| Tijdens onze reis in Japan verbaasden wij ons over de schone treinen, die toch met een heel grote frequentie rijden. Totdat we een keer zagen hoe schoonmaken op z’n Japans gaat. Supersnel, super efficiënt en met bijna militaire discipline. Op het station staan deze karretjes met schoonmaakspullen, voor elke schoonmaker één. |  |
Ik heb geprobeerd het te filmen, maar dat lukte niet al te best. Maar gelukkig is er dan altijd YouTube, waar alles te vinden is:
Een knap staaltje van techniek, dit grote orgel in het Museum Speelklok in Utrecht. Eén man is er maar voor nodig om een heel orkest te laten horen.
Nog meer techniek? Kijk dan op Stuureenfoto, waar deze week ook techniek in het middelpunt staat.
Ik had er al veel over gehoord, maar was er nog nooit geweest. In het Catharijnenconvent in Utrecht. Een prachtig museum met religieuze, voornamelijk christelijke, kunst. En op dit moment, tot en met 16 augustus, is er een tentoonstelling te zien van middeleeuwse kerkelijke gewaden. Prachtig geborduurd en ook bijzonder mooi tentoongesteld. Het is bijna onvoorstelbaar hoe fijntjes en met eindeloos geduld de kazuifels, stola’s en koorkappen steekje voor steekje bedekt werden met, uiteraard, veel Bijbelse voorstellingen. Maar ze geven ook een tijdsbeeld, er is zelfs een soort van kerkelijke mode, die gaandeweg verandert. Kostbare stoffen zoals fluweel en zijde, brokaat en dan nog eens rijkelijk geborduurd met schitterende kleuren en glinsterend goud of zilver. Het kan bijna niet anders dat het volk zich vergaapte aan de pracht en praal van deze kledij. Veel is in de loop der tijd vergaan, versleten. Soms werd iets vermaakt. Maar wat er nog over is, is nog steeds prachtig. Wie van borduren houdt, mag deze tentoonstelling zeker niet missen.
Klik op de foto om te vergroten:
Rotterdam is een stad van werken en van bouwen, dat mag wel bekend zijn. Maar niet altijd wordt er gesloopt en iets nieuws neergezet. Want dit gebouw, het oude kantoor van de Rotterdamsche Droogdok Maatschappij in Rotterdam Heijplaat kreeg een nieuwe bestemming.
| Gelukkig maar, want in dit markante gebouw huist nu de Rotterdamse Academie voor Bouwkunst. In de loodsen van de RDM zitten diverse bedrijven en ateliers en de Onderzeebootloods is nu een museumlocatie.
En achter het RDM terrein ligt Heijplaat. Een rustig plekje tussen de grote zeehavens, kranen en het drukke scheepvaartkwartier. |
 |
Een stukje Rotterdam dat (nog) niet zo bekend is. Maar zeker een bezoek waard!
Het duurt wel even voordat iedereen binnen is. Een lange rij toeristen wacht bij de Spido in Rotterdam tot ze aan boord mogen om een rondvaart te maken. Ach, met mooi weer en een lekker zonnetje is het ook helemaal niet erg.
Hun geduld wordt beloond, want straks kunnen ze wat eten en drinken en dan is het goed toeven op de boot. De benen even strekken en je laten varen door de grootste haven van Europa. Daar heb je best wel een tijdje wachten voor over.
Kijk voor meer geduld ook op Stuureenfoto, en doe mee.
Vandaag is het precies 75 jaar geleden dat Rotterdam gebombardeerd werd.
Voor de aanval zag de stad er zo uit: |
|
En in nauwelijks een kwartier tijd werd de halve stad weggevaagd en zag ze er zo uit: |
In de Onderzeebootloods in Rotterdam Heijplaat is op dit moment een tentoonstelling te zien, waarin archiefbeelden, maquettes, verhalen van ooggetuigen en zelfs een compleet vliegtuig te zien zijn. Heel indrukwekkend!
Deze klusjesman in Todi (Italië) is voorbereid op elke klus. In zijn kleine autootje vervoerde hij een hele ijzerwinkel. Alles netjes gerangschikt en zo voor het grijpen. Dus iets op te hangen, te repareren of te vervangen, je hoefde hem alleen maar te roepen. Makkelijk hoor, zo’n mannetje.
Voor meer reparatie klik je op Stuureenfoto. Meedoen kan natuurlijk ook altijd.
Een bezoekje aan een markt is altijd leuk. Niet alleen in het buitenland, maar ook in mijn eigen stad is het een belevenis. Gisteren gingen we naar de markt in Rotterdam-West. Ik heb daar lang gewoond en kwam er regelmatig. De markt is er nog steeds, maar o, o, wat is alles veranderd. Alleen al de straat waar de markt is. Vroeger een beetje deftig, nu volkser. De winkels zijn van een heel andere signatuur. Het is allemaal uitbundiger. En overal geurt het naar kruiden en etenswaren.
Op de markt was er het gebruikelijk aanbod van groente en fruit. Maar ook weer anders opgestapeld, minder gestructureerd. Deventer koek naast rookworst, stapels komkommers, sommige krom als een hoepel en verschillend van formaat, bergen paprika’s in wonderlijke vormen. Maar heus niet minder lekker!
Even een paar uurtjes in een andere wereld 😉
 |
Op aanraden van Bettie en Wieneke dit boek in de bieb aangevraagd. Alleen kreeg ik niet deze titel, maar “Het knoopjeskabinet”. Gelukkig ging het om hetzelfde boek, wel een oudere uitgave. De eerste paar bladzijden was ik enigszins verward, omdat ik niet goed wist wie wie was. Maar de stamboom hielp me op weg en allengs vond ik het zo mooi, dat ik er maar met moeite los van kon komen. |
Edmund de Waal beschrijft zijn familiegeschiedenis zo levendig en echt. Je kunt bijna de geur ruiken die in de 19e eeuwse kamers hangt en je voelt de aanwezigheid van hun vrienden, zoals Proust, Monet, Manet, Renoir, Degas.
In die tijd is handel met Japan nog maar net mogelijk en daar vinden kunsthandelaren de mooiste dingen. Die dan weer grif in de handen van rijke kunstliefhebbers overgaan. Zoals de netsukes, kleine beeldhouwwerkjes in ivoor of glanzend hardhout, die dienen als een soort knopen aan een kimonoriem.
Na verloop van tijd komen de netsukes in het bezit van een familietak in Wenen, waar ze een beetje uit de toon vallen en onopgemerkt blijven. Alleen de kinderen bekijken de netsukes met een eigen en liefdevolle blik. De rijke Joodse familie ontkomt niet aan het nazi-geweld en moet vluchten, met achterlating van alle kunst en kostbaarheden. Alhoewel, de hele verzameling netsukes wordt wonderbaarlijk gered en komt via omwegen weer terug bij de familie. En via een even wonderlijke speling van het lot weer terug in Japan, al is dit nog niet het eindstation.
Een prachtig boek over kleine, maar schitterende kunstwerkjes.
Deze week bestond voornamelijk uit stapelen. Volle dozen vóór en lege dozen ná de verhuizing van jongste. Van struinen door de IKEA en pakken van de vele stapels goederen, die daar zijn. En dan nog de stapels papier en karton die bij zo’n verhuizing onontbeerlijk zijn. Gelukkig waren de stapels dozen te overzien en al met al was de verhuizing zo gepiept. Wij hoefden ook niet te sjouwen, dat werd gedaan. Zo buffelen als deze mannetjes in Vietnam was dus gelukkig niet aan de orde.
 |
Stapelen is ook het weekthema bij Stuureenfoto. Heb je ook foto’s van grote stapels, doe dan ook mee. |
