 |
Vorig jaar zette ik ook al een foto van deze prachtige esdoorn op mijn blog. Hij staat al weer een tijd in onze voortuin en geeft ons altijd veel plezier. Omdat hij in het voorjaar zo leuk bloeit en er mooi blad aan komt. Vanwege de leuke vruchtjes die er aan komen. Maar vooral omdat we in de herfst ’s ochtends zo’n prachtig uitzicht hebben. Vooral als de zon ook mee wil spelen. Met de boom die de gemeente voor onze tuin heeft geplant is het een heel mooie combinatie. Nog even genieten dus, tot de wind alle blaadjes heeft meegenomen. |
Boekje
 |
Wat ligt daar nou op tafel? Een klein ordnertje, niet groter dan een notitiebloekje. Maar al meer dan 30 jaar in gebruik. Leo schrijft daar consequent op wat hij vindt van het bier dat hij regelmatig drinkt. Niet alleen van een pilsje, maar ook -en vooral- van flesjes speciaal bier die hij krijgt of zelf koopt. Tijdens zijn werkzaam leven was hij naast zijn gewone baan bij de brouwer van Heerlijk Helder ook nog bierproever. En zo is het ontstaan. In vakanties bezochten we regelmatig een brouwerij, dronken we bijzonder bier. |
En dan noteerde hij wat hij proefde. Een tijd lang was bier niet zo populair, maar nu is er regelmatig wel wat nieuws op de markt. En dat houdt hij bij. Netjes op alfabet. Een document voor ons en niet alleen met biersmaken. Want bij sommige notities komen natuurlijk ook die vakanties weer terug in onze herinnering.
Deel dit op:
Geld
 |
Geld is een raar iets. Je kunt niet zonder, maar je hebt niet veel nodig. Je kunt er veel mee kopen, maar geen gezondheid en nog minder het vermogen om gelukkig te zijn. Justin Bieber schijnt geld als water te hebben. Hij koopt op z’n 22e een appartement van 25,5 miljoen. De directeur van Qualcomm heeft ook geen klagen, met zijn bonus van ruim $ 400 miljoen. |
Maar als er ergens € 4 miljoen nodig is voor het onderzoek naar een geneesmiddel voor een heel vervelende ziekte, dan is er nauwelijks geld te vinden.
Deel dit op:
Wandelen
 |
Wandel door het leven en praat met iedereen. Dat is een Perzisch spreekwoord en ik realiseer me dat ik het vaak toepas. Heerlijk zomaar een kort praatje met iemand die je helemaal niet kent. Vluchtige ontmoetingen, die een dag zo kunnen opklaren. En waarvan ik hoop dat anderen dat ook zo ondervinden. Tijdens mijn wandelingen in de buurt kom ik allerlei mensen tegen. Sommigen zeggen uit zichzelf gedag, anderen kijken verrast als ik ze groet. Er zijn natuurlijk ook heel veel lui die boe noch ba zeggen. Veel te druk met hard rennen of fietsen. Of mensen die een groot territorium afbakenen door zowat de hele wegbreedte in te nemen. Maar goed, die knik ik vriendelijk toe of roep ik bozig na of ze wat ruimte willen overlaten. En als er niets te praten valt, dan is er nog veel te zien. Vogels, planten en natuurlijk koeien 😉 |
Deel dit op:
Vies
 |
Al jaren zien we dit als eerste als we uit het station van Leiden komen. En telkens zeggen we tegen elkaar dat het toch wel een erg viezige boel is. Maar waarschijnlijk zijn wij de enigen die er zich aan storen. Door de jaren heen is er geen verandering in gekomen. Misschien is de grafitti wat veranderd, de viezigheid is gebleven. Ik vind dat onbegrijpelijk. Het pand staat leeg, wordt niet onderhouden en is een aanfluiting voor zo’n mooie stad als Leiden. |
Deel dit op:
Spreuk van de week
Elke maandag vind je hier een leuke poster. Zodat we de week in ieder geval met een (glim)lach kunnen beginnen.
Bron: Pinterest
Deel dit op:
Abeltje
 |
Er kwam een gloednieuw boek over Annie M.G. Schmidt uit: “Het ABC van Annie MG“. Dat begint met Abeltje en eindigt met Ziezo en alle letters daartussen. Heerlijk om zo’n kille herfstavond mee door te komen en even terug te dromen naar mijn kindertijd.
Want ik begon al heel vroeg met lezen. Dat vond mijn moeder wel prettig, want dan bleef ik binnen en kon ik geen gevaarlijke spelletjes spelen of weglopen…. |
| Ik had al wel wat boekjes gekregen, maar Abeltje was het allereerste echte boek met een verhaal van begin tot eind. Heerlijk, daar lag ik languit voor de haard. Blad na blad verslond ik en alles wat er om mij heen gebeurde, deed er nauwelijks toe. Ook hoorde of zag ik niet veel, want ik was helemaal verdiept in mijn verhaal. Later kwam daar de bieb, waar ik vast klant was en nog ben.
Een liefde voor altijd. Boeken, letters, verhalen, maar ook gedichten. Soms is lezen eventjes wat minder in trek, omdat er ook zo veel op schermpjes te zien en te beleven valt. Maar met een boek op de bank, schemerlamp aan en thee binnen handbereik. Toppunt van geluk! |
 |
Deel dit op:
Gouden jaren
 |
Hoe ouder je wordt, hoe meer er een soort van “gouden sluier” over het verleden komt te hangen. Ik ben zelf nogal van de nostalgische gedachten, ga eens te meer terug in de tijd. Toen alles beter, leuker, stiller leek…. Maar is dat ook zo? Nee, natuurlijk niet. Maar je vergeet snel de onaangename dingen, de narigheid en het ongemak. Dat is menselijk. Ik las het boek “De gouden jaren”van Annegreet van Berge en herkende een heleboel zaken.
Sommige zijn best wel een beetje hilarisch. Zo spandeerde mijn moeder geen geld aan een nieuwe dweil of soplap, maar nam ze een oud hemdje of onderbroek. Ik heb dat altijd verschrikkelijk gevonden en kocht dus nieuwe poetslappen. Later kwamen de microvezeldoekjes op de markt en was ik een van de eersten om ze te gebruiken. |
| “Flauwekul” vond mijn moeder en “zonde van het geld”. Maar juist die vrolijk gekleurde doeken brengen wat gezelligheid bij het huishoudelijk werk. Dat inmiddels ook veranderd is. Want wie deelt er nog een stofzuiger met zijn buurvrouw?
Ik denk dat ik nog wel eens meer uit dat boek zal ophalen, dat las als een trein. |
Deel dit op:
Taal
Vorige week had Bettie een leuk blog over de onzinnige taal die sommige mensen gebruiken. En ja, als je er op let, kom je heel wat wolligs tegen. Ik erger me ook aan al die dikdoenerij, het praten met meel in de mond en in tien lange zinnen omzeilen van wat met een eenvoudig “ja” of “nee” beantwoord kan worden.
Het gebeurt niet alleen in Nederland, maar over de grens weten ze er ook raad mee. In Duitsland weet ik soms al helemaal niet waar men zich mee bezig houdt en wat ik me bij een bepaald bedrijf moet voorstellen. Wirtschaftsprüfungsgesellschaft? Geen idee, Steuerberatung, nou ja, raad over belasting, okay! Maar wat mag “intelligente Qualität” zijn? Er blijkt wel geld mee te verdienen. Want deze borden hingen niet aan een miezerig pandje, maar vonden we op luxe gebouwen in Bremen.
Deel dit op:
Oeps…
Vorige week lag er een Duitse brief op de mat. Ik keek er naar en dacht “He bah, weer zo’n loterij. Hoe komen ze toch aan ons adres?” Maar dat was het helemaal niet. Nee, we hadden niets gewonnen, maar wel tijdens onze vakantie een bekeuring wegens te hard rijden opgelopen. Op weg terug naar huis bleek Leo ergens toch nog zo’n 15 kilometer te snel gereden te hebben. Kosten € 20,00, binnen een week te voldoen. En geen mogelijkheid om te ontkennen, want op de begeleidende brief stonden wel drie foto’s: van de auto, een deelopname van de chauffeur (de bijrijder was netjes weggemoffeld) en van het kenteken. Tijd en plaats delict ook pünktlich vermeld. Dus tja, geen ontkomen aan. Het enige wat je doen kunt, nee moet, is keurig het bedrag overmaken, want het IBAN nummer was natuurlijk niet vergeten.
