Author Archives: KnutzEls

About KnutzEls

Hallo, dit is het weblog van KnutzEls. Samen met Leo woon ik in Rotterdam. Onze twee zonen zijn al lang volwassen en wonen elders. Ik heb vele hobbies, die allemaal min of meer creatief zijn. Maar ook reizen vind ik heerlijk, of het ver weg of dichtbij is. En tijdens die reizen fotografeer ik van alles onderweg. Ik hou ook nog van wandelen, lezen, puzzelen en naar muziek luisteren. Speciaal voor mijn 61e verjaardag kreeg ik dit blog van jongste zoon. Zijn vertrouwen in moeders IT-kennis is groot, maar hij blijft op de achtergrond als steun en toeverlaat bij technische problemen

Overdaad

Posted on by

Het was koud en ik was veel te vroeg voor mijn afspraak. Dus maar even de Etos in en wat rondsnuffelen. Niet dat ik iets nodig had, maar zo kom je de tijd wel door, toch….? En toen viel het me ineens op. Wat een overdaad. Tig merken shampoo, lotion, zeep, tandpasta, badschuim. En van alle merken weer ontelbare soorten in nog weer andere geuren. Ik vond het ineens heel erg decadent.

Bron: Google

Bron: Google

 Stond er vroeger één blauw doosje Nivea op mijn moeders nachtkastje, waar zeer spaarzaam uit gebruikt werd, nu kun je kiezen uit wel meer dan 15 soorten crème van dat zelfde merk. En bij andere merken is het niet anders.
Zou dat nou echt nodig zijn?

Ik denk het niet. Het wakkert alleen maar onze kooplust aan en levert vooral “keuzestress” op.

Bewaren

Natuur in de stad

Posted on by

Regelmatig gaan wij even een wandeling maken in het Arboretum Trompenburg in Rotterdam-Kralingen. Elk seizoen is anders, het is mooi aangelegd en er staan zoveel verschillende soorten bomen en planten. Afgelopen week toen de zon zich even liet zien, reden we erheen. Meestal nemen we het openbaar vervoer, maar deze keer wilden we er zo maar eventjes kort tussenuit.
De meeste bomen hadden nog wel wat herfstkleuren, al was het allermooist wel over het hoogtepunt. Maar toch, er viel nog best veel te zien. Zomaar een impressie van onze korte herfstwandeling in een stukje mooi Rotterdam:

Water

Posted on by
regenton

Onze tuin in de herfst

Er zijn in Nederland gemeenten die hun bewoners verplichten om een regenton te nemen. Zodat het regenwater niet in het riool komt of de grond te drassig maakt. Op zich is het best een goed goed idee om het water op te vangen en te gebruiken om je planten mee te begieten. Maar dan moeten er natuurlijk wel planten in zo’n tuin staan. En dat is helaas lang niet altijd het geval. Soms lijken tuinen wel parkeerplaatsen, met tegels en hooguit een armetierig rijtje plantjes langs de rand. Dan is een regenton volkomen misplaatst. Want als zo’n ton vol is, wat doe je dan? Giet je het water over de straat? Dan is die opvang tot voor niks geweest, heeft het toch helemaal geen zin?
Ik denk dat het veel beter zou zijn als je een soort van “bonus” zou krijgen, wanneer de tuin behoorlijk wordt beplant. Gewoon een financiële impuls. Daar komen mensen op af. Dus zoiets als drie heesters halen, twee betalen. En wie een groene heg heeft, krijgt korting op een heggenschaar. Ik denk dat dat wel zou helpen, maar ja, ik zie het nog niet gebeuren. Jammer is het wel. Want een leuk beplante tuin levert zoveel meer plezier op. Het hoeft allemaal niet superstrak en netjes. Integendeel, vogels, egels en padden houden van een beetje rommel. En niet alle tegels hoeven weg, er moet tenslotte ook een plekje om te zitten zijn. Zodat je ook echt rustig kunt genieten van alles!

Teruggevonden

Posted on by
teruggevonden-2 Al eerder schreef ik onder deze kop iets over de gevel van deze winkel op de Oude Binnenweg. Rotterdam heeft niet zo veel ouds te bieden, dus is het niet verwonderlijk dat deze mooie gevel met zorg wordt opgeknapt. Elke tegel wordt geborsteld, schoongemaakt en ook de etalage is al in stijl en oude luister hersteld.
Die melkwinkel van toen moet al heel lang geleden zijn geweest. Ik kan het me in ieder geval niet herinneren en zo rond 1970 werkte ik in de buurt en kwam ik vrijwel dagelijks daar langs.
Wel weet ik dat vroeger op dat stuk onder andere een zaak van “De ooievaar” zat, waar baby- en kinderkleding werd verkocht.

