Category Archives: Persoonlijk

over mijzelf, hobbies en zo

Makkelijk en lekker

Posted on by

Waar een slapeloze nacht al niet goed voor is. Want had ik als een roos geslapen, dan had ik dit programma niet gezien en het recept ook niet!
Maar nu zag ik hoe Buddy Valastro, bekend van The Cake Boss, een heerlijk recept klaarmaakte.

Geroosterde bloemkool
1 bloemkool, in roosjes
8 teentjes knoflook, gepeld en in plakjes gesneden
flink wat kerstomaatjes
3 sjalotten of kleine uien, in parten gesneden
olijfolie
rucola of spinazie
300 – 400 gram pasta (fussili of zoiets)
broodkruim of panko
geraspte Parmezaanse kaas
peper, zout		  

Verwarm de oven op 220 graden.

Leg de bloemkoolroosjes in een ingevet bakblik. Strooi er de knoflook, tomaatjes en uienpartjes over. Meng broodkruim met peper, zout en wat parmezaanse kaas en meng dit door de groente op de bakplaat. Besprenkel met olijfolie. Zet het blik in de oven en rooster alles in ca. 45 minuten. Roer zo nu en dan even om.

Kook ondertussen de pasta in gezouten water. Neem een kop pastawater apart voordat ze wordt afgegoten.
Meng de geroosterde groenten met de pasta, roer er ook de rucola erdoor en zoveel water totdat alles smeuig is.
Bestrooi met nog wat Parmezaanse kaas en dien op.

De hoeveelheden zijn naar eigen inzicht en de rucola is optioneel.
Eet smakelijk!!

Knus, maar dan anders….

Posted on by

Hofjes is het thema van deze week bij Stuureenfoto, omdat  het daar zo knus en veilig lijkt om te wonen.
Dit binnenplaatsje in China lijkt in de verste verte niet op zo’n Hollands hofje, maar toch vond ik het daar er ook op een bepaalde manier gezellig en knus uitzien. Of lijkt het maar zo? Is wat ik authentiek vind, gewoon rommelig… Het levert in ieder geval wel een mooi plaatje op!

Hiroshige

Posted on by

De prenten van Hiroshige fascineren me niet alleen om hun schoonheid. De reis die hij van Edo (nu Tokio) naar Kyoto in zijn houtblokken laat zien, is ook nu nog te maken. Sommigen doen dat ook te voet, maar met de trein bereis je min of meer hetzelfde traject. En ik doe dat hier door telkens een foto van nu bij de oude prent te zetten.

Collectie: Tokyo National Museum

Deze week zijn we in Fukuroi, waar de reizigers even een kopje thee nemen bij een theestalletje.

Dat oude stalletje is er niet meer. Wie nu iets wil drinken of eten moet even zoeken. Maar vind je zo’n soort gordijn, dan kun je er wel van uit gaan dat daar achter iets te drinken of te eten te koop is.

Spreuk van de week

Posted on by
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een. 

Ouder worden is als een achtbaan; je gaat omlaag en omhoog, je lacht en je gilt en soms… doe je het zowat in je broek 😉

 

(een klein beetje zelfspot kan geen kwaad, nietwaar?)

  

Op reis

Posted on by
Spannend hoor, zo met de hele klas op schoolreis. Staan we wel op het goeie perron en is het nou wel de goeie trein? Meester, mogen we er al in….Voor de meesters en juffen een hele toer om zo’n groep in het gareel te houden. Maar het zal allemaal wel goed gegaan zijn. Wij keken lekker vanaf een ander spoor naar deze groep en hoefden alleen op onze eigen spullen te letten 😉

Heb je ook een leuke foto van zo’n klas, doe dan mee met Stuureenfoto, want ook daar gaan we deze week op schoolreis.

Hiroshige

Posted on by

Zie de reizigers strompelen op weg naar Kakegawa. In de tijd van Hiroshige bestonden en er nog geen treinen, was iemand zich bewust van het comfort dat er in deze tijd is.
Want nu hoeft niemand meer te voet te sjouwen. Heel Japan is voorzien van prima spoorweg-verbindingen. De trein hier is een goederentrein, maar met de shinkansen is de treinreis een genot, met alle gemakken aan boord.

Voetbalkoorts

Posted on by

Langzamerhand begint Nederland weer oranje te kleuren. Als we boodschappen gaan doen, dan vