Het nummer van deze week is bijzonder, want afgelopen zaterdag vertrok Marlika naar Moskou. Haar crowdfunding is geslaagd, het totale bedrag werd gehaald. Nu hopen dat de behandeling zal aanslaan en haar toekomst er zonniger uit zal zien.
Maar “she never walks alone”! Alle vrienden, bekenden en onbekende donateurs leven met haar mee.
Zet hem op, Marlika!!
Je woont in de stad en bent alle drukte moe. Je koopt een klein landelijk gelegen huisje, ergens op een wat stil eiland. Dat moet toch heerlijk zijn? Maar nee, want nu word je niet meer gestoord door al het verkeer, maar zoemen de bijen, krijsen de vogels, blaft er zo nu en dan een hond en oh, toppunt van ergernis, ’s morgens vroeg kraait er een haan. Dat stoort de bewoners van het vakantiehuis, wanneer ze daar een paar maal per jaar enkele weken doorbrengen. Stil moet het zijn, doodstil.
Maar wat is stil? Mag er dan helemaal niets te horen zijn? Moeten de bomen weg, want daar speelt de wind doorheen en ruisen de bladeren. Moet het riet weg, om dezelfde redenen? Moet de hond het erf af, omdat die blaft als er iemand voorbij komt? Of vervangen we hem door een op beweging reagerende sirene? En de ganzen, eenden, merels, roodborstjes, koolmeesjes? Mogen die ook niet meer zingen? Mag de postbode nog wel in zijn gele autootje (het hele geval speelt in Frankrijk) langskomen of moet hij zijn route aanpassen?
Het is gelukkig allemaal ver van mijn bed, dus wat zal ik me er aan ergeren. Toch steekt het me dat mensen, die natuurlijk allemaal hun eigen kabaal produceren, soms zo onverdraagzaam zijn en de realiteit uit het oog verliezen. Er loopt inmiddels een rechtszaak, want de Fransen nemen het hoog op. De haan krijgt het meeste krediet. Ik hoop dat de bewoners van het vakantiehuis op tijd beseffen dat de natuur en haar geluiden horen bij het leven. Stilte, absolute stilte, die hoort -helaas- alleen bij de dood.
Zaterdag was er rommelmarkt bij ons winkel-centrum. Diverse kraampjes met vooral veel te ontspullen zaken. Ik vind dat altijd heerlijk om rond te snuffelen, maar kopen, ho maar! En aan kannetjes en blikken kan ik maar moeilijk voorbij lopen. Toch bleef ik sterk.
Maar dan, op het laatst zag ik nog een leuk blikje. Voor 50 cent werd ik de eigenaar. Nou ja, de koffiezegels vinden er een mooi plekje in. Wat wil een mens nog meer?
Er was ook muziek, want het North Sea Festival 2019 draait zich warm voor Rotterdam. Dus stond er een muziektent, waar ik niet graag had willen spelen. Want van zwart zeildoek en in de brandende zon. Maar de sfeer was goed en de muzikanten en zangeres lieten zich niet door de hitte smoren. Het was al met al een zeer zonnige zaterdag!
Vorige week kocht ik zo’n ouderwetse set vliegenvangers. Van die stroken met zeer kleverig spul er op, waar vliegen tegenaan zouden vliegen en vast komen te zitten. Nu las ik ergens dat sommige mensen dat zielig voor de vliegen vinden. Ik ben beslist tegen alle soorten van dierenmishandeling, maar dit gaat me toch iets te ver. Als mens je laten plagen -of nog erger ziek worden- van vliegen omdat je ze niet dood wilt maken. Ja, er zijn natuurlijk ook vliegenmeppers, maar de heel tijd achter zo’n beest aan gaan en dan overal vieze vlekken op de muren maken, vind ik ook geen optie.
Maar het kan nog vreemder. In de Oostvaardersplassen zijn parasols neergezet om de grote grazers tegen de zon te beschermen. Wie komt op het idee? Dan heb je toch geen benul van natuur? Die dieren zijn heel goed in staat om onze zomer door te komen. Op de grote steppes worden tenslotte ook geen zonneschermen geplaatst.
Net als vorig jaar begin ik elke week weer met muziek. Het kan van alles wat zijn, in elke taal, soms ontroerend, soms carnavalesk. Maar het brengt in ieder geval mij altijd in een goed humeur.
Vandaag een muzikale thriller, dansend dat wel 😉
Je hoeft niet iets duurs te kopen om goede service te krijgen. Want laatst was ik op zoek naar sneakersokjes. Van die soort voetjes voor in de wandelschoenen, maar alsof het lijkt of je geen sokken draagt. Een wandelvriendin had me de Primark aangeraden en appte een foto. Maar eenmaal bij de winkel zag ik sokken in alle maten, kleuren en soorten, maar die sneakersokjes zaten daar niet bij. Ik vroeg het bij de kassa en kreeg te horen dat ik die op de sportafdeling zou kunnen vinden. En zonder dat ik verder iets hoefde te vragen liep er iemand met me mee, wees waar die sokjes hingen en keek zelfs mee of ik de goede mee nam. En dat voor het luttele bedrag van Eur. 4,50. Ik was helemaal stom verbaasd. Natuurlijk heb ik de vriendelijke dame hartelijk bedankt. Want zeg nou zelf, voor zo’n bedragje verwacht je dat toch niet?
En zitten ze fijn? Ja zeker. Soms schieten ze nog wel eens onder mijn voet, maar doorgaans blijven ze prima zitten. Aanrader dus!
Net als vorig jaar begin ik elke week weer met muziek. Het kan van alles wat zijn, in elke taal, soms ontroerend, soms carnavalesk. Maar het brengt in ieder geval mij altijd in een goed humeur.
Al versta ik er niks van, dit lied vind ik gewoon erg mooi. Hopelijk mijn lezers ook 😉
Zo nu en dan doe ik dingen, waarvan ik zelf niet weet waarom ik ze zo doe. Ik vind mezelf helemaal niet georganiseerd of super netjes. Ben soms een beetje chaotisch en het huishouden behoort niet tot mijn favorieten.
Maar toch…. Laatst hing ik de was op. Nou ja, de paar dingen die ik niet in de droger doe en dus op zolder op een rekje te drogen moeten worden gehangen. En ineens ontdekte ik een autistisch trekje bij mezelf. Want die paar lappen moeten wel allemaal even recht hangen, met dezelfde kleur knijpers aan de lijn komen. Niks slordig ophangen. Heel precies en netjes moet dat. Van wie? Van niemand anders dan van mezelf. Nou ja, dacht ik, elke gek zijn eigen gebrek. Maar gaandeweg ontdekte ik nog wel meer zulke malle gewoontes: alle microvezel lapjes op kleur, in het gelid in een speciaal mandje. Alle vorken, messen, lepels… ja ook keurig op rij in de bestekla. Nou weet ik wel dat het onschuldige gewoontes zijn. Niemand heeft er last van. Maar zouden er meer mensen zijn die dat ook doen?
Tijdens onze vakantie op Zakynthos ontmoetten we een man, die ons zijn honing wilde slijten. Hij bracht zijn producten enthousiast aan de man en vertelde dat echte honing niet oplost in water. Het water wordt niet zoet, maar blijft gewoon … water. We hadden de proef nog niet op de som genomen.
Vorig jaar bracht onze jongste een pot honing mee van zijn fietsvakantie naar Berlijn. Echte Berliner Lindehonig. Een stevige honing, die met een lepel uit de pot moet schrapen. Heerlijk.
Maar hoe zuinig we er ook mee omgingen, uiteindelijk was de Berlijnse honing op. Ik wilde de pot omspoelen en schoonmaken. O ja, even testen! Water in de lege pot, een paar keer hevig schudden en…?
Jazeker, dat water werd niet zoet, maar bleef gewoon naar water smaken. De Griekse imker had dus gelijk.
Buurvrouw Marlika vroeg me om het recept van de preitaart die ze bij mij gegeten had. En dat geef ik graag, want zo’n taart is makkelijk voor te bereiden, een stevige maaltijd of lekker hapje erbij. Helemaal vegetarisch ook nog.
Voor 4 personen heb je nodig:
300 gram zelfrijzend bakmeel
150 gram (volle) kwark
4-6 eetlepels melk
1/2 tot 1 theelepel zout (naar smaak)
Meng alles in een kom tot een stevige bol deeg. Rol het in folie of bakpapier en laat het minimaal een uur in de koelkast rusten.
Rol het daarna op een met bloem bestoven aanrecht uit tot een lap die past in je bakvorm. Prik met een vork wat gaatjes in de bodem. Snij de vorm eventueel een beetje bij.
Voor de preivulling heb je nodig:
900-1000 gram prei, gewassen en in smalle halve ringetjes gesneden
1 rode of gele paprika in stukjes
100 gram licht pittige (geiten)kaas in kleine blokjes + ca. 40 gram gemalen kaas
8-10 kerstomaatjes, doormidden gesneden
klein potje creme fraiche (1/8 liter)
4 eieren
tijm, peper, zout en nootmuskaat naar eigen smaak
Boter of olie om in te bakken
Bak eerst de paprika licht aan, zodat ze wat zachter wordt. Voeg dan de prei toe, schep alles voorzichtig om en smoor op laag vuur in ca. 10-15 minuten. De prei moet nog niet al te gaar zijn. Laat afkoelen.
Meng in een kom de eieren met wat peper, zout en crème fraiche tot een glad mengsel. Schep er de prei en kaasblokjes door en meng goed. Giet in de beklede bakvorm.
Strooi de geraspte kaas erover en druk de halve kerstomaatjes er rondom in.
Zet de vorm in een hete oven (200° Celcius) en bak gedurende 15 minuten. Verlaag de oventemperatuur naar 160° Celcius en bak nog 25 tot 35 minuten tot de taart mooi goudbruin is. Wordt hij te bruin, dek dan af met wat alufolie.
Eet de taart warm of lauwwarm. Maar ook koud smaakt hij nog prima.