Mijn schoonmoeder heeft er ook vaak over verteld. Zij had er tijdens de oorlog gewerkt. Nu zit er op die rij onder meer een Armaniwinkel, Boekhandel van Gennip, platenzaak Velvet en al sinds lange tijd Slagerij Ooteman en IJssalon Venezia.
Ik heb gezocht naar informatie over die melkwinkel, maar helaas, daar over kon ik helemaal niets vinden. Zelfs het Stadsarchief Rotterdam kon me op internet niet verder helpen. Geen idee welk bedrijf er binnenkort in gevestigd zal zijn.

Bewaren

Humbug

Posted on by
humbug Als bijna 16-jarige begon ik mijn werkzaam leven als kantoorbediende, werd assistent-secretaresse en klom daarna op tot secretaresse. Ik heb begrepen dat die beroepen niet meer bestaan. Die naam is gesneuveld, net als boekhouder, afdelingschef, inkoper of vertegenwoordiger.
Het werk is er nog wel, alleen het heet anders. Dus moet ik even nadenken wat een office-manager of consultant nou doet, net als bij een account-manager, hr-professional of CEO.
En nou gaat dat weer allemaal op de schop. Want jongeren komen helemaal niet af op advertenties waarin een controller of secretaresse wordt gevraagd. En hoe gaan we die baan dan noemen? Centjesteller of Directeur eerste indrukken!
Och, wat zou mijn eerste directeur (CEO??) hiervan gevonden hebben? Ik denk niet dat hij had kunnen waarderen. Hij hield niet van humbug. Het was nog zo’n statige man, met strenge blik en dito opvattingen. Fouten van mij en mijn collega werden berispt met “Doe jij nou maar gewoon. Eerst maar eens zien of je wat kunt betekenen in de maatschappij!” En ik boog deemoedig het hoofd en ging mijn vergissing in het grootboek beschaamd rechtzetten.

Ergernis

Posted on by

reclame

Bron: Pinterest

 Ergeren jullie je ook zo aan de reclame op de TV? Meestal onbenullig, zeer oorverdovend en het duurt en het duurt. Ik begrijp ook niet waarom er altijd reclame bij moet zijn. Wie kijkt er nou midden in de nacht? Nou ja, okay, die paar woelwaters die niet kunnen slapen. Maar zouden die zich overdag laten beïnvloeden door al die commerciële rimram?

De grutter van toen is toch maar mooi groot geworden met dit soort reclame-uitingen 😉 Gewoon in kranten en tijdschriften…

 

Koken

Posted on by

Het is bijna Kerst, dus worden we weer om de oren geslagen met allerlei heerlijke, buitenissige recepten, die we beslist eens moeten maken. Toch ga ik voor eenvoud. Ik denk dat ik het recept van deze chef eens als basis neem. Met een eigen twist, natuurlijk. Beetje van dit en beetje van dat.
Zo moeilijk zal het toch niet zijn?

Wie het geduld heeft het filmpje af te kijken, kan vast lachen om alle humbug 😉 😉 😉

Lekker?

Posted on by

In Japan zijn tradities heilig. Ambachten uit verre eeuwen worden er nog steeds in ere gehouden. Zoals Amezaiku, de kunst van lollies maken.
Maar de 26 jarige Shinri Tezuka maakt natuurlijk niet zomaar een lollie. Je zult er niet gauw een beetje onbedachtzaam aan likken. Want ze zijn allemaal uniek en met veel vakmanschap gemaakt. Je zet ze neer, bekijkt ze aandachtig, geniet er van en pronkt ermee. Misschien eet je ze wel helemaal niet op, maar stel je tentoon, onder een glazen stolp.
In 2013 opende Shinri zijn winkel “Ameshin, waar zijn kunstwerken verkocht worden voor 1000 tot 2000 yen en hij workshops organiseert voor hen die dit ook zouden willen leren.  Hij gebruikt alleen natuurlijke kleurstoffen, suiker en zetmeel. (Klik op een foto om te vergroten)

Dat is wel heel wat anders dan de lollies, die we hier voor enkele dubbeltjes kopen, toch?