Net als vorig jaar begin ik elke week weer met muziek. Het kan van alles wat zijn, in elke taal, soms ontroerend, soms carnavalesk. Maar het brengt in ieder geval mij altijd in een goed humeur.
Al zoekend op You Tube kwam ik deze link van Conny van den Bosch tegen:
Ik had me wat meer voorgesteld van deze film “The leisure seeker”, met overigens prachtige rollen van Helen Mirren en Don Sutherland. Er zat wel wat humor in, al was het geen dijenkletser. Maar daar was het onderwerp ook niet naar. Want Alzheimer en kanker zijn geen vrolijke onderwerpen, al maakte Ella er het beste van. Soms moest ik echt wel lachen. Maar ik heb me ook geërgerd aan wat die vrouw telkens opnieuw deed. Moet je nu steeds maar weer vragen naar iets, terwijl je weet dat je man het niet meer kan onthouden?
Beslist een film met veel mooie momenten, prachtige beelden en prima acteerspel. Maar ook met een beetje bittere nasmaak.
Handig is het wel, zo’n krat voor op je fiets. Maar vrolijk? Nou…nee, niet echt!
Ze had natuurlijk een roze, rode of gele krat kunnen nemen, maar dat is dan weer zo opzichtig. Ze ging voor een klein, pittig accentje. Geen schaterlach, geen dijenkletser, maar een glimlachje. Zo vrolijkt een sombere dag toch een beetje op, nietwaar?
Een scrabble-vriendin heeft in haar leven al vele moeilijkheden overwonnen. Lange tijd sukkelde ze ernstig met haar gezondheid en zelfs nu laat die te wensen over. Toch is ze altijd optimistisch en vrolijk en laat ze zich door niks uit het veld slaan.
Maar één van de laatste dagen van het oude jaar overkwam haar iets dat haar hele wereld op zijn kop zette. Ze werd in haar huis overvallen, gegijzeld door een groep mannen en beroofd van alles wat waardevol was. Ze woont op de bovenste verdieping van een flat, nou niet meteen de plek waar je een overval zou verwachten. Het bleek dan ook een vooropgezet plan te zijn geweest. De man die haar altijd zo vriendelijk had geholpen, zat in het complot. Wie het hele verhaal wil lezen wil, klikt hier.
Och, och, je zou voor minder van de kook raken. Maar niet W., die inmiddels alweer gewoon elke keer present is bij de scrabble-club. Haar vertrouwen in de mensheid mag dan wel een flinke deuk hebben opgelopen, ze laat zich echt niet alle pleziertjes afnemen, vertelde ze ons. Het is echt een vrouw met een enorme veerkracht!
Een tentoonstelling hoeft niet groot en uitgebreid te zijn. Want tegelijkertijd met de grote Art Déco-tentoonstelling in het Gemeentemuseum in Den Haag loopt ook een kleine, maar fijne tentoonstelling over het werk van de Haagse modeontwerper Frans Hoogendoorn. Prachtige en draagbare kleding, zo mooi en vooral ook zo kleurig. Ik begrijp dat de Haagse clientèle zich graag door deze couturier laat kleden en dat ook leden van het Koninklijk Huis er regelmatig komen. De tentoonstelling loopt nog tot 18 februari 2018. Klein, maar fijn!
“Darkest hour” stond voor Leo en mij hoog op de lijst van films die we wilden zien. Vrijdag gingen we er naar toe en we zaten ruim twee uur met uiterste aandacht te kijken.
Ondanks alle tegenwerpingen, ondanks de hopeloze positie waarin het Engelse leger zich bevindt, ondanks alle argumenten om toch maar vooral vredesonderhandelingen te starten, gaat Winston Churchill door. Soms tegen beter weten in, op onorthodoxe wijze. De geschiedenis heeft ons geleerd dat hij uiteindelijk het gelijk aan zijn kant had.
Gary Oldman is Churchill, compleet met sigaar, bolhoed en vlinderdas. Aanrader!
Ja, ja, ik weet het wel. De economie moet draaien, er moet geld verdiend worden, bla bla bla. Maar soms vraag ik me af hoeveel geld er verdiend wordt.
Een kopje koffie thuis kost maar een schijntje, maar buiten de deur moet je er zeven of acht maal zo veel voor betalen. Soms gaat de prijs nog meer over de kop. Dus leg je zo 2,75 of 2,90 neer voor een kopje koffie. Als die koffie je dan netjes geserveerd wordt, heb ik daar ook wel begrip voor. Maar als je diezelfde koffie moet halen aan de bar, je de suikerstaafjes en melkcupjes zelf moet graaien uit een grote bak, moet zoeken naar roerstokjes, dan vind ik zo’n kopje beslist aan de prijzige kant. En ik schrijf kopje, maar meestal gaat het dan om een (kartonnen) bekertje en is een koekje erbij ook slechts tegen flinke betaling te krijgen.
Op Schiphol maken ze het helemaal bont. Afgelopen zaterdag moest daar voor een simpele beker koffie 3,95 betaald worden. De sandwich (twee bruine boterhammen met kaas en slap blaadje sla) koste 5,95. Die prijzen staan in generlei verhouding tot de service die erbij zou moeten horen. En ik vraag me dan altijd af hoe het mogelijk is dat je, in het buitenland, voor minder geld wel een echt kopje koffie en meer service krijgt.
Net als vorig jaar begin ik elke week weer met muziek. Het kan van alles wat zijn, in elke taal, soms ontroerend, soms carnavalesk. En ik hoop dat jij het ook leuk vindt.
Niet elke week zit er een speciale reden achter mijn keuze. Maar vandaag is het precies twee jaar geleden dat ik een hartoperatie onderging. Sindsdien realiseer ik me dagelijks wat ECHT belangrijk is. Deze week start ik dan ook met een vrolijk en toepasselijk liedje van Harry Bannink en Elie Asser uit “Het Schaep met de vijf poten”. Geld maakt niet gelukkig, als …….
Er wordt gezegd dat we helemaal niet meer zoveel post verzenden. Dat klopt ook wel, want er gaat zoveel digitaal. Zelfs de belasting aanslag krijg je via je postbus bij de overheid.
Maar als ik zie hoeveel kaarten in allerlei soorten, vormen en formaten te koop zijn, dan denk ik dat er toch nog wel heel veel post verstuurd wordt. Want dit is slechts in één winkel te koop en dan is het nog maar een deel van het assortiment. In minstens vier winkels in ons winkelcentrumpje kun ook nog eens kaarten kopen. Zelf stuur ik graag kaartjes. Toch niks leukers dan zo’n persoonlijk kaartje op je verjaardag? Alleen stuur ik een zelfgemaakte kaart, dat dan weer wel… 😉
Een bezoek aan Arboretum Trompenburg in Rotterdam is altijd de moeite waard. Veel mensen denken dat het alleen in het voorjaar bezienswaardig is, omdat er dan veel kleur te vinden is. Maar het hele jaar door loont het de moeite.
Juist in de winter, als veel bomen kaal zijn, zie je de natuur in een ander perspectief. Dan valt op hoe sommige bomen hun bladeren maar niet kwijt willen, dat er wel degelijk struiken midden in de koude periode bloeien. Ook de lucht is anders en geeft een fraaie achtergrond aan kale takken en knoestige stammen. En bekijk ook de knoppen en knopjes van de nog slapende struiken en bomen eens. Ze verschillen allemaal van elkaar. Grote bladeren lijken wat te hangen, maar op die manier bewaren ze net dat beetje warmte wat de struik of boom nodig heeft. Sommige bladeren lijken stug als leer, maar hebben een verrassend fluweelzachte onderkant. Ja, ook in de winter is er van alles te ontdekken.
