Lezen

Jaren lang had ik een abonnement op de Libelle, soms afgewisseld met de Margriet. Maar zo nu en dan gingen die bladen vrijwel ongelezen naar de oudpapierbak. Alleen sommige columns las ik, de rest maakte niet al te veel indruk. Toen kwam er Blendle waar ik gretig gebruik van maakte. Niet alleen voor de weekbladen, maar ook voor kranten en andere magazins. Je betaalde per gelezen artikel en dat beviel prima. Helaas, Blendle veranderde van opzet en er moet nu een vast bedrag per maand voor betaald worden. Dat was voor mij het einde van Blendle.

Maar ja, ik wil toch wel weten hoe het nu verder gaat met Anne-Wil, met Sanne en welke grappen Zusje of de Jan, Jans en de kinderen weer maken. Dus lees ik dat allemaal in de supermarkt. Leo zoekt ondertussen de laatste boodschappen bij elkaar. En ik ben niet de enige, want er staan meer mensen die onopvallend de tijdschriften doorbladeren. En zo nu en dan raak ik ook nog in gesprek met iemand. Zo kan het dus ook.

From Russia…

Over de hele wereld moeten mensen eten. Dus zul je over de hele wereld winkels vinden waar je eten kopen kunt. En omdat elke cultuur andere gewoontes heeft, zul je ook andere dingen in zulke winkels kunnen kopen.

In de moderne wereld kunnen we steeds meer “vreemde” spullen kopen, want mensen blijven zoeken naar juist datgene wat ze van thuis kennen. Dus in een stad als Rotterdam vind je winkels voor diverse nationaliteiten. Zelf ga ik regelmatig naar een Turkse supermarkt, want daar hebben ze verschillende soorten filodeeg, heerlijke feta en prachtige grote, zoete dadels en abrikozen. En voor een speciaal soort kaas ging ik weleens naar de Italiaanse super in de stad. Op de markt vind ik Portugese, Spaanse en Marokkaanse kramen met kruiden, gedroogde bonen en olijven.

Maar dit winkeltje kende ik nog niet. Blijkbaar is de Russische gemeenschap in de stad groot genoeg voor een eigen supermarktje. Binnenkort ga ik daar eens rondneuzen, want wie weet, wil Marlika na haar behandeling in Moskou alleen nog Russische dingen eten. En dat is dan helemaal geen probleem meer 😉

Hoe zou dat toch komen…?

snoepAfgelopen zaterdag lagen in de supermarkt niet alleen chocolade restanten van de kerst, maar ik zag ook nog snoep voor Halloween. Ja, ja, dat moet natuurlijk ook op, want weggooien is zonde. Maar ik las ook dat je op dit moment al weer paaseitjes kunt kopen. Niet in deze supermarkt, maar bij de Action. En vanzelfsprekend vliegen die ook al weer over de toonbank. Je kunt het maar in huis hebben. En als het er dan is, dan laat je het ook niet liggen. Kom, neem er nog eentje, of twee of…..
En dan zijn we nog verbaasd dat er zoveel dikke mensen zijn…. hoe zou dat nou toch komen….?

Reclame

Het is natuurlijk één grote brok reclame, maar wat vind ik hem telkens weer leuk, de Allerhande van onze grootgrutter. Met bewondering bekijk ik elke maand die nieuwe recepten met de mooie foto’s. Het is allemaal super doordacht, gemaakt om ons te verleiden. Maar wat laat ik me dan ook graag verleiden. En hoe slim ook de opmaak. Alles is op internet terug te vinden en te bewaren, maar veel mensen zullen de bladen aan stukken knippen en in hun eigenste kookplakboek stoppen. En dus is het zo gedrukt dat er op de achterkant van een recept geen ander recept te zien is. Daar is is dus heel goed over nagedacht.
En iedereen komt aan bod. Moeder die steevast kookt, vader die ook met de pollepel wil zwaaien. De kinderen die hun neus op trekken voor een nieuw gerecht, maar en passant worden gefopt met een lekker glaasje waarin stiekem een heleboel groente verstopt zit. Er zijn luxe gerechten, budget- vriendelijke schotels, makkelijk te maken pannetjes voor op de camping en in december natuurlijk het uitgebreide Kerstdiner.
Nee, voor mij is dit echt de top, daar kan geen andere supermarkt tegenop!

Allerhande

Bewaren

Duur water

“Wat mag dat dan wel niet zijn?”, dacht ik laatst in de supermarkt.

Ik zag deze flessen tussen de melkproducten in het koelvak staan. Eerst even sneaky een foto maken en dan eens goed lezen wat het is.
In één van de flessen zat kokoswater met druif en limoen. Een trendy etiket, veel blabla over gezondheid en zo om de prijs van Eur. 1,89 te rechtvaardigen.

Alweer een product waarvan we niet wisten dat we het nodig hadden. Als je dorst hebt, kun je toch gewoon water drinken? Bij voorkeur uit de kraan, desnoods een flesje al dan niet met prik. Maar geen water met 5,5 gram suiker per 100 ml. Als je dorst hebt, is een halve liter zo op. En dan tikt 27,5 gram suiker lekker aan. Daar kun je gewoonweg niet tegenop sporten!

 

 

Kerststress

Hoe vaak heb ik al niet geroepen dat ik niet meer meedoe aan al die Kerststress. En toch, meestal liep ik op de laatste nipper te rennen om alle boodschappen binnen te krijgen. Nou, dit jaar dus niet. Alles prima geregeld, dingen in de diepvries, verpakt of met een nog flink houdbare datum. Dit keer zouden de Kerstdagen rustig en rimpelloos verlopen.
Maar ja, “Life is happening when you are busy making other plans”. Dus liep het allemaal anders. Vorige week bleek de convector het na 30 jaar te hebben begeven. Gelukkig kon er een vervangende worden geplaatst… Op vrijdagmorgen om half negen stond de monteur op de stoep. Dag rustige vrijdag, dag plannen om heel op mijn gemak de laatste boodschappen bijtijds te doen. In plaats daarvan kon ik om bij twaalven aan het ramen zemen, vloeren dweilen, meubels verplaatsen en nog wat andere dingen.
‘sMiddags in de winkels bleken nou net die dingen uitverkocht die ik nog niet in huis had gehaald, dus werd het supermarkt in en supermarkt uit, op zoek naar verse dille, bubbelwijn en nog wat andere zaken. Al met al toch nog tamelijk stressig en met rode konen.
Maar uiteindelijk werd het toch een rustige Kerst. Met de hele familie bij elkaar, lekkere hapjes, gezellig eten, en op 2e Kerstdag een wandeling met manlief en een eenvoudige, maar voedzame maaltijd.
Pfffftttt……

Bonnetjes

Bij de supermarkt ratelen ze een heel riedeltje af bij het betalen. Wilt u koopzegels, gratis bonnen, had u nog sstatiegeldbonnen, wilt u wuppies, guppies of wat voor beessies er op dat moment hot zijn?”” Tegenwoordig vraagt de kassière ook nog “wilt u de bon?” Ja natuurlijk wil ik de bon.Om te controleren of er geen fouten zijn gemaakt.

Laatst was er een verkeerde code ingetypt. Dat scheelde toch behoorlijk. Maar aan de hand van de bon kwam de chef van de zaak er al snel achter wat er fout was gegaan.

Ik vroeg laatst bij de grootgrutter waarom ze dat nou opeens vragen van die bonnen. En het antwoord was: “Omdat veel mensen die bon toch meteen weggooien. Zo besparen we papier en dat is beter voor het milieu.”

Nou ja, wel spullen verkopen, met irritante en overbodige verpakkingen en dan op die fluttige bonnetjes bezuinigen…