Category Archives: geluksgevoel

Sfeerloos

Posted on by
sfeerloos Er staat niet veel op deze foto, hè? Beetje kaal, weinig sfeer, kil. Toch is hij gemaakt in wat we wel de “Hoofdtempel van de Nederlandse Kunst” mogen noemen, het Rijksmuseum.
In een dergelijk instituut zouden ze de koffieshop wel een beetje gezelliger mogen aankleden, vonden wij.
Okay, natuurlijk hang je er geen originele kunstwerken op. Maar zouden er nou niet een paar fraaie reproducties in een eenvoudige lijst gevonden kunnen worden? Het maakt van zo’n koffiehoekje meteen iets warmers. Nu kwam het op ons over als of je in een laboratorium zat, wachtend op de uitslag van een akelig onderzoek.

Bewaren

Bewaren

De zomer van ’76

Posted on by
1976 Emie en Marthy schreven er ook al over, over die bloedhete zomer van 1976. Die zomer die voor ons (en wie weet voor welke lezers nog meer) zo’n impact had.
Emie kreeg haar eerste kind, een dochter, bij ons werd ook de eerste geboren, een flinke jongen. Marthy verhuisde naar Stolwijk. Voor haar toen een onbekend en klein dorp, al is ze nu helemaal ingeburgerd en wil ze niet meer weg.
Dat het bloedheet was, die zomer, kan ik me nog goed herinneren.

Van 11 tot 8 kwam je tot niks, veel te warm. Dus zat ik ’s morgens al om half 7 op het balkon, voedde Jorik en viel soms met hem op schoot weer in slaap.

1976 was sowieso een heel bewogen jaar. Ik kreeg niet alleen een kind, maar verloor ook -volkomen onverwachts- mijn zwager. Hoog zwanger stond ik aan zijn graf, intens hopend dat dat kind nog even zou wachten. Gelukkig werd hij keurig in het ziekenhuis geboren.

Leven en dood, geluk en verdriet, het loopt soms heel erg door elkaar.

Zomercarnaval

Posted on by

Dit jaar gelukkig weer een zomercarnaval in Rotterdam. Vorig jaar was het weer te slecht en ging het niet door. En al was het gisteren niet echt hoog zomers weer, het plezier was er niet minder om. De stad denderde van het geluid dat uit de verschillende luidsprekers kwam. De vele kleurige groepen hadden niet bespaard op het aantal veren en glitters, alhoewel de dames vaak maar miniem gekleed waren. Op hoge hakken werd er gedanst en gezongen en de muziek bracht ook veel toeschouwers tot (voorzichtig 🙂 ) heupwiegen. Hieronder een impressie van een echt multi-culti feest! (klik op een foto om te vergroten)

 

Voor altijd

Posted on by

In Keulen, waar we laatst een paar dagen waren, zagen we dit. Een beetje raar fenomeen. Want is dit nou echt nog van deze tijd?
Als ik lees dat 1 op de 3 huwelijken stuk loopt, dan zet ik mijn vraagtekens bij al die mooie beloften over “eeuwige trouw”.
Maar ja, als je verliefd bent, dan denk je dat het voor eeuwig is en dan koop je een slot, laat je naam en die van je geliefde erin graveren en hangt het aan de brug. Sleutel meteen met een zwierige boog de Rijn in. Zo, dat is voor nu en alle verdere dagen in de toekomst bevestigd.
Wie maalt er om of het later nog klopt…
sloten-jkeulen
Oh ja, we zagen dit al in meerdere steden en ook in Rotterdam is er zo’n slotenbrug. Maar zoveel sloten als in Keulen…. nee, dat was wel een beetje bizar.

 

Verzamelen

Posted on by

Waar laat je al je spullen als er geen zakken in je kleding zitten? Dat is niet mijn probleem, maar was de vraag in Japan, toen er nog heel veel kimono’s gedragen werden. Vrouwen stopten hun kleine spulletjes in de mouwen. Daar was ruimte genoeg voor. Maar mannen hadden meer en vaak grotere dingen bij zich. Die hingen hun spullen aan een koord dat door hun riem werd gehaald. En dat werd dan weer gesloten met een verschuifbare knoop, een netsuke. En omdat in Japan van bijna alles kunstwerkjes worden gemaakt, gebruikten ze dus men niet zomaar een blokje hout met een paar gaten. Nee, het waren vaak kleine maar prachtig gesneden ivoren of (hard)houten beeldjes. Niet veel groter dan een lucifersdoosje, vaak veel kleiner, maar zo gedetailleerd.
Ik heb al vaak zo’n mooie netsuke gezien op een antiekmarkt, maar nooit gekocht. Omdat ze meestal ver boven mijn budget zijn.
Maar nu heb ik dan toch een kleine en mooie verzameling. Okay, niet in het echt, maar via Pinterest. En ik laat jullie even meegenieten 😉 (Dubbelklik op een foto om te vergroten)

Hartfilmpje

Posted on by
Einthoven Van deze man hing een geschilderd portret in het kamertje waar ik gisteren een hartfilmpje moest laten maken. Op mijn vraag wie hij was, vertelde de verpleegkundige dat het Willem van Einthoven was, de arts die het principe van een ECG of hartfilmpje heeft ontwikkeld. En zonder hem zouden artsen nu niet zo goed weten hoe het met onze harten is.

Zijn portret hing daar dus zeer terecht, net zo terecht als de Nobelprijs voor Geneeskunde, die hij in 1924 ontving.
De apparatuur die nu dagelijks gebruikt wordt is natuurlijk heel wat compacter en technisch geavanceerd. Een hartfilmpje is een routineklus voor de verpleegkundige en de cardioloog leest het als een telegram. Voor mijzelf was het toch weer een belangrijk moment. Ik was duidelijk wat meer gespannen. Gelukkig geheel onterecht, want alles was prima in orde.

Bucketlist

Posted on by

Weer zo’n woord dat momenteel overal opduikt. Ik heb er een hekel aan. Niet omdat ik geen plannen (meer) zou hebben. Integendeel, plannen te over.
Maar op de een of andere manier doet “Bucketlist” me denken aan de dood, aan plannen maken zonder hoop ze te kunnen uitvoeren. Dat is heel persoonlijk en een ander hoeft zich van mijn mening niks aan te trekken, hoor!!

bucektlist Wie wil bunjee jumpen bij de Amazone, de Mount Everest wil beklimmen of een voettocht door de Kalahariwoestijn wil gaan maken, moet maar niet mijn blog lezen. Ga maar meteen op pad en doe wat je niet laten kan.
Leo en ik blijven nog gewoon allerlei grote en kleine plannetjes verzinnen. En gaat er iets niet door, geen probleem. Bedenken we wat anders of blijven we lekker thuis.

 

Vaderdag

Posted on by
Vaderdag, zo’n dag die ook al door de commercie is overgenomen. Al weken van te voren zie je advertenties voor enorme doe-het-zelf apparaten, BBQ’s, lotions en mannengeurtjes. Alsof elke papa regelmatig staat te klussen, te grillen of zich dagelijks insmeert met herencosmetica.  vaderdag

Ik denk met weemoed terug aan de zelfgemaakte cadeautjes die onze zonen maakten. Dingen die er niet zo gelikt uitzagen, maar getuigden van ingespannen knutselen. Zoals die brillenkoker, waar alleen maar een klein schaartje in paste, of het schelpenobject. Leo wil dat voor geen goud kwijt en heeft er heel dierbare herinneringen aan.