Kruidenmix

Vorige week maakte ik “Kip Madras”. De kruidenmix daarvoor maakte ik zelf. Je kan ze kant en klaar kopen, maar meestal zit daar vooral veel zout in en dat wil ik juist niet.

Dit is het recept, dat ik al snel hier op internet vond:

Madras currymix

  • 4 el korianderpoeder
  • 2 el komijnpoeder
  • ½ el kurkuma
  • 2 tl gemalen zwarte peper
  • 2 tl mosterdzaad
  • 1 tl chilipoeder
  • 5 tenen knoflook, uit de knijper
  • 2 el verse gember, geraspt
  • 2,5 el zonnebloemolie
  • 2 el citroensap
 

Neem een schaaltje en meng alle droge kruiden goed door elkaar.
Voeg de knoflook en de gember toe.
Roer de olie en het citroensap erdoor tot een pasta ontstaat.
Doe het mengsel in een (glazen) potje en voeg eventueel nog een klein laagje olie toe.
De currypasta is wel een paar weken houdbaar in de koelkast.

De meeste ingrediënten had ik wel in huis, maar wat er niet was , kocht ik in de toko.

En zo stond er binnen no time dit potje in de koelkast, genoeg voor wel vier keer Kip Madras.

Maar ik maakte er ook iets anders mee. Dat recept komt later.

Pinterest

Elke dag, soms wel vaker dan één keer, kijk ik op Pinterest. Het brengt me op ideeën, maakt me vaak vrolijk, ik lees er leuke quotes of wijze woorden en ik reis er me naar heel veel andere landen.
Zelf heb ik ook een aantal borden, waarop ik best veel “pin”. Maar eigen foto’s erop zetten doe ik niet zo vaak. En dat is jammer, want ik denk dat er heel wat mooie foto’s in ons archief zitten. Daarnaast wil ik best mijn weblog promoten.
Dus wie een kijkje wil nemen, klikt hier.

 

Maak er iets van

Dit zie je zo snel niet op een Nederlandse markt. Wij zijn meer van het netjes stapelen, zonder franje en poespas. Maar in Italië maakt de koopman van zijn waren soms een klein kunstwerkje. Zoals hier, in Rome. Je zou zo’n boeketje toch zo voor Valentijn kunnen geven. Nou ja, als je geliefde van lekker eten en koken houdt. Maar bij wijze van spreken dan…;-)

Onbehoorlijk

De bewoners van de flat in de Moddermanstraat in Rotterdam-Schiebroek zitten er maar mee. Door de explosie van afgelopen zondag moesten ze op stel en sprong hun huis uit en kregen ze voorlopig onderdak in een nabijgelegen kerk.
En dan komt er een mannetje van de woningbouwvereniging op maandag zeggen “dat ze hun verzekering maar moeten benaderen” en “zelf voor onderdak moeten zorgen”. Ik vraag me af of zo’n man nou wel even heeft nagedacht over de situatie. Niemand heeft rustig het huis verlaten; iedereen is naar buiten gerend. Sommigen nog op pantoffels. Dan kun je niet zo maar eventjes je polisgegevens oplepelen, laat staat dat je je legitimeren kunt of geld bij je hebt. En niemand mag of kan terug. Mensen hebben zorgen over hun kat, hond of kanarie. Willen schone kleding aan, persoonlijke spullen veilig stellen.
En oh ja, “communicatie bij voorkeur via de website”. Waar zit die man z’n verstand? Nee hoor, meneer heeft het reglement er op nagekeken en verder niks….

Had er nou geen medewerker kunnen worden vrijgemaakt om de zaak te coördineren en de meest essentiële dingen in goed vaarwater te leiden? Hopelijk werken er bij Havensteder ook mensen die wat meer realiteitszin hebben.

Warenhuis

Wie had ooit kunnen denken dat Vroom & Dreesman eens zou kunnen ophouden te bestaan. Dat was toch een instituut. Daar kochten we vroeger van alles, daar aten we croquetten en gingen we met roltrap van beneden nar boven en weer terug.
Als kind kwam ik regelmatig in het kleinere filiaal op het Mathenesserplein in Rotterdam. Herinner me bakken met kleinwaren, een granieten vloer en een speciale geur, die ik niet thuis kon brengen.
Later werkte ik in het centrum en ging ik regelmatig in mijn lunchpauze eventjes shoppen bij V&D. Helaas, dat was eens en dat komt nooit meer terug 🙁

Het zou niet meer van deze tijd zijn, een warenhuis. We kopen nu liever en gemakkelijker via internet.V&D zou ook niet met zijn tijd meegegaan zijn. Maar misschien ligt de oorzaak wel heel ergens anders. Mismanagement, verkeerde inkoop of gewoon te veel winkels. Ik weet het niet, maar het is wel jammer dat zo’n bedrijf teloor gaat.

Maar in het buitenland zijn ze toch nog wel te vinden. Wie kent niet Liberty in Londen. Of Harrods, dat ik hier tijdens de kerstperiode fotografeerde.

Kijk ook eens bij Stuureenfoto, want deze week is het thema ook daar “warenhuizen”.

Zoeken

Soms kun je zo oneindig zoeken naar iets dat er gisteren nog gewoon was en ineens, op onverklaarbare wijze, is verdwenen.

Zo zocht ik vorige week naar de briefopener. Die ligt altijd op een speciale plek in een kastje. Hij is gesneden uit zwart ebbenhout en al tamelijk oud. Iemand bracht hem voor me uit Afrika mee en ik was meteen weg van het mooie gezichtje en het glanzende hout.
Nou zijn we al een een tijdje aan het opruimen en dan kan er wel eens wat worden weggegooid, wat eigenlijk moet blijven. Maar dit leek ons toch niet iets dan je gedachteloos weg kiepert. We zochten op alle mogelijke plaatsen, maar zonder resultaat. “Dan zal ie toch wel met de vuilnisman zij meegegaan”, dacht ik tenslotte gelaten.

Maar toen ik een netjes open geritste envelop zag, besefte ik dat die ná de vuilnisophaal was gekomen. Hij moest dus nog ergens zijn! Vuilnisbak, boekenkast, papierbak, keukenla… nergens te vinden. En waar vond ik hem? Tussen de glazen in wat bij ons “de bar” heet. Blijkbaar achteloos en zonder het te beseffen weggelegd.

Pfft…. een pak van mijn hart.

Poort

Overal in Japan kun je ze tegen komen, zulke rode poorten.Soms bescheiden van formaat, soms een heleboel achter elkaar en deze, die enorm staat te zijn voor de Heian-jingu Shrine in Kyoto. Je hoeft er niet voor te stoppen, het verkeer rijdt er gewoon onder door. Maar het heeft wel iets magisch, een grens die je overschrijdt, als je er onder door loopt.

Deze week is het thema bij Stuureenfoto ook “poorten”. Heb je er ook wel eens op de foto gezet, kun je ook meedoen!

Opruimen

Je komt nog eens iets tegen tijdens al die opruimwoede in ons huis. Na de kookboeken en de bierboeken zijn nu de gewone boeken aan de beurt.

Gelukkig hebben we iemand gevonden die al die boeken wil hebben en ze verkoopt op een maandelijkse boekenmarkt. De opbrengst gaat naar een goed doel en zo kunnen wij er wel vrede mee hebben.
Maar sommige boeken mogen natuurlijk niet weg. Zoals “Gezworen kameraden” van Leon Uris. Dat boek kreeg Leo toen hij in 1958 eindexamen van de ULO had gedaan. Een klein briefje, maar met prachtige handschriften. en niet alleen het “hoofd der school” had zijn handtekening gezet, ook de leden van de oudercommissie. Kom daar nu nog eens om. Je mag nu al blij zijn met een geprint kattebelletje…

 

Commercie

Het kon natuurlijk niet uitblijven. Ook de commercie heeft “Charlie” gekaapt. Dit shirt zag ik vorige week hangen bij het winkeltje op ons winkelcentrum. Niet erg fijntjes, vind ik. Geld verdienen met zo’n gebeurtenis.Maar ja, wie het statement wil maken, moet dat natuurlijk zelf weten. Maar mij zul je er niet mee zien lopen.