Hihi, wat kunnen die marketingjongens en meisjes toch een hoop onzin verzinnen. Dat je bij het sporten een lekker zittend T-shirt wil, dat is logisch. Maar wat moet je nou toch met een shir
t met koffie treatment? Hebben ze daar al een kopje koffie over gegooid, zodat je geen vlekken meer ziet?
En krijg je bij het dragen van dat oranje vestje geen burn-out, en bij die van een andere winkel wel? Ik krijg meteen de krampen van dit soort dingen. Lachkrampen wel te verstaan. 😄😄😄
Zo jammer dat dit winkeltje in Vollenhoven gesloten was. Want ik had hier natuurlijk heel graag willen rondkijken. In een winkel die “Juffrouw Sprokkel” heet, moet wel van alles liggen waar je blij van wordt.
Hoe verzin je zo’n naam? Want zo heet de dame van de winkel vast niet. Sprokkelt ze zoveel bij elkaar, sprokkelt ze hout? Ach ee, ze verzamelt gewoon van alles.Die naam past gewoon bij haar!
Wat gingen we in Leeuwarden doen? Naar een, wat zeg ik, twee tentoonstellingen, beide aangeraden door Wieneke.
Eerst lopen we naar het Princessehof voor de opwindende potten en beeldjes in porselein. Grappig om te zien wat onze voorouders toch zo opwindend vonden en wat nu helemaal niet meer zo extreem overkomt. Door de overvloed aan niks verhullende reclame zijn we een beetje overvoerd, misschien? Maar de peepshow vonden we allebei heel leuk en daar stonden toch ook wel dingen die nou ja…. Ach, ga zelf eens kijken. Goed voor een vrolijk uurtje.
Een café, waar je naast een kopje koffie en een broodje ook kunt knuffelen met een kat. In Japan, kattenland bij uitstek, zijn ze al min of meer gemeengoed. Hier kennen we dat nog niet zo. Schoondochter wist er een in Den Haag, maar nu zag ik zelf dat er ook een in Rotterdam zit, Pebbles Kitty Cat Café op de Hoogstraat. En dat het goed liep ook. Niet verwonderlijk natuurlijk.
Want katten zijn heerlijke dieren, die je kopjes geven, op je schoot gaan liggen en zo’n heerlijke sfeer van warmte en geborgenheid om zich heen hebben.
Maar ja, een kat in huis is vaak toch lastig. Want wie zorgt er voor als je weg bent?
En die kattenbak, elke dag weer schoonmaken. Om van de kattenharen en allergieën maar te zwijgen.
Maar nu kun je dus naar het kattencafé. Even bijpraten met (schoon)moeder of vriendin, kopje koffie of thee, een taartje. En als kers op de taart, even tuttelen met een kat. Gewoon heel gezellig, zonder rompslomp. Heerlijk toch….?
Nee, geen blog over mode.
Dit is een rok die ik zag in een vitrine in het Bevrijdingsmuseum in Groesbeek. Een heel bijzondere rok, gemaakt van restjes stof, oude dassen. Gemaakt om te dragen als het weer vrede zou zijn, er weer mogelijkheden waren om feest te vieren en te dansen.
Een rok van hoop op betere tijden.
In Rotterdam, de geboortestad van Erasmus, een van de grootste Humanisten, kom je hem natuurlijk vaak tegen. Niet alleen draagt de Universiteit in Rotterdam zijn naam, we rijden of lopen over de Erasmusbrug, zijn standbeeld staat bij de Laurenskerk en her en der vind je spreuken van hem. Zijn gedachtegoed is nog steeds actueel: vrijheid en vrede. Helaas moet aan beide begrippen nog dagelijks gesleuteld worden in de wereld.
Dit boek zat als magazine bij de Libelle. Een prima boek voor op je nachtkastje. Goed geschreven en een verhaal dat een beetje het midden houdt tussen “feel good” en spannend. Onderhoudend en goed te verteren voor het slapen gaan. Ik denk ook een lekker vakantieboek.
Ik schreef er al eerder over en het heeft even geduurd, maar nu is het dan toch een feit. Op de Oude Binnenweg, in de winkel met die mooie gevel, is nu De Kaashoeve gevestigd.
Een moderne winkel met een vleugje nostalgie. Met Hollandse kazen op lange planken langs de wanden, waar je kloeke stukken kaas kunt kopen. Met een prachtige vitrine, waar je uit een heleboel heerlijke buitenlandse kazen kunt kiezen. Maar ook terecht kunt voor een lekkere fles wijn, noten, zuidvruchten en allerlei andere delicatessen.
Ik mocht deze week foto’s maken, ook al kocht ik nog niks. Gisteren kwamen we weer langs en toen kon ik het niet laten om wat halen. Leo en ik mochten beiden proeven en ik kocht een stukje Hollandse blauwe geitenkaas. Alsof er een engeltje een walsje op je tong maakt.
Ik denk dat veel Rotterdamse lekkerbekken de weg hiernaar toe wel zullen vinden.
Een adres om te onthouden en zo nu en dan een extra metroritje naar toe te maken!!
Zou het in anderen landen ook zo gaan? Zou je daar ook zo maar uitgenodigd kunnen worden om bij de koning te komen eten? Wat zullen al die mensen zich bijzonder gevoeld hebben en wat zal het een indruk op ze gemaakt hebben. Ja, dat gebeurt maar één keer in je leven. En we mochten allemaal even om een hoekje kijken. Ja natuurlijk, ik keek ook. Veel te nieuwsgierig… Maar ik bedacht dat nu ook alle familieleden thuis even konden zien hoe Truus en Theo, Liesje en Lodewijk en nog al die anderen daar binnen kwamen en aan aan het diner schoven. Mooi dat het kon, lief dat het mocht.
Ik keek op m’n tablet en maakte gauw een screenshot, dus niet de allerbeste fotokwaliteit.
Och, och, wat hypocriet. Moord en brand roepen als jouw super dure merktas wordt nagemaakt, in minder mooi leer of zelf in nepleer. Maar dan wel zelf een tas bedenken die vrijwel één op één is nagemaakt van die plastic tas van een bekend Zweeds woonwarenhuis.
Want wat er ook beweerd wordt, die tas van Balenciaga is een getrouwe kopie van de goedkope IKEA-tas. Luxer is ie wel, van fraai kobaltblauw leer (zelfs de kleur is gekopieerd), zelfde model, ook zulke hengsels. Oké, er zit een rits in, die zit niet in de IKEA-tas. Maar als je toch bij IKEA koopt, dan kun je, met een beetje handigheid, die rits er zelf wel in zetten.
Ga ik zo’n Balenciaga-tas kopen? Denk het niet, veel te duur, ruim 2000 euro. Trouwens, ergens in de berging ligt nog zo’n IKEA-geval. Dus die kan ik wel pakken als ik modieus wil wezen. Maar ik hou niet van grote tassen.
