Vorige week las ik hier een stukje over een draagbare cassetterecorder. Leo en ik hadden wel niet dezelfde, maar een Nordmende. En we namen hem mee op reis, naar Griekenland. Met natuurlijk de nodige bandjes. Nou ja, ik denk een stuks of drie hooguit, want meer hadden we er niet. En heel die reis, ruim 8000 kilometers, draaide dat ding en zongen wij mee. Zoals deze bijvoorbeeld:
Het zijn maar plastic manden, maar zo vrolijk uitgestald en zo kleurrijk! Daar moest ik wel een foto van maken toen ik deze week met vriendin in Utrecht was. In de winkel zelf zijn trouwens ook een heleboel leuke en grappige dingen te zien en te koop. Niet allemaal echt even nuttig, maar je wordt er wel vrolijk van!
Opeens kwam dit liedje in mijn herinnering, tijdens een wandeling. Waarom? Geen idee! Ik ken eigenlijk alleen de Nederlandse versie, maar die heb ik op internet niet kunnen achterhalen. Daarom dus maar deze, het filmpje is ook wel grappig:
| Ik weet het wel, er zijn natuurlijk al lang tulpen te koop. Maar met de Kerst vind ik het nog veel te vroeg om ze te kopen. Dan past het nog niet helemaal voor mijn gevoel.Maar vandaag scheen de zon, rook het al vagelijk naar het voorjaar en zag ik dat de knoppen van de esdoorn wat dikker waren geworden. Dus was het precies de juiste tijd voor een flinke bos tulpen.
En daar staan ze dan, op de salontafel. Lang zullen ze het wel niet uithouden, maar de komende dagen is het al een beetje voorjaar thuis. |
 |
Gisteren gelukkig ook wat leuk nieuws tussen alle sombere berichten. Een tienermeisje vond een portefeuille op straat met daarin allerlei bankpasjes en een flink bedrag. Ze bracht de vondst naar het politiebureau, waar de eigenaar even later dolgelukkig zijn bezit kwam terughalen. Het meisje kreeg een flinke beloning. Eind goed al goed dus.
Toch raar, dat dit zo buitengewoon is, dat het in de krant komt. Al mag van mij de krant met dit soort nieuws gevuld worden. Maar waarom zou eerlijkheid een buitensporigheid zijn?
Het is heerlijk als je je spullen gewoon even kunt laten liggen, je onbezorgd over straat kunt en je geen angst hoeft te hebben bij het pinnen. Zoals dat in Japan (over het algemeen) nog heel gewoon is. Wij keken er van op, maar geen Japanner die het raar vond dat iemand in een park zomaar zijn kostbare camera met statief liet staan om even een kopje thee te gaan drinken.
| Vandaag is het Chinees Nieuwjaar. Dat zal hier en in andere plaatsen met veel Chinezen wel uitbundig en luidruchtig gevierd worden. Het wordt het jaar van de slang. Slangen hebben een speciale plaats in China. Er wordt heel veel kracht aan toegeschreven. Je kunt er dan ook flessen wijn kopen waaraan een slang is toegevoegd. Of slang eten. Wij hebben ons daaraan niet gewaagd.Maar hopelijk wordt dit jaar een fijn jaar met voorspoed voor iedereen. |
 |
Zoekend op You Tube stuitte ik op dit filmpje.
Ik kende het niet, maar vond het wel heel grappig. In ieder geval goed voor een glimlach, of niet soms?
Och och, wat een weer deze week. Ik weet het, het viel niet mee. Voor iedereen die in de file heeft gestaan, voor alle fietsers die één of meerdere keren onderuit zijn gegaan, voor treinreizigers die hebben staan blauwbekken, voor de postbode, de krantenjongen.
Maar het is toch wel lekker, zo’n flink pak sneeuw. Beter dan miezerregen of storm. En toen dan ook het zonnetje scheen, zijn we er op uit getrokken, heerlijk de Kralingse Plas rond.
Al vaker heb ik hier geschreven dat Charles Aznavour al sinds jaar en dag één van mijn favoriete Franse chansonniers is. Zijn CD’s, maar ook nog oude vinylplaten, worden hier nog vaak gedraaid en eigenlijk vind ik bijna alle chansons mooi.
Vandaag dus één van zijn liedjes. Dit keer “Je m’voyais déjà”, waarin hij zijn jeugddroom om artiest te worden verwoordt:
Lange tijd heeft dit liedje geklonken als ik de computer opstartte. Het was in de tijd dat één van de kinderen besloot dat de studie niets was en het helemaal in de muziek wilde zoeken. Daar is hij inmiddels op terug gekomen, maar ik blijf dit een topnummer vinden:
