Elke eerste maandag van de maand vind je hier een poster van Loesje. Zodat we de week in ieder geval met een (glim)lach kunnen beginnen.
En hoe toepasselijk deze poster. Als regel post ik ’s morgens om 06.00 uur, nu is het al bijna half 2. Moet toch kunnen?
 |
Een jongeman, die in zijn keurige blauwe blazer met zijn ook al zo keurige Volkswagen Kever naar hartje Rotterdam reed om daar een avond op keurige wijze door te brengen met enkele leeftijdsgenoten. Dat heette toen een soos. Je betaalde een klein bedrag, kon er koffie, thee, fris en zelfs een biertje kopen. En je kon er praten en dansen met vrolijke, aardige en lieve, maar uiterst keurige, meisjes. |
Die zelfde avond ging een keurig meisje naar diezelfde soos. Ze voelde zich niet zo op haar gemak, was een beetje verlegen. Ze kwam tenslotte voor de eerste keer op die soos. De ontvangst was vriendelijk. Ze nam koffie en danste met een jongen, die wel aardig, maar ook wel een beetje… nou, ja, die ze enigszins klef vond. Dus sloeg ze een dans over en keek eens op haar horloge. Half negen, de avond zou nog wel duren.
Maar daar stond een jongen in de deuropening. Ze ging eens rechtop zitten. Wow, dat was een leukerd! Die leek niet verlegen, integendeel. Zo te zien een zelfverzekerde jonge man in een mooie blauwe blazer, die nonchalant betaalde en ging zitten. Ze overwon haar verlegenheid en ging snel op de nog vrije stoel naast hem zitten. Ze lachte haar allerliefste lach en hij lachte terug. Ze begonnen een gesprek, over koetjes en kalfjes. Ze dansten wat, praatten over van alles en nog was. En ja, ze lustte ook wel een biertje en hij keek haar bewonderend aan.
Vond ze het goed dat hij haar thuisbracht? Ja, graag. Vagelijk hoorde ze haar moeder “ga nooit zomaar met een vreemde man mee in de auto”, maar die waarschuwing sloeg ze in de wind. Deze jongen kon ze vertrouwen! Voor de deur van haar huis vroeg hij of hij nog eens mocht bellen en ze gaf hem haar telefoonnummer. Bij gebrek aan een notitieblokje schreef ze het op de achterkant van een sausjesrecept.
En de rest is geschiedenis. Want die man was Leo en het meisje was ik. Op 4 december 1971, vandaag dus exact 45 jaar geleden, hebben we elkaar ontmoet. En vandaag vieren we die heugelijke gebeurtenis! Met een gezellig uitje en een lekker hapje en drankje.
| Zo maar een poster, niet eens zo’n hele mooie. Maar bekijk hem eens goed en ik wed dat je denkt “die tekst ken ik ergens van”. En dat klopt, want het is de poster die John Lennon inspireerde tot het schrijven van het nummer “Mr. Kite”. Een nummer vol muzikale vondsten, met allerlei orgels. Natuurlijk werd het gespeeld op het concert van The Analogues. Maar als je op de poster klikt, start het nummer van The Beatles zelf.
Toch een prima begin van het weekend? |
 bron: Google |
bron: Pinterest
Want je weet maar nooit….. 😉 😉 😉
Als ik weet dat iemand jarig is, dan stuur ik meestal een (zelfgemaakte) kaart. Dat is dubbel plezier, want ik vind het maken van de kaarten erg leuk en meestal is de ontvanger er ook blij mee.
Het kan zijn dat je op Facebook ook attent wordt gemaakt op de verjaardag. En dan feliciteer ik de jarige ook nog maar eens op FB. Dubbel op dus.
De laatste tijd echter zie ik op FB steeds vaker hele ritsen van al dan niet lollige e-cards, die aan de jarige worden geadresseerd. Waarvoor de jarige dan weer bedankt op FB. En dat is dan nog niet alles. Want de dag na de verjaardag is er op FB de mogelijkheid om door een grappige neptaart alle felicitaties nog eens langs te laten komen, iedereen nogmaals te bedanken en de taart op vrolijke wijze te laten ontploffen.
En dat vind ik toch zo overdreven. Voor mij is dat één aspect van de grote overdaad die onze tijd tekent.
Dit is een ongewoon gezicht. Station Beurs, het drukste station van de Rotterdamse metro, maar nu bijna verlaten. Slechts één vrouw checkt haar mobiel. Och, het was al laat in de avond en niemand wilde nog de stad in. Er waren wel mensen die naar huis wilden en binnen no-time was het dan ook weer druk hier. Maar heel even leek het bijna uitgestorven…
Tja, of we het wel of niet willen, zo langzamerhand komt de winter er aan. De dagen worden alsmaar frisser en zo nu en dan ligt onze vijver er bevroren bij. Hoor ik ’s morgens de buurman zijn autoruiten krabben en leg ik ’s avonds een warm dekentje op mijn voeteneind. Maar heel erg vind ik het niet. Zeker niet als de zon overdag schijnt en het van dat tintelend weer is. En wie goed kijkt, vind zo nu en dan een cadeautje van moeder antuur. Zoals zaterdagmiddag, toen dit blad in de schaduw zo mooi berijpt was gebleven. 
Elke maandag vind je hier een leuke poster. Zodat we de week in ieder geval met een (glim)lach kunnen beginnen.
Ik zag de man in de rolstoel in de supermarkt. In eerste instantie alleen zijn gezicht, tenminste wat daar van over was. Een groot gedeelte was weg… “Huidkanker??” flitste het door me heen. Nee, het leek meer op verbrande huid…. Toen zag ik dat hij geen handen had. Zijn armen, ook al ernstig verbrand, eindigden in stompjes.
Maar hij reed onverstoorbaar verder met zijn boodschappen op schoot. Later, bij de kassa, stond ik in de rij naast hem. Hij had zijn boodschappen al op de band. De cassière vulde een grote tas en er was ook nog een doos. Net voordat ik het wilde vragen, stapte een man naar voren. “Kan ik helpen?” “Ja graag, maar ik moet nog even pinnen” en hij wipte uit zijn rolstoel. Hij bediende het pinapparaat met het stompje duim dat hij nog over had. “Goddank, hij kan tenminste nog lopen”, dacht ik. En toen zag ik zijn twee kunstbenen.
Toen hij weer zat, werd de boodschappentas achter hem gezet. De doos kwam op zijn schoot. “Nou, bedankt” en weg zoefde hij.
Afgelopen zondag waren we bij het concert van The Analogues, mijn cadeau voor Leo’s verjaardag. Ze speelden het hele album Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band en nog veel meer Beatles-nummers.
De zaal was voor het overgrote deel gevuld met “jongere ouderen”, die weer even terug gingen naar hun schooltijd, Toppop en lange haren. En nog steeds genoten van die heerlijke muziek.
Klik op de foto om een indruk van het optreden van The Analogues te krijgen. En reserveer een ticket als je de kans krijgt!
Bron: You Tube
