Category Archives: Uncategorized

Recept

Posted on by

Ik had jullie nog het recept van mijn stevige vegetarische gele linzensoep beloofd en hier is het.

Soep-004Voor 4 personen:
1 ui, gehakt
2-3 tenen knoflook, gehakt
1 prei, in ringen
1 rode peper, gehakt
1 bos selderij, gehakt
1 kleine (winter)wortel, in blokjes
2 (punt)paprika’s, in reepjes
3 stengels bleekselderij, in boogjes
2-3 tomaten, in stukjes gesneden
250 gram gele linzen (toor dahl)
1-2 (groente)bouillonblokjes
Meng voor de kruiden:
1 theelepel gemalen komijn
½ theelepel gemalen koriander
½ theelepel kurkuma (optioneel)
1 theelepel (gerookt) zoet paprikapoeder
1 theelepel (gerookt) heet paprikapoeder
1 theelepel italiaanse kruiden
peper en zout naar smaak
olie om in te bakken

Verhit de olie in een flinke soeppan en fruit daarin eerst de uien.
Voeg daarna knoflook toe en prei. Laat even smoren tot de prei zacht begint te worden.
Voeg de kruiderij toe, bak even mee.
Voeg de wortel, bleekselderij, tomaten en rode peper toe en bak ook dit even mee.
Voeg de linzen toe en zoveel water dat alles ruim onder staat. Doe de bouillonblokjes in de pan, breng aan de kook en laat alles zachtjes pruttelen gedurende 35 – 40 minuten. Vergeet niet zo af ten toe te roeren.
Voeg op het laatst de gehakte selderij toe en breng alles op smaak met peper en zout. Als de soep te dik is, nog wat water toevoegen.

Wij houden van een pittige soep. Vind je de hoeveelheid kruiden te veel, minder dan naar eigen smaak.

EET SMAKELIJK!

 

Charles Aznavour

Posted on by

94 Jaar was hij en nog steeds trad hij op. Je verwacht dat hij op het podium zou sterven, maar nee… hij sliep vredig in. Gewoon thuis en zonder drama. Nu zullen we het moeten doen met wat hij achter liet, een enorm aantal chansons. De een nog mooier dan de ander, soms uitbundig, dan weer ingetogen.

Hier, op vakantie in Portugal, lukt het me niet een chanson van hem te laten zien. Dat moet dan maar later komen. Maar ik moest dit toch even memoreren.

Mon cher Charles, vous m’avez donné tant de bons moments. Je vous en remercie de tout mon coeur.

Muzikaal begin van de week

Posted on by

Net als vorig jaar begin ik elke week weer met muziek. Het kan van alles wat zijn, in elke taal, soms ontroerend, soms carnavalesk. Maar het brengt in ieder geval mij altijd in een goed humeur.

Deze week een instrumentaal werk, maar ook een heleboel kijkplezier. Dus … even pauze nemen en bijna 3 minuten kijken…

Hoge nood

Posted on by

hoge-noodAl winkelend had ik ineens hoge nood. Kan gebeuren, maar gelukkig was er een klantentoilet. Voor mij spreekt het vanzelf dat je daar geen rommel maakt en alles netjes achterlaat.
Maar omdat anderen daar misschien niet zo naar handelen, hangt er vaak een briefje. Ook hier dus, niks bijzonders. Maar die opmerking over de dames van de schoonmaakdienst vond ik wel erg aandoenlijk. Want ja zeg, je zult toch maar …. bah, daar moet ik niet aan denken.

Verjaardag

Posted on by

verjaardag.jpgVandaag word ik 70 jaar. Gek, dat scheelt maar één dag met gisteren, toen ik nog (maar) 69 was 😉
Maar 70 klinkt en lijkt veel ouder. Niet dat ik daar erg veel om maal. Want 70 is toch een mooie leeftijd en ik ben van plan om er nog heel veel jaren bij te doen. Maar wat zo’n cijfer toch een impact heeft. Nou ja, ik wil er ook niet al te lang bij stil staan.
We zullen vandaag vast wel ergens koffie gaan drinken, met zulke lekkere taartjes er bij. Mhhmm, misschien nemen we er wel twee.. of drie! Het leven moet tenslotte gevierd worden.

