Ook in Trompenburg zagen we deze boom. Een flinke stam, waar stevig in gezaagd en gehakt was. Ik weet niet of dat opzettelijk gebeurd was, als een soort kunstobject. Maar de stam stond nog stevig in de aarde verankerd, dus ga ik er van uit dat de boom ziek was en de kroon niet meer te redden was. En dan toch, ineens, piepen er blaadjes uit iets wat eigenlijk volkomen dood leek. De natuur is vaak krachtiger dan we denken. Misschien komt na deze warme en droge zomer wel weer een groeispurt in de natuur. Wie zal het zeggen….?
Category Archives: Persoonlijk
Compositie in groen
Afeglopen zondag liepen we weer eens door Trompenburg in Rotterdam. Er is altijd van alles te zien in dit arboretum en het wordt allengs drukker. Het is dan ook heerlijk om tussen al het groen te lopen en telkens weer nieuwe dingen te zien. En natuurlijk foto’s te maken. Ik heb al een collectie van honderden foto’s in vrijwel elk seizoen. En dan probeer ik iedere keer weer een andere blik. Dit keer viel me op hoeveel tinten groen er te zien zijn:
Deel dit op:
Andere koek….
In de winkels zie je steeds vaker eetwaren die geen of weinig suiker. Dat ze toch zoet smaken komt door het gebruik van xylitol, een kunstmatige zoetstof. Al diverse malen is daar discussie over ontstaan en telkens zie ik dan weer uitspraken van wetenschappers in de trant van “er is al zoveel onderzoek gedaan, en het is niet schadelijk voor mensen”. 
Toch was er laatst commotie over.
Een hond had in een onbewaakt ogenblik zijn kans gegrepen en een koek met xylitol opgegeten. Na niet al te lange tijd werd het beest ziek. Enige tijd later was hij overleden. Ja, honden kunnen niet tegen xylitol…..
Nou weet ik wel, een hond is geen mens. Maar toch… als je heel veel xylitol naar binnen krijgt…? Wat gebeurt er dan met je? Dat weet nog niemand. Wat zijn de effecten na tientallen jaren? Misschien zegt die wetenschapper dan heel andere dingen. Ik eet in ieder geval niks meer waarin xylitol zit. En kinderen zou ik het zeker niet geven!
Deel dit op:
Lelijkerd!
Deze winter ben ik wel weer toe aan een nieuwe winterjas. Maar in dit exemplaar van de Britse modeontwerper Craig Green zul je me niet tegenkomen. Ik heb zelden zo’n ongelofelijke lelijkerd gezien. Ik heb sowieso al een hekel aan van die doorgestikte jassen. Ze zijn lekker warm, dat wel. Maar ik voel me er niet happy in. Dat heeft natuurlijk ook met mijn ietwat vollere figuur van doen. Ik zoek graag een winterjas die een beetje afkleedt. Nou deze dus in het geheel niet. Zelfs de sprietige mannequins lijken er opgeblazen Michelin-mannetjes in. Hopelijk wordt het niet echt mode.
Maar smaken verschillen, dus wie het wel iets vindt, laat zich er door mij niet van weerhouden hem te kopen 😉
Deel dit op:
Gesnapt!
Dit is werkelijk een snapshot! Toen ik afgelopen zondag stond te fotograferen in Trompenburg, zag ik dit insect ineens tussen de goudenregen zitten. Even zoeken naar het juiste standpunt en … knip, ik had hem. Want met die insecten weet je het maar nooit. Ze zitten doodstil, maar zien jou van uit hun vele ooghoeken. En als je dan net denkt, dat je hem hebt, is ie weg… Deze dus niet. Geen idee wat voor soort, maar eerlijk gezegd is dat ook niet zo interessant voor mij. Ik bewonderde de prachtige frêle vleugels, die zo afstaken tegen de grijze lucht. Mooi, op een aparte manier.
Deel dit op:
Muzikaal begin van de week
Net als vorig jaar begin ik elke week weer met muziek. Het kan van alles wat zijn, in elke taal, soms ontroerend, soms carnavalesk. Maar het brengt in ieder geval mij altijd in een goed humeur.
Isabelle Aubret bezingt haar Frankrijk:
Deel dit op:
Herfst
Het lijkt wel of de hele natuur dit jaar van de wijs is. In de lente viel het me al op dat zoveel planten tegelijk gingen bloeien, terwijl het in andere jaren veel meer na elkaar gebeurde. De droge warmte heeft naar mijn mening de herfst een zetje vooruit gegeven. Overal in onze wijk liggen de paden vol bladeren. En tijdens een boswandeling viel het me op dat de bessen ook al heel vroeg verkleurd waren. Nou ja, het is niet anders.
Gewoon genieten dus van alles wat op ons pad komt.
Deel dit op:
Kopje thee….?
In een museumvitrine zag ik laatst dit kopje staan. Een beetje vreemd geval, vond ik. Een kopje met een kopje er in. Maar dat onderste kopje, daar kon dan weer geen vloeistof in, want dat was opengewerkt. De gids wist wel waarom. Want dit is een “trembleuse”, een kopje dat vroeger vaak werd meegenomen op reizen. Het onderste opengewerkte deel zit vast aan het schoteltje en daar past het kopje in. Dan viel je kopje niet van het schoteltje als de koets over een hobbel reed. Slim toch….?
Dat zou nu voor een heleboel mensen ook best handig zijn. Dus welke fabrikant bedenkt hier een moderne variant van?
Deel dit op:
Raadsel
De natuur stelt je soms voor vreemde raadsels. Dat de droogte sommige planten en struiken geen goed heeft gedaan, kun je zo ook wel zien. Sommige tuinen zien er nog pico bello uit, waarschijnlijk door een regelmatige sproeibeurt. In andere zie je vooral verdroogde planten. Maar wat er hier gebeurd is weet ik niet. Ik kan me bijna niet voorstellen dat de tuinman zijn heggetje om en om heeft begoten. Misschien heeft ie wel helemaal nooit water gegeven. Maar waarom de ene struik dan wel groen is gebleven en de andere de geest gaf, het blijft een raadsel.
Deel dit op:
Wereldse genoegens
In de krant las ik dat het niet meer voldoende is om speciale restaurants in de wereld te noemen. Het gaat nu om de totaal ervaring. Dus niet alleen wà t, maar ook wáár je het hebt gegeten. En dan is Lonely Planet er als de kippen bij om dat in een boek vast te leggen. Gelukkig hoefde ik het boek niet te kopen, want de krant publiceerde een lijstje van de 20 beste ervaringen. En kijk, dan blijkt maar weer dat Leo en ik altijd al trendsetters waren. Want van de 20 “places to be” hebben wij er al 9 gehad.
We aten jaren geleden Pho langs de Hau-rivier in Vietnam; Pekingeend in Peking, China; Mosselen met frieten in Brussel, België; Lamstajine in Marrakech, Marokko; Kaas in Frankrijk; Pastéis de nata in Lissabon, Portugal; Dim sum in Hongkong; Pizza Margherita in Naples , Italië (het was eigenlijk Florence, maar niet pietepeuteren hè?) en Sushi in Tokio, Japan.
Jammer, maar plannen om de lijst compleet te maken hebben we niet. Komen dus ook nooit tot een vermelding in de Lonely Planet. Maar goed, hier staat het dan toch maar zwart op wit op mijn eigen blog, met *** 😉 😉 😉
