Brekebeentje

Hij piepte zo hard, dat we eerst dachten dat hij in huis zat. Maar nee, hij hipte rond tussen de geraniums in de bloembak. Keek eens schichtig naar binnen en bleef maar piepen. Een nog jonge merel, zo een die vliegen nog veel te eng vond en zich nu maar een beetje dicht bij de grond ophield. Toen ik wat later weg wilde gaan, zat hij op de tuinstoel. Moeder merel riep van verre, maar liet zich niet zien.  

Later zat hij dan toch in de boom en kreeg hij zowaar van moeder een lekkere vette worm. En toen vloog ie dan toch nog gewoon naar de top van het dak. Het zal hopelijk nog wel goed komen met hem.

Kijk omhoog

Uitkijken waar je loopt, is natuurlijk stukken verstandiger dan alsmaar omhoog kijken en speuren naar leuke ramen of gevelstenen. Maar dit tegeltableau was zo opvallend, daar keek ik niet overheen.

Zomaar in Amsterdam, al winkelend en kletsend met Bettie, zagen we ineens Adam en Eva. Maar waren die nou nog aan het kibbelen of ze wel of niet die appel zouden eten, of hadden ze dat al gedaan en werden ze uit het Paradijs verdreven? Nou ja, dat is bijzaak, het is gewoon prachtig.

 

Bakworkshop

Het gebak dat ik zaterdag bakte bij de bakworkshop van Robèrt van Beckhoven is op. Samen met Leo, die het ook heerlijk vond en met de buren, die deelden in de bakvreugde.

Het was een heerlijke zaterdagmiddag, daar in Oisterwijk. Na koffie met een aardbeischelp gingen we naar de grote keuken. Alle ingrediënten stonden al voor ons afgewogen en ook de afwas werd voor ons gedaan. Maar een eitje was het zeker niet. Robèrt hield het tempo behoorlijk hoog! We hadden allemaal pen en papier gereed om aantekeningen te maken, maar er was zo veel te zien en te doen dat dat er soms bij in schoot.
We begonnen met de meringerol van Narcis en al snel vlogen de vaktermen  je om de oren. Hoeveel suiker en wat voor soort moest er dan in? Hoe hoog moest de oven staan en waarom? Er werd soezendeeg gekookt, waarmee we aan de slag moesten. Robèrt maakte brooddeeg, waarvan wij  de befaamde Winston moesten maken. Die er zo prachtig uitziet, maar waarbij het vlechtwerk voor hoofdbrekens zorgt en toch iets ingewikkelder was dan ik gedacht had.
Maar uiteindelijk waren de resultaten toch zeer geslaagd en kon iedereen een flinke doos met heerlijk zelfgemaakt gebak vullen.
Terwijl de cursisten iets te eten en te drinken kregen, werd de Winston afgebakken. Ook die mochten we meenemen, dus ging iedereen letterlijk “vol en zoet” weer naar huis.
Niet alleen het brood en gebak, maar ook de workshop smaakt naar meer. Nog even piekeren of ik de broodbak- of de pizzaworkshop ga doen. Wanneer er tenminste plaats is, want bakken is opeens heel populair.

Spreuk van de week

  Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.

Hoeveel zorgen raakt men kwijt wanneer men besluit niet iets maar iemand te willen zijn.
Coco Chanel

 

(de illustratie is een door mij gemaakte ATC, die ik al geruild heb)

Zelfgemaakt

De laatste weken zit ik op woensdagavond aan de buis gekluisterd vanwege “Heel Holland Bakt”. Ik ben sowieso al een fan van kook-en bakprogramma’s. Ik volg het dan ook met oplopende spanning, want wie zou er nou “beste thuisbakker” van Nederland worden?
Het programma heeft zelfs een eigen Facebook-pagina en daar las ik dat je je kon opgeven voor een bakworkshop bij jurylid Robèrt van Beckhoven. Die kans liet ik me niet ontglippen en zo stond ik dus gisteren in Oisterwijk met nog 15 andere cursisten klaar. Het verhaal over de workshop komt wat later.
Voordat het allemaal op gegeten zou zijn, maakte ik een foto: een meringuerol (naar recept van Narcis), aardbeiensoezen en een Winstonbrood.

Even niet letten op de lijn of zo, maar gewoon heerlijk genieten!

Ergernis

Je ergeren aan dingen waar je toch niets aan kunt veranderen, heeft totaal geen zin. Het is beter je schouders erover op te halen, want voor je het weet is je humeur naar de knoppen.Toch erger ik me regelmatig in de bibliotheek. Daar is een leeshoek met lekkere stoelen, waarin je heerlijk kunt lezen. Ik installeer me daar graag met een stapeltje week- of maandbladen om rustig door te kijken. De bladen staan in rekken, waarop de naam van het blad is vermeld.

En dan gebeurt het regelmatig dat alles compleet door elkaar staat. Het is toch een kleine moeite om alles weer netjes op zijn plaats terug te zetten?

 

 

Strandbeest

Het gebeurt niet vaak dat ik niet kan slapen, maar als het dan eens zo ver is, dan kijk ik graag TV. En zo stuitte ik laatst op een uitzending van Discovery Channel over de Nederlandse kunstenaar Theo Jansen. Hij maakt strandbeesten. Gewoon, (nou ja gewoon?) van PVC-buis, lege PET-flessen en wat plastic lappen creëert hij zelfstandig bewegende figuren. Adembenemend mooi.

 

Zelfgemaakt

Nog maar eens wat doosjes gemaakt. Die komen vast nog wel een keer van pas.Op de donkere doos stempelde ik met goudkleurige inkt. Maar bij nader inzien vond ik dat toch niet zo goed uitkomen. Dus heb ik elk motief met een goudkleurige stift nagetrokken en de randen en vouwen met goudverf gesponsd.

De lichte doos bewerkte ik eerst met een gekreukelde plastic zak en stemple inkt en bestempelde ik verder met diverse bladstempels.