Author Archives: KnutzEls

About KnutzEls

Hallo, dit is het weblog van KnutzEls. Samen met Leo woon ik in Rotterdam. Onze twee zonen zijn al lang volwassen en wonen elders. Ik heb vele hobbies, die allemaal min of meer creatief zijn. Maar ook reizen vind ik heerlijk, of het ver weg of dichtbij is. En tijdens die reizen fotografeer ik van alles onderweg. Ik hou ook nog van wandelen, lezen, puzzelen en naar muziek luisteren. Speciaal voor mijn 61e verjaardag kreeg ik dit blog van jongste zoon. Zijn vertrouwen in moeders IT-kennis is groot, maar hij blijft op de achtergrond als steun en toeverlaat bij technische problemen

Egeltje

Posted on by
Zomaar een verrassing aan het ontbijt op zaterdagmorgen. Loopt er zomaar een egeltje over het terras. Het snuffelde even aan de broodkruimels, maar trok daar toch zijn fijne neusje voor op. Niet goed voor hem, maar wel voor de dikke merel die zich niet liet storen. Langs het tuinstel naar de border. Even snuiven aan het daslook, dat net boven de grond uitkomt.  

En dan hup, naar de buren en daarmee uit het zicht verdwenen. Hopelijk komt ie nog eens langs. Ik hou wel van dit onverwachte bezoek.

Gevelstenen

Posted on by

Het is verstandig om te kijken waar je loopt. Dan heb je minder kans te struikelen of in de hondenpoep te trappen. Maar jammer genoeg mis je dan ook een heleboel moois. Want vaak hebben architecten of bouwmeesters hele mooie versieringen in de gevels aangebracht. Het loont dus zeker wel de moeite om eens omhoog te kijken.

Gisteren waren we bij een lezing over de geschiedenis van de Binnenweg in Rotterdam. Vanaf het begin zo rond 1400 tot nu, van soppige kleiweg tussen de weilanden tot de mooie straat van nu (weer)! Ik ken de Binnenweg best wel goed. Ik zat in de buurt op de MULO, werkte een tijdlang vlakbij, liep er vaak tijdens de lunchpauze en nu woont onze jongste zoon er. Maar Gerard Peet vertelde toch een heleboel, wat ik nog niet wist. En hij liet ons foto’s zien van wat er allemaal voor moois en leuks te vinden is. En ineens herkende ik iets. Want die gevelsteen…, die had ik toch ook al eens gefotografeerd? Ja dus, want soms sta ik even stil en kijk eens goed om me heen, ook op zoek naar die kleine, maar toch heel mooie details.


Gevelstenen zijn ook het thema van deze week bij Stuureenfoto. Heb je ook een mooie, grappige of bijzonder gevelsteen gevonden, doe dan mee!

Tegenstelling

Posted on by

Toen ik gisteren met de metro naar de stad ging, lag er een gratis krant. Ik keek hem even in en werd getroffen door een pagina met twee compleet tegengestelde berichten.

Het eerste was een column van Luuk Koelman over te dure medicijnen. Er zijn wel medicijnen tegen kanker, maar die krijgen patiënten niet omdat ze te duur zijn. Ook al betalen ze daar elke maand hun verzekeringspremie voor.Het artikel daaronder heb ik niet gelezen, maar aan de kop viel niet te ontkomen. Het ging om het proces tegen Holleeder. Dat is steeds gecompliceerder

en gaat nog weer langer duren. De man wordt met veel politiebegeleiding heen en weer naar de rechtbank vervoerd, peperdure advocaten staan uren te praten. Ik vroeg me af hoeveel dat kost? Daar zal wel niets over in dat artikel staan, maar het moet inmiddels in de miljoenen lopen. Geld dat toch veel beter aan de zorg en aan die medicijnvergoeding besteed kan worden.

