten worden, brengen je meteen weer in de tijd terug.
Je ziet niet alleen familieleden, maar ook het oude meubilair, de kolenkachel, het tafelkleed van toen.

En dan wil ik altijd nog even verder zoeken. Dat kan tegenwoordig, zoals op deze site. Materiaal te over, veel te lezen maar ook nog heel veel terug te zien of te horen. Zoals deze uitzending over de Nederlandse huisvrouw in de jaren 50. Je moet er even de tijd voor nemen (bijna een halfuur) maar het is leuk om te zien.

Nostalgie

Posted on by
Het moest toch eens gebeuren: oude foto’s opruimen. Dus togen manlief en ik naar de zolder om te zien wat zich daar allemaal in de loop van de tijd had opgestapeld. En dat was veel. Dozen vol met foto’s van allerlei gebeurtenissen. Met mensen die al lang niet meer bestaan. Met albums die we al lang vergeten waren.
Dat opruimen heeft iets dubbels. Want wat moeten we met al die foto’s? Echt alles bewaren heeft geen zin, maar rücksichtslos weggooien kunnen we ook niet. Dus werden de albums opengeslagen en kwamen de herinneringen weer boven drijven.		  

Aan goeie en slechte tijden, aan bezoekjes bij mensen die manlief niet gekend heeft, aan bruiloften en partijen waar ik niet bij was. Oh kijk, dat is ….. en daar zit …..
We hebben inmiddels een snood plan. We gaan ze nu echt uitzoeken en beperken ons tot maar 2 of 3 foto’s per jaar. Die gaan we scannen en dan een fotoboek van maken. Zodat de herinneringen niet verloren zullen gaan.
Deze foto komt er zeker in. Het kleine meisje met de strik ben ikzelf, samen met mijn zus. Al lang, lang geleden.

Samen werken

Posted on by

 

  Het is al bijna traditie geworden, dat Bettie en ik naar het Art Specially Stempel Event gaan. Dus stonden wel allebei zaterdagmorgen al voor half tien in Zeist bij het KNVB-complex. En we waren niet de enigen. Van heinde en verre komen (voornamelijk) vrouwen hier naar toe om stempels in soorten en maten (en prijzen) aan te schaffen, te snuffelen tussen allerlei soorten stempelinkten, papieren en ander materiaal.
En om zich te vergapen aan de creaties die van dat moois te maken zijn.
Tijdens de beursdagen zijn er ook diverse workshops te doen. En hier zie je ons dus samen aan het werk.

 

Rotterdam Marathon

Posted on by

Elk jaar zijn er weer hordes mensen die zich in het zweet lopen voor de Marathon van Rotterdam. Ik weet dat ze er heel lang en heel intensief voor hebben getraind en dat dwingt op zich alleen maar bewondering af. Zelf zie ik het me niet (meer) doen. Ik heb altijd al de p… gehad aan hardlopen, dus ik hou het bij wandelen. Maar voor al die stugge volhouders en doordouwers gaat mijn petje af. Misschien ga ik vanmiddag wel even kijken hoe vriendin Dorothé het er af brengt. Zij schrijft regelmatig over haar hardloophobby en morgen staat ze hopelijk moe, maar glunderend op haar blog. Dan heeft ze dit parcours helemaal en binnen de tijd uitgelopen (klik op de foto voor een goed leesbare kopie)

 

 

Nogal vroeg

Posted on by

De tijd vliegt, dat is waar. Maar het jaar 2012 is toch nog maar ruim drie maanden oud. Nog bijna 9 maanden te gaan voordat het alweer om is.
Toch heb ik al diverse keren reclames gezien waar een product wordt aangeprezen als “gekozen tot product van het jaar 2012”.
Mag ik hieruit opmaken dat er geen nieuwe producten meer op de markt zullen komen? Hoeft ook niet voor mij, er zijn al zoveel zaken waarvan ik niet weet wat ik er mee moet. 😉 😉
Of leven reclamemensen nog veel sneller dan het gepeupel en denken zij al jaren verder?

Beroemd

Posted on by
  In de wijk waar ik woon zijn een heleboel straten en wegen vernoemd naar Nobelprijswinnaars. Het leek me wel leuk om deze vroeger toch heel beroemde mensen weer eens voor het voetlicht te brengen.

De vrouw die hier in de lens kijkt, was niet alleen schrijfster, maar ook een voorvechtster voor vrouwengelijkheid en emancipatie. Zij zag en beschreef hoe vrouwen in het China van begin vorige eeuw werden gebruikt, vernederd en heel, heel hard moesten werken.
Ik heb een aantal van haar boeken gelezen en één scène is me altijd bijgebleven: Hoe een boerenvrouw op het land haar kind alleen baarde, de navelstreng doorsneed met een stuk riet en meteen weer aan het werk ging.

Zouden haar boeken nog worden gelezen?

Coronationstreet

Posted on by
Al zappend kwam ik gisteren ineens een aflevering van Coronationstreet tegen. Al jaren heb ik daar niet naar gekeken, maar ineens was ik weer een tiener. Toen mijn moeder en ik op donderdagavond keken. Dat was de avond dat mijn vader ging kaarten en wij dus heerlijk konden zwelgen in de serie. Eigenlijk ging het over niets, zomaar een doorsnee straat ergens in Engeland. Maar dat was nou juist het leuke, allemaal mensen die gewoon deden. En deze vonden we de leukste: Ena Sharples, de roddeltante met de scherpe tong, die haar medebewoners bekritiseerde in The Rovers Return Inn.

Puur jeugdsentiment!

  

Sneaky

Posted on by

We weten natuurlijk al lang dat reclame nogal misleidend is. Want de prijzen worden eerst (stilletjes) verhoogd en daarna met veel tamtam verlaagd.
Maar nu heeft ’s lands grootste grutter nog een maniertje gevonden: ineens zijn alle halve liter pakken melk, karnemelk en zo niet meer gevuld met een halve liter, maar slechts met 400 cc. We vonden ze al zo klein, maar ja thuis zagen we het met de bril op ineens heel duidelijk.  Sneaky hoor!

Mooi niet dus!