En dat voor die prijs…

Voorjaar 1972. Op de kermis in Rotterdam lopen Leo en ik hand in hand en smoorverliefd. We staan stil voor de automaten, waar je met een soort hijskraantjes spulletjes kunt opvissen. Leo haalt een gulden (!) uit zijn zak en ik mag proberen iets te winnen. Zonder ook maar enige ervaring laat ik de grijper zakken. “Nee joh, dat moet je zo niet…….” Leo zwijgt abrupt en staart me aan, want ik heb in één keer een horloge naar boven gehaald.
Het is een beetje protserig, niet onze smaak. Maar het loopt goed. 

Nu, ruim veertig jaar, later loopt het nog steeds. Okay, je moet het opwinden en het is een beetje gekrast. Het past niet in het huidige modebeeld en Leo draagt het ook  niet vaak.

Maar diverse andere horloges hebben er al lang de brui aan gegeven, ondanks de nieuwe batterijen die we er in stopten. Dit horloge gaat dan ook niet weg. Wat een kwaliteit, en dat voor die prijs… 😉

Markthal

Honderduizenden mensen gingen me al voor naar de nieuwe Markthal in Rotterdam. Maar berichten over zoveel drukte, voetje voor voetje schuifelen en uren in de rij staan om iets te kunnen kopen, weerhielden me van een bezoek.
Tot afgelopen woensdag, toen ik samen met schoondochter een heerlijke middag besteedde aan deze nieuwe Rotterdamse trekpleister. Het was redelijk rustig, dus we konden heerlijk alle stands en kraampjes bekijken, proeven, eten en natuurlijk het werkelijk schitterende “plafond” bewonderen.
Hier een impressie van onze middag:

Maskers

Hier in Venetië kun je het hele jaar door mooie maskers kopen. Prachtig handgemaakte exemplaren, maar veelal kitscherige souvenirprullen. Ach, het blijft een leuke herinnering.
Ik zou graag wel eens bij het Venetiaans Carnaval willen kijken. Dat schijnt toch heel anders te zijn dan bij ons.

Wie nog meer maskers wil zien of een keer wil meedoen, kijkt deze week op Stuureenfoto voor nog meer inspiratie.

Lezen

De jonge generatie leert tegenwoordig lezen met MAAN, ROOS, VIS. Maar ik ben nog van de generatie die met AAP, NOOT, MIES leerde lezen.
Met mijn vingertje langs de letters ontcijferde ik de woorden en het opende de wereld naar mooie verhalen, dunne en dikke boeken, kranten, tijdschriften en vele uren leesplezier.
 

Toen ik dan ook op de boekenmarkt dit boek Het Leesplankje zag liggen, hoefde ik niet lang te twijfelen. Daar is nou weer plek voor, dus kopen. Er staan niet alleen de plaatjes van het leesplankje in, maar ook wat oude schoolplaten. En dun boekje, maar met veel nostalgie.

Ergernis

Afgelopen zondag lag ik in de clinch met een paar halogeenlampjes. Die zitten boven in de boekenkast en het is een crime om ze te vervangen.
Het zijn maar kleine lampjes, ter grootte van een pinda en ze zitten per twee in een blisterverpakking. Die openen is alleen een hele happening. Ik weet dat en let dan ook goed op dat zo’n lampje er niet uitfloept. Maar dan mag je zo’n lampje niet met je blote handen aanraken, dus doe je dat met een tissue. Daarin verdrinkt zo’n pinda natuurlijk. De twee dunne draadpootjes moeten in de piepkleine gaatjes van het armatuur. Maar die kun je niet zien, omdat dat tissuepapier in de weg zit. En natuurlijk sta ik ook nog een een beetje uit balans boven mijn hoofd te prutsen. Grrmph, wat een gedoe! Maar goed het lukte.

Helaas duurde de vreugde nog geen vijf uur. Toen was het lampje al weer geknapt. Het wordt tijd voor iets nieuws, een ledlamp misschien?

Kruidenmix

Vorige week maakte ik “Kip Madras”. De kruidenmix daarvoor maakte ik zelf. Je kan ze kant en klaar kopen, maar meestal zit daar vooral veel zout in en dat wil ik juist niet.

Dit is het recept, dat ik al snel hier op internet vond:

Madras currymix

  • 4 el korianderpoeder
  • 2 el komijnpoeder
  • ½ el kurkuma
  • 2 tl gemalen zwarte peper
  • 2 tl mosterdzaad
  • 1 tl chilipoeder
  • 5 tenen knoflook, uit de knijper
  • 2 el verse gember, geraspt
  • 2,5 el zonnebloemolie
  • 2 el citroensap
 

Neem een schaaltje en meng alle droge kruiden goed door elkaar.
Voeg de knoflook en de gember toe.
Roer de olie en het citroensap erdoor tot een pasta ontstaat.
Doe het mengsel in een (glazen) potje en voeg eventueel nog een klein laagje olie toe.
De currypasta is wel een paar weken houdbaar in de koelkast.

De meeste ingrediënten had ik wel in huis, maar wat er niet was , kocht ik in de toko.

En zo stond er binnen no time dit potje in de koelkast, genoeg voor wel vier keer Kip Madras.

Maar ik maakte er ook iets anders mee. Dat recept komt later.

Pinterest

Elke dag, soms wel vaker dan één keer, kijk ik op Pinterest. Het brengt me op ideeën, maakt me vaak vrolijk, ik lees er leuke quotes of wijze woorden en ik reis er me naar heel veel andere landen.
Zelf heb ik ook een aantal borden, waarop ik best veel “pin”. Maar eigen foto’s erop zetten doe ik niet zo vaak. En dat is jammer, want ik denk dat er heel wat mooie foto’s in ons archief zitten. Daarnaast wil ik best mijn weblog promoten.
Dus wie een kijkje wil nemen, klikt hier.

 

Onbehoorlijk

De bewoners van de flat in de Moddermanstraat in Rotterdam-Schiebroek zitten er maar mee. Door de explosie van afgelopen zondag moesten ze op stel en sprong hun huis uit en kregen ze voorlopig onderdak in een nabijgelegen kerk.
En dan komt er een mannetje van de woningbouwvereniging op maandag zeggen “dat ze hun verzekering maar moeten benaderen” en “zelf voor onderdak moeten zorgen”. Ik vraag me af of zo’n man nou wel even heeft nagedacht over de situatie. Niemand heeft rustig het huis verlaten; iedereen is naar buiten gerend. Sommigen nog op pantoffels. Dan kun je niet zo maar eventjes je polisgegevens oplepelen, laat staat dat je je legitimeren kunt of geld bij je hebt. En niemand mag of kan terug. Mensen hebben zorgen over hun kat, hond of kanarie. Willen schone kleding aan, persoonlijke spullen veilig stellen.
En oh ja, “communicatie bij voorkeur via de website”. Waar zit die man z’n verstand? Nee hoor, meneer heeft het reglement er op nagekeken en verder niks….

Had er nou geen medewerker kunnen worden vrijgemaakt om de zaak te coördineren en de meest essentiële dingen in goed vaarwater te leiden? Hopelijk werken er bij Havensteder ook mensen die wat meer realiteitszin hebben.

Warenhuis

Wie had ooit kunnen denken dat Vroom & Dreesman eens zou kunnen ophouden te bestaan. Dat was toch een instituut. Daar kochten we vroeger van alles, daar aten we croquetten en gingen we met roltrap van beneden nar boven en weer terug.
Als kind kwam ik regelmatig in het kleinere filiaal op het Mathenesserplein in Rotterdam. Herinner me bakken met kleinwaren, een granieten vloer en een speciale geur, die ik niet thuis kon brengen.
Later werkte ik in het centrum en ging ik regelmatig in mijn lunchpauze eventjes shoppen bij V&D. Helaas, dat was eens en dat komt nooit meer terug 🙁

Het zou niet meer van deze tijd zijn, een warenhuis. We kopen nu liever en gemakkelijker via internet.V&D zou ook niet met zijn tijd meegegaan zijn. Maar misschien ligt de oorzaak wel heel ergens anders. Mismanagement, verkeerde inkoop of gewoon te veel winkels. Ik weet het niet, maar het is wel jammer dat zo’n bedrijf teloor gaat.

Maar in het buitenland zijn ze toch nog wel te vinden. Wie kent niet Liberty in Londen. Of Harrods, dat ik hier tijdens de kerstperiode fotografeerde.

Kijk ook eens bij Stuureenfoto, want deze week is het thema ook daar “warenhuizen”.