Is het een kunstwerk van een (mij) onbekende kunstenaar?
Of is het een hartenkreet die spontaan opkwam?
In ieder geval een mooie gedachte, op een mooie plek, goed uitgelijnd en heel fraai geschreven.
Maar vooral de gedachte is mooi.
Laten we dit jaar hiermee eindigen en wat liever voor elkaar zijn.
Want kleine gebaren hebben grote impact.
Vaak vertelde mijn moeder dat mijn opa zo graag biljartte. En ook mijn oom ging regelmatig met zijn keu naar het café om een partijtje te spelen. Ik vind het wel leuk om het even aan te zien. Maar in cafés zie je nog maar zelden een biljart.
Op TV heb ik wel eens een wedstrijd met die rood en witte ballen gevolgd. Maar eigenlijk meer gehypnotiseerd door het fluisterend commentaar. Biljarten is geen sport voor luidruchtig aanmoedigen.
Op Instagram kwam ik dit filmpje tegen en dat is weer een heel ander kaliber van de biljartsport. Dat lijkt bijna goochelen.
Of is hier een handige Harry aan het fotoshoppen geweest?
Net voor Kerst maakte ik de puzzel die van oud-buurman Peter heb gekregen.
500 stukjes maar toch soms behoorlijk pittig. Wel heel leuk om te doen.
Ongelofelijk wat heeft die Jan van Haasteren een fantasie.
In deze puzzel “de schaakclub” komen zoveel verschillende figuren voor. En ook de kleine grapjes en verborgen situaties zorgen voor een heerlijk ontspannen puzzelen.
Goed opletten, soms op het verkeerde been gezet worden, maar uiteindelijk toch alle stukjes op hun plaats gekregen.
Peter, nog maar een keertje, hartelijk dank. Binnenkort gaat de doos door naar een andere puzzelaar.
Een vorm van recreatief recyclen…!
In Japan is het heel gebruikelijk om plastic nep gerechten in de etalage van een restaurant te zien. Handig voor wie niet zo goed uit de voeten kan met de taal. Je zoekt tevoren het gerecht uit en op de menukaart wijs je het aan.
Die gerechten zijn vaak heel kunstig gemaakt en bijna niet van echt te onderscheiden.
Laatst zag ik dit bij Donner. Niet als voorbeeld voor een restaurant. Ik moest eerst eens zelf goed kijken wat het precies was.
Het bleken kaarsen te zijn. Prachtig kaarsen, veel te mooi om aan te steken, want dan zijn ze zo niet meer om aan te zien. Maar meer siervoorwerpen, vind ik. Die kunnen wel een tijdje blijven staan te pronken.
En natuurlijk zijn ze veel vriendelijker voor de lijn.
Met Kerstmis heb ik me compleet uitgeleefd met het bakken van koekjes.
Ik bak graag, maar toch komt het daar niet zo vaak meer van. Wat moeten we met ons tweetjes met een hele plaat vol koek of een taart? Niet dat we het niet lusten, maar alle calorieën tellen. Maar met kerst kon ik aan de slag. En kijk, dit was het resultaat.
Eerder had ik al twee Dresdner stollen gebakken, die keurig ingepakt in de berging stonden. Maar in alle drukte vergat ik daar een foto van te maken. En de restanten fotograferen, dat vind ik niks. Maar lekker dat het was!
Natuurlijk hebben Leo en ik al dat lekkers niet samen opgegeten. Het grootste deel hebben we weggegeven als kerstcadeau. En dat viel in de smaak!
Ik hou van dit soort humor. Je moet even goed kijken, lezen en dan … ja, dan zie je het. Evert Kwok is er een pikeur in.
Zitten ze bij jullie verwerkt in het kerstdiner? Die kleine ronde mini-tomaatjes.
Of hebben jullie de kerstomaatjes gewoon op bezoek?
Hoe dan ook, geniet van al het lekkers op tafel.
Ook op deze 1e Kerstdag start ik de week met muziek.
En wat past er beter bij deze dag dan een filmpje met zachte dieren, warme chocolade en een knappend haardvuur, ook al is het allemaal fantasie. Ingrid Michaelson en Zooey Deschanel met “Merry Christmas, happy New Year”.
En natuurlijk wens ik alle lezers van mijn blog, maar eigenlijk iedereen op deze wereld, heel gezellige, warme en vooral vredige Kerstdagen.
Dit jaar heb ik voor het eerst geen kerstkaarten gemaakt of verstuurd.
Net als iedereen moet ik met de moderne tijd meegaan en dus werd het een e-kaart van Jacquie Lawson, die bestaat uit een vrolijk animatiefilmpje en waar aan het eind mijn kerstwens te lezen staat.
Het is niet verwonderlijk dat we in deze donkere dagen voor Kerst wat licht in onze duisternis willen hebben.
In ons huis dit jaar niet al te veel kerstversieringen. Eigenlijk vrij sober. Alleen wat engeltjes en beeldjes op de kast, een klein bloemstuk van rode tulpen op tafel en een krans met lichtjes aan de voordeur.
Maar er is wel degelijk kerstsfeer, want ik ben al weken aan het denken en voorbereiden van allerlei baksels.
Er is dus niet alleen dat extra licht, maar ook het huis geurt heerlijk. En in de koelkast liggen allerlei soorten deeg te wachten op verdere verwerking.
Ik ga dus maar gauw verder met kneden, vullen en bakken.
Je kunt niet vroeg genoeg beginnen, want jong geleerd is oud gedaan.
Natuurlijk zaagde papa de boom om en ook hielp hij bij het op het dak sjorren. Maar zoonlief rijdt hem in zijn eigen auto naar huis. Binnen is maar binnen, nietwaar?
Ach ja, het is maar een klein boompje, de auto is ook maar klein en rijdt niet zo hard als die van papa.
Maar wat zullen z’n ouders blij zijn met zo’n flinke hulp.
Nog een beetje groeien.. en dan kapt hij die boom zelf ook nog om!