En…. ik heb een rood tshirt aan. Rood is sowieso een favoriete kleur, maar het is vandaag ook Dress Red Day. De dag dat we aandacht geven aan hart- en vaatziekten. Dat moeten we natuurlijk elke dag doen, maar vandaag dus nog een beetje extra! En je weet, ik heb alle reden om zo’n dag te vieren.

Boek

Posted on by

Boek-vroedvrouw-tegen-wil-eDit is het vervolg op “Het huis van de vroedvrouw”, dat ik al besprak. En ook dit heb ik in één adem uitgelezen.
Goed geschreven, boeiend, menselijk en een beetje rauw. Maar met ontroerende passages en onverwachte ontwikkelingen.
Becky is gediplomeerd verpleegster, heeft al een hele carrière achter de rug. Ze was assistente van dokter/chirurg Isaac Blum. Maar van hem is nog maar een schim over als het boek in 1934 begint. Blum is volkomen de kluts kwijt nadat zijn vrouw is verongelukt en hij op dezelfde dag dat dat gebeurde een patiënt onder zijn handen heeft zien doodgaan. De man kan niets meer, moet geholpen worden met alles. Als ook zijn broer hem uit huis heeft gezet en ze werkelijk berooid zijn, rijdt Becky, de wanhoop ten prooi,  met hem terug naar West Virginia, waar ze onderdak vinden bij een vriendin. Het is de tijd van de grote depressie en half Amerika lijkt werkloos. Ook Becky zoekt een baantje, maar tevergeefs. Dan krijgt Becky werk in een soort werkkamp voor jonge mannen. Ze behandelt er allerlei kwalen, maar moet ook haar mannetje staan bij een grote ramp.
Becky is voor geen kleintje vervaard, maar voor bevallingen heeft ze een ongelofelijke angst. Toch beslist het lot dat juist zij de plaatsvervangster van de vroedvrouw moet worden. En dan verandert er langzamerhand van alles en komt er toch nog een klein beetje “happy end”.

Kaas uit Streefkerk

Posted on by

Wat zou mijn vader zich hier over hebben verheugd. Een filmpje van RTV Rijnmond over een bedrijf in zijn geboorteplaats Streefkerk. Een klein dorpje aan de Lek, in de Alblasserwaard. Daar staat een kaasboerderij, waar Amerikanen en andere toeristen met verwondering kijken en proeven van ons nationale product. Ja, er zijn natuurlijk heel veel andere boerderijen die kaas produceren, maar deze zou mijn vader beslist de allerlekkerste gevonden hebben 😉

Zomaar…

Posted on by

Bord

Lief bord hè?
Niet man/vrouw met kind, maar opa met kleinkind. Jonge mannen dragen geen hoed, ook niet in Japan. Want ik fotografeerde dit bord in Kobe, in de Chinese wijk.
Geen idee of daar meer opa’s en oma’s aan de wandel zijn met hun kleinkinderen. Ik vond het zomaar een lief bord.
In Nederland zou zo’n bord ook goed passen, want steeds vaker zie ik grootouders op pad met kleinkinderen. Of is het hier net iets té lief…..?

Vrijgezellen

Posted on by

VrijgezellenGelukkig hoefden we hier niet doorheen, alleen maar langs. Want ik vroeg me af of het wel mocht… Leo en ik zijn tenslotte al lang getrouwd, onze vrijgezellenstaat ligt al ver achter ons. Maar waarom zouden hier alleen vrijgezellen door heen hebben gelopen?
Nou ja, zo te zien is het al een heel oud bordje en zou ik moeten uitzoeken waarom het hier zo heet. Zo diep zal ik maar niet graven in de geschiedenis van Slenaken, waar ik dit bordje fotografeerde.