Wifi, maar toch…

Britten zijn echt “quite different”.
In het hele land loopt iedereen, net als elders in de wereld, met een smartphone. In bijna elk B&B was wel wifi. Misschien niet altijd echt om over naar huis te schrijven maar toch. Een ouderwetse telefoon zal dus ook in Groot Brittannië wel totaal in onbruik geraakt zijn. Hier zijn inmiddels de cellen met een lantaarntje te zoeken. Maar als je denkt dat Engelsen dan meteen alle telefooncellen van de straat halen, dan heb je het toch mis.

Die laten ze gewoon staan. En als ik me niet vergis, kun je ze zelfs nog steeds gebruiken. Om te bellen, maar ook om een tekstbericht te sturen. Helemaal zeker ben ik daar niet van, maar die knalrode hokjes geven het straatbeeld wel een heel speciale sfeer.

Vakantie

Wekenlang kijk je er naar uit en dan… is het ook alweer voorbij. Eigenlijk waren de 11 dagen in Engeland en Wales te kort. We hadden gekozen voor een reis, waarbij alles van te voren vastlag. Makkelijk dat wel. Maar voortaan doen we het toch weer zelf. Op internet stond een aantrekkelijke reis voorgeschoteld. Maar toen puntje bij paaltje kwam bleken de bestemmingen anders te zijn. Jammer, want nu ervoeren wij de reisdagen als soms te lang, maar ook soms te kort. En de B&B-adressen zouden wij niet allemaal gekozen hebben. Niet vanwege de overdaad aan roze rozen en kwikken en strikken in het interieur, maar meer vanwege de plek waar ze soms waren. Of vanwege de afstand tot de plaatsen die wij beslist wilden bezoeken.
Maar desondanks hebben we het toch heel fijn en gezellig gehad. Groot Brittannië is prachtig. Zeker als je de binnenwegen neemt. Dan rij je mijlenlang door een landschappelijk platenboek, ontdek je dorpjes waar je zo een TV serie kunt opnemen. Zie je huisjes met bloemen aan de muren en in de tuinen, waar romantische kleuren elkaar beconcurreren. En we boften met het weer. Zon, warmte, bijna elke dag en nauwelijks regen. Leo reed vrolijk en behendig links en nam de honderden “roundabouts” met gemak. En ik…. ik liet me prinsheerlijk rijden.
Binnenkort vertel ik er uiteraard meer over, maar in de diashow krijg je alvast een indruk wat we zoal gezien hebben:

Deze slideshow vereist JavaScript.

Krullen

Dit is toch een zeldzaam gezicht aan het worden. Her en der in vooral Amsterdam kom je ze nog wel tegen, zoals hier in de Jordaan. Maar ik geloof niet dat er nog zo een bestaat in Rotterdam. Daar waren ze trouwens een beetje anders, van beton vaak. Niet altijd erg fris ruikend, maar voor mannen met hoge nood toch wel een uitkomst.
Ik herinner me nog wel dat mijn vader ook wel eens even ging plassen. Dat ikzelf en mijn moeder het maar moesten ophouden, vond ik vreemd. Helaas, nog steeds is dat niet veranderd. Wij moeten ons heil nog steeds zoeken in een cafeetje of warenhuis 🙁 🙁

Bewaren

Wegenwacht

Vroeger reed de wegenwacht op een stoere motor, dik ingepakt in leren jas en helm. Maar tijden veranderen, want het werd met de jaren comfortabeler. De bekende gele autootjes reden op de Nederlandse wegen. Eerst klein, maar allengs groter. Er moest ook steeds meer in, want elke auto had zo zijn eigen onderdelen nodig.
Maar nu is het repareren van een auto weer heel anders. Printplaatjes hebben de onderdelen weggedrukt. En in Amsterdam is het verkeer soms zo chaotisch, dat je er met een auto nauwelijks meer vooruit komt. Dat moest dus anders en nu komt de wegenwacht dus….. met de bakfiets. Compleet met navigatie apparatuur en computer. Ja, ja, ook dat is vooruitgang…

Bewaren

Klagen… helpt niet

Niet alle dagen schijnt de zon en niet alle dagen ziet het leven er vrolijk uit. Maar er over klagen helpt je niet. En dan is het goed als je daar even op gewezen wordt. Dus voor iedereen die het even niet ziet zitten, kijk goed naar dit bord 😉 😉 😉
En geniet van wat je hebt!!

Verwennen

Kijk, zo ziet mijn lunch er meestal uit. Een beker yoghurt en twee boterhammetjes.
Maar wat voor boterhammen. Niks dubbel geklapt, maar door Leo liefdevol en gevarieerd belegd en op een bordje gevleid. Dat krijg ik regelmatig. Ik ben er aan gewend. Maar zo nu en dan realiseer ik me hoe ik hiermee verwend word. Dat hij zich er niet met een Jantje van Leiden van af maakt, maar elke keer weer iets speciaals voor me klaar maakt.
En het smaak me altijd heerlijk!

Bewaren

Fotomodel

Alsof tie er voor is gaan zitten, op die paal, pal voor die naam.
Het woei nogal hard en ik hoopte dat ik hem er ook goed op zou krijgen. Want soms fladderen ze zomaar ineens op of ze draaien hun kop en dan wordt het toch nog niks. Maar nee, deze had er zin in!
Toevalstreffer dus…

 

Bewaren

Inwoning

bron: internet

Wel vaker hebben wij in de tuin inwoning van vogels. Maar dit jaar zijn het er wel veel. Voor en achter zitten merels in de klimhortensia en vuurdoorn, in de klimop huist een fitispaartje. Het is dan ook druk af- en aanvliegen. Schiphol is er niks bij 😉
Zolang er alleen nog maar eieren zijn, is het ook al druk maar vrij stil. Maar nu zijn er jonkies en die kunnen zich goed laten horen. Niet alleen wij horen ze, maar ik zie ook de loslopende katten hun oren spitsen. Die mogen nu even niet hier zijn en dus verjagen we ze met een driftig “kssss”. Ik vind het wel heel leuk, maar ja, rustig zitten in de tuin is even niet aan de orde. Wil je net je glas pakken, strijkt een merel neer op de schutting, zijn bek vol wormen. Dus schieten we in de “stilhoud modus” tot pa of moe naar het nest vliegen en we de kleintjes horen piepen. En net hebben we een slokje genomen, dan komt er alweer een andere ouder met proviand aan.
Nog even, dan vliegen ze uit en is de tuin weer van ons. Al zal ik het gepiep dan wel weer missen.

Bewaren

Picknicken

Dat vind ik toch zo heerlijk, er op uit en dan ergens picknicken. En het liefst op z’n Engels, met zo’n fraaie picknickmand vol proviand, koele drankjes en een groot geruit kleed, echt servies, glaswerk en bestek.
Nou ja, in de praktijk komt het neer op plastic bordjes, kleffe boterhammen en is de drank toch behoorlijk warm geworden. Maar het idee blijft, zeker als je zo’n leuke oude auto ziet, met zo’n mooie mand achterop.

Bewaren