Keuzestress

Image

eindeloos schap met verschillende soorten rijst

Tijdens onze vakantie zag ik een uitzending over supermarkt Tesco op de BBC.
Het ging over het enorme aanbod van producten in de supermarkt. Ze hadden uitgevogeld dat er bij Tesco (in Groot Brittannië zoiets als bij ons de AH) meer dan 90.000 verschillende producten in de schappen stond. Dat zal wel niet allemaal voedsel zijn, ook dingen als lepels en schaaltjes worden daarbij mee geteld. Maar toch… Concurrenten Lidl en Aldi hebben er beduidend minder. De juiste cijfers weet ik niet meer te herinneren, maar ik geloof dat er daar slechts 1500 tot 2000 verschillende artikelen te vinden zijn.
Wij winkelden in sommige enorme Tesco-zaken en ik werd bijna dol van het aanbod. Of je nou jam zocht of bier, boter of yoghurt, alles was er in veelvoud.
Inmiddels heeft vooral Tesco het roer omgegooid en zijn artikelaanbod verkleind. Less is more, dat is wat de klant wil. Zenuwachtig is iedereen toch al, daar hoeven we niet voor naar de supermarkt.

Bewaren

Bewaren

Lezen

Lange tijd vond ik een e-reader niet zo noodzakelijk. Ik hou van het uitzoeken van boeken, in een winkel of een bibliotheek. Ik vind het gevoel van het papier, de geur en de letters een onderdeel van het leesplezier.
In bed lees ik graag, zonder bril of lenzen. Maar dan wordt zo’n groot boek toch een beetje zwaar en onhandig. Eerst leende ik een e-book in de vakantiebieb van de gewone bibliotheek en las op mijn tablet. En toen was ik om.
Leo zocht voor mij welke e-reader het prettigst zou zijn en toen was het slechts bestellen en wachten tot het pakje werd bezorgd. En daar ligt ie dan, compleet met kek rood hoesje. Er staat zelfs al een boek op gedownload. Dat ging nog niet zo gemakkelijk via de bieb, maar uiteindelijk lukte het me toch. Nou maar kijken hoe dat boek is. E-books kun je maximaal 3 weken lenen, dan worden ze onleesbaar, schijnt het. Nou ja, 3 weken is genoeg. En anders leen ik het nog een keer. Eerst maar eens dit boek lezen. Ben benieuwd of ik vannacht nog aan slapen toe kom… 😉

Bewaren

Wandelen

Vorige week liep ik weer eens een rondje Ommoord. Dat doe ik vaker, maar nu viel me ineens op hoe lekker het op sommige plaatsen rook. Kruidig, een beetje naar lavendel en vanille. En dat er telkens weer andere kleuren de aandacht vragen, hier een flinke toef paars, daar een veldje geel. Het was stil, nogal warm en benauwd en daardoor niet zo veel andere wandelaars. En ik was alleen, dus liep ik sommige stukken beslist in een flink tempo terwijl ik ook hier en daar een tijdje rustig bleef staan. Gewoon een lekker wandelingetje. Ik zag keurig aangelegde en onberispelijke tuinen, maar ook stukken waar de natuur haar gang mag gaan. Liep langs koeien, ganzen, reigers, lieve huisjes. Ach kom, ik laat jullie even meegenieten (alleen die geur, dat lukt nog niet):

Deze slideshow vereist JavaScript.

Klein geluk

Er zijn van die dingen, die zomaar stof staan te vergaren. Een keer gekocht in de overtuiging dat het heel handig zou zijn, maar bij nader inzien zelden gebruikt.
Zo nu en dan moet er dus wat opgeruimd worden. En als er dan zaken tussen zitten die voor een ander wel handig zijn, zetten wij dat op een “weggeefhoek” op Facebook. Mensen reageren daarop en maken daarmee kans op geloot te worden. Je tagt dan degene die geloot werd en vraagt om een PB-tje (een persoonlijk bericht) om een afspraak te maken. Meestal gaat dat wel prima. Maar soms krijg je helemaal geen reactie meer, of is die reactie zo raar dat je je afvraagt waarom mensen gereageerd hebben. En dan haak ik af en loot ik een ander.

Maar het kan ook anders. Vorige week reageerde een mevrouw heel enthousiast. En toen ze het kwam ophalen, bracht ze een bloemetje mee. En daar word ik dan heel blij van!