Voorlezen

Posted on by

 

Onze kinderen waren nog maar een paar maanden, maar toen al gingen ze ’s avonds niet eerder slapen voordat er was voorgelezen. Zelf een boek kiezen konden ze natuurlijk nog niet, maar ik koos voor hen Jip en Janneke van Annie M.G. Schmidt. Elke avond een verhaaltje. En toen het boek uit was, moest ik het opnieuw voorlezen. En daarna nog eens en nog eens. Dat was helemaal geen straf, want ik vond het boek zelf zo leuk. Later kwamen daar Pluk van de Petteflet en Otje bij. En de gedichtjes van Annie. Heerlijk.Nu las ik laatst op Facebook dat ook kindertjes in India de avonturen van de twee kleuters kunnen volgen, want Jip en Janneke is in het Hindi uitgegeven.

Grappig dat de verhaaltjes en tekeningen zo universeel en tijdloos zijn.

 

 

Lalique

Posted on by

Op weg naar Ruurlo reden we naar Doesburg, vooral bekend van de mosterd. Maar daarover later meer.
Want wat niet iedereen zal weten, is dat in Doesburg ook een klein, maar fijn museum staat, dat gewijd is aan de Franse glaskunstenaar René Lalique.

Op dit moment is er een tentoonstelling (tot eind augustus 2015) met heel veel prachtige flacons van Lalique te zien. Er staan grote schermen, waarop films over de fabricage van de flacons en het andere glaswerk worden vertoond. En de touchscreens stellen je in staat om alles nog een keertje te bekijken. En wil je dan nog even rustig de details op je in laten werken, dan mag je een vergrootglas lenen.
Zo’n loupe is onontbeerlijk als je de prachtige vazen en glazen objecten van Lalique bekijkt, want ook die maken deel uit van de tentoonstelling. Net als een aantal prachtige glasjuwelen. Dus wie van Art Déco houdt, moet beslist een keertje richting Doesburg.

 

 

Geordend

Posted on by
De laatste keer dat wij in China waren, alweer meer dan 10 jaar terug, zag je bij tijd en wijle een enorme rotzooi. Handelswaar zo maar op de grond, winkels waar kop noch staart aan te vinden was.Maar niet overal, want uitzondering bevestigt de regel, nietwaar?

Hier stonden de tafels (of waren het schragen?) netjes gestapeld langs de muur. Keurig geordend dus.

En zoals elke zaterdag is dat dan meteen ook het weekthema voor Stuureenfoto.
Neem er eens een kijkje. Misschien heb je zelf een foto gemaakt, die aansluit op het weekthema. Doe dan gerust mee.

 

Net echt

Posted on by

Al weer een paar weken geleden gingen Leo en ik naar Zwolle. Een vriendin had in Museum de Fundatie de tentoonstelling van Tjalf Sparnaay bezocht. Zij was niet zo enthousiast, maar haar man liep het water in de mond van al die heerlijke hamburgers en belegde broodjes. Vriendin vond het wel erg natuurgetrouw geschilderd. “Je ruikt de frituurlucht erbij, als je naar die kroket kijkt”, zei ze. Dat prikkelde onze nieuwsgierigheid en terecht. Wij houden wel van dit soort kunst en hoewel de kunstenaar zeer hedendaagse onderwerpen kiest, zag ik toch ook wel heel veel connecties met de kunst van Rembrandt en zijn tijdgenoten. Ik keek met heel veel genoegen naar de bloemenstillevens, de knikkers en de geschilde citroen. Plots herinnerde ik me weer een rondleiding door Museum Boymans-van Beuningen. De rondleidster vertelde dat in de 17e eeuw een geschilde citroen schilderen gold als een meesterstuk. Kon je dat zo natuurgetrouw mogelijk, dan mocht je je “meesterschilder” noemen en trad je toe tot het gilde. Nou, wat mij betreft mag Tjalf Sparnaay dat nu ook!

Oh ja, en wat gingen we na al dat fastfoodgeweld eten? We namen de trein naar Schiphol voor een heerlijke super hamburger! 😉 😉 😉