| Laatst zag ik deze sjaal, in Zwolle, in een klein maar oergezellig winkeltje. Eigenlijk heb ik een beetje spijt dat ik hem niet heb gekocht. Want mocht ik ooit nog eens naar New York gaan, dan heb ik de plattegrond van de subway daar altijd bij de hand.
Maar ja, ik kan natuurlijk altijd nog terug gaan. Dat is ook eigenlijk het plan, want Bettie en ik waren daar, maar zagen niet al te veel van de stad. Allereerst omdat ik vergeten was uit te checken en we dus weer terug moesten naar het station en omdat we wat later van een heel uitgebreide high tea hebben genoten. Tja, eten en winkelen gaan helemaal niet samen. Dus zullen we nog wel eens afspreken om in Zwolle te gaan stappen. En dan maar hopen dat die sjaal nog steeds te koop is. |
 |
Category Archives: Persoonlijk
Voorjaar
| Ik weet het wel, er zijn natuurlijk al lang tulpen te koop. Maar met de Kerst vind ik het nog veel te vroeg om ze te kopen. Dan past het nog niet helemaal voor mijn gevoel.Maar vandaag scheen de zon, rook het al vagelijk naar het voorjaar en zag ik dat de knoppen van de esdoorn wat dikker waren geworden. Dus was het precies de juiste tijd voor een flinke bos tulpen.
En daar staan ze dan, op de salontafel. Lang zullen ze het wel niet uithouden, maar de komende dagen is het al een beetje voorjaar thuis. |
 |
Deel dit op:
Eerlijk
Gisteren gelukkig ook wat leuk nieuws tussen alle sombere berichten. Een tienermeisje vond een portefeuille op straat met daarin allerlei bankpasjes en een flink bedrag. Ze bracht de vondst naar het politiebureau, waar de eigenaar even later dolgelukkig zijn bezit kwam terughalen. Het meisje kreeg een flinke beloning. Eind goed al goed dus.
Toch raar, dat dit zo buitengewoon is, dat het in de krant komt. Al mag van mij de krant met dit soort nieuws gevuld worden. Maar waarom zou eerlijkheid een buitensporigheid zijn?
Het is heerlijk als je je spullen gewoon even kunt laten liggen, je onbezorgd over straat kunt en je geen angst hoeft te hebben bij het pinnen. Zoals dat in Japan (over het algemeen) nog heel gewoon is. Wij keken er van op, maar geen Japanner die het raar vond dat iemand in een park zomaar zijn kostbare camera met statief liet staan om even een kopje thee te gaan drinken.
Deel dit op:
Bij nader inzien
| Al snuffelend in mijn fotobestanden, kwam ik deze foto tegen. Ik maakte hem een paar jaar geleden, op een koude novemberdag in Amsterdam. Zo op het eerste gezicht een overhemd, in een etalage. Niks raars aan, toch? Beetje druk dessin misschien en niet direct iets dat ik voor man of zonen zou kopen.
Maar als je goed kijkt, dan zie dat het hemd helemaal ik opgebouwd uit kleine krokodilletjes. Juist, het beeldmerk van Lacoste. Ik kan me niet meer herinneren of het ook echt te koop was, of dat het een soort van reclame-lokkertje was. Iets dergelijks had ik al een gezien op een tentoonstelling over de 2e wereldoorlog. Toen was het een jurk, gemaakt van honderden stoffen sigarettenplaatjes. |
 |
Deel dit op:
Kolenboer
| Op een verjaardag ging het gesprek laatst over de kolenboer. En hoe dat vroeger ging. Bij ons thuis moesten de kolen los gestort worden in het kolenhok, op de zolder, op de 3e verdieping.Het betekende dat mijn moeder allereerst een afspraak met de buurvrouw maakte, want de loper moest van de trap gehaald worden. De kolenboer bracht de kolen in grote zakken, die hij op zijn schouder droeg. Drie trappen naar boven, zak na zak. |
 bron: http://www.rotterdam010.nl/407-Herinneringen/Kolenboer-00.html |
Dat gaf natuurlijk een heleboel stof. Dus als alles bezorgd was, de kolenboer koffie en zijn geld gehad had, begon het werk voor mijn moeder. Alle trappen dweilen, het blanke hout in de was zetten, de lopers uitkloppen, weer op de trap leggen. De koperen roetjes had ze dan al gepoetst, zodat de trap er voor de komende tijd weer netjes bij lag.
Al pratend realiseerde ik me dat wij het tegenwoordig toch een stuk gemakkelijker hebben. Ik zet gewoon de thermostaat wat hoger als ik het koud heb. Gelukkig was in die tijd nog geen internet met blogs, pinterest, facebook of hyves. Want daar zou mijn moeder dan toch ook helemaal geen tijd voor hebben gehad! 😉 😉
Deel dit op:
Rode rozen
Hier worden nogregelmatig vinylplaten gedraaid en dit nummer van Hildergard Knef heb ik altijd prachtig gevonden en het blijft boeien:
Deel dit op:
Chinees Nieuwjaar
| Vandaag is het Chinees Nieuwjaar. Dat zal hier en in andere plaatsen met veel Chinezen wel uitbundig en luidruchtig gevierd worden. Het wordt het jaar van de slang. Slangen hebben een speciale plaats in China. Er wordt heel veel kracht aan toegeschreven. Je kunt er dan ook flessen wijn kopen waaraan een slang is toegevoegd. Of slang eten. Wij hebben ons daaraan niet gewaagd.Maar hopelijk wordt dit jaar een fijn jaar met voorspoed voor iedereen. |
 |
Deel dit op:
Vroeger kon je lachen….
Nou ja, da’s een beetje overdreven. Ik lach nog heel vaak, je moet alleen overal wel de humor er van inzien.
Maar het is ook de titel van een boek van Simon Carmiggelt. Eén van de vele die hier in de boekenkast achter me staan. Kleine korte stukjes, die dagelijks in de krant verschenen en en die wij gretig lazen. Nog steeds vind ik ze zeer to the point en lezenswaardig.
Dit is de man die ze schreef:
Deel dit op:
Nou ja….
Vrienden van ons, leeftijdsgenoten, plannen een grote reis met de Trans-Siberië Express. Daar koop je niet zomaar een kaartje voor, dus bezoeken ze een voorlichtingsdag en laten een offerte maken. Die zal worden opgestuurd.
Een paar dagen later ontvangen ze inderdaad een aanbod met bijbehorende prijzen per e-mail. De prijs is acceptabel, maar als ze de e-mail verder lezen, besluiten ze toch om nog maar eens elders te gaan kijken. Want in de e-mail, die er achter zat, stond “Man en vrouw zijn een belegen stel”. Nou ja zeg, ze zijn wel niet meer piep, maar zo oud toch ook weer niet.
Nu zoeken ze een reisorganisatie die ze op de juiste waarde weten te schatten.
Deel dit op:
Vooroordeel
Naar aanleiding van het overlijden van Ellen Blazer werd laatst midden in de nacht de uitzending “Schitterend in de schaduw” uitgezonden. Ik keek ernaar vanuit mijn bed. Het was interessant, maar op een bepaald moment ook heel opmerkelijk. Of had ik dat nou gedroomd? Ik bekeek de uitzending nogmaals via “Uitzending gemist” en nee hoor, gedroomd had ik helemaal niet. In de 23e minuut gebeurde het. Sonja bekende dat zij en Ellen Blazer bij een sollicitatie van een redacteur toch wel even twijfels hadden of ze hem zouden aannemen. Waarom die twijfel? Had de man iets misdaan? Welnee, maar ja hij reed wel in een Opel……
Sonja, die propageerde dat alles moest kunnen, dat we onbevooroordeeld de mensen om ons heen moesten bekijken, die liet zich bijna leiden door het vooroordeel dat iemand met een Opel toch niet zou kunnen. En daar viel Sonja bij mij volledig door de mand.
Hier is de uitzending nogmaals te zien. Heb je geen geduld om alles te bekijken, schuif dan snel door naar de 23e minuut!