Bewaren

Vierdaagse

Vandaag begint de 101ste Nijmeegse Vierdaagse. Of ik mee doe? Nee, zoveel kilometers loop ik niet op één dag. Ik volg het ook niet nauwgezet, maar zo nu en dan zie ik wat voorbijkomen op TV of Facebook. Ik heb bewondering voor al die lopers die elk jaar weer in hun wandelschoenen stappen en vier dagen lang tientallen kilometers weglopen. In de regen, onder een hete zon of in kille wind.
Alle deelnemers wens ik veel succes. Maar vooral veel succes voor mijn kapster Nel, die al vele jaren van de partij is. En natuurlijk in voor onze overburen. Want zij leerden elkaar kennen bij de Vierdaagse. Maurice vroeg zijn Marlika vorig jaar tijdens de Vierdaagse ten huwelijk en op 17 juli 2017 trouwden ze.
Allemaal veel geluk, goed wandelweer, weinig blaren en spierpijn.
Op naar de gladiolen! 😉

Bewaren

Begin de week met muziek

Dit jaar begin ik de week vrolijk met muziek.
Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan.
Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.

Vandaag heb ik gekozen voor Take Five van Dave Brubeck, mijn kennismaking met jazzmuziek..

Cambridge

Bloedheet was het, toen we Cambridge bezochten. We logeerden niet ver van een Park&Ride parkeerplaats. Maar door een misverstand kwamen we in de plaats Newmarket uit en moesten we een heel stuk terugrijden. We stonden ook nog in de file, niet voor auto’s maar voor een hele stoet paarden. Niet zo verwonderlijk, want Newmarket bestaat voornamelijk uit paarden, paardensport, races en alles wat daarmee samenhangt.
Maar uiteindelijk kwamen we toch in Cambridge aan. We vonden de stad wat bekakter dan Oxford. Er zijn hele mooie stukken, maar de sfeer leek anders. Duurdere winkels, deftig aangeklede dames en heren, veel zwarte pakken, jacquets en hoge hoeden in de portierloges van de Universiteit. Kortom, alles iets minder losjes. We hadden geen vast plan en liepen op goed geluk richting rivier. En daar was het in de schaduw onder de bomen echt heerlijk. Op de rivier probeerde een hele groep Nederlandse jongens en meisjes onder luid gejoel vooruit te komen met zo’n punter. Maar dat viel nog niet mee. Wij lieten ons punteren en genoten ontspannen van het uitzicht op de fraaie gebouwen en tuinen van de colleges. We maakten talloze foto’s, maar jammer genoeg kwam Leo op het eind van de dag tot de ontdekking dat hij zijn camera verloren was. Er zat een adreskaartje bij, dus hoopten we dat ie zou worden opgestuurd. Maar helaas, dat gebeurde niet.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Boek en film

Vorige week zag ik “De keuze van mijn vader“, een film van Yan Ting Yuen. Diezelfde dag haalde ik een gereserveerd boek op uit de bieb: “De zoetzure smaak van dromen” van Sun Li. Film en boek vertellen parallel aan elkaar vrijwel een zelfde, maar toch weer ander verhaal.
Over Chinezen in het communistische China na de oorlog. Waar honger heerst, de politiek waanzinnige dingen verordonneert, angst regeert. Waar het leven onleefbaar lijkt en vluchten de enige mogelijkheid biedt om hier aan te ontkomen.
De kinderen van de gezinnen worden meegesleurd, ze hebben geen keus.
Ze komen aan in een volkomen andere wereld, passen zich aan, zo goed en zo kwaad als het gaat. De ouders beseffen dat niet zo. Zij werken in het restaurant, zich nauwelijks bewust van de omgeving. Er is gewoon geen tijd. Niet zeuren, kom helpen, er wachten klanten. Wees beleefd, schik je in het lot. Er is altijd wel wat te doen. Er moet geld verdiend worden. Voor de familie in China, voor later, als ze terug gaan.
En ja later, dan kun je terug kijken en beseffen hoe het anders had gekund, had gemoeten misschien. Zie je de dingen in een beter perspectief. Beseffen ouders wat ze hun kinderen aan deden, zien kinderen waarom hun ouders zo handelden.
De beide familiegeschiedenissen lopen uiteen, eindigen anders. Maar zowel de film als het boek zijn voor mij allebei een aanrader.

Bewaren

Bewaren

Begin de week met muziek

Dit jaar begin ik de week vrolijk met muziek. Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan. Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.

Vandaag heb ik gekozen voor Carla Bruni die Raymond bezingt.

Drukte

Het vaak druk in Rotterdam, zeker in de buurt van de Wilhelminakade. Er komen cruiseschepen aan, er zijn grote gebouwen met kantoren, waarin vele mensen werken. Er is een hotel, een bioscoop, museum. Dus drukte is niet zo verwonderlijk.
Maar toen we afgelopen maandag uit die bioscoop kwamen, was het toch wel uitzonderlijk druk daar voor een maandagmiddag. En waar stonden al die mensen dan naar te kijken? Ik keek nog eens rond, kreeg een beetje bang vermoeden. Er zou toch geen terreuralarm zijn, een bommelding in de Rotterdam?

Maar nee, gelukkig. Het ging alleen om een brandoefening. En dat was voor al die kantoormensen zeker geen straf. De zon scheen, ze kletsten met elkaar. Het was gewoon erg gezellig. Leuke onderbreking van een doodgewone maandag.

Bewaren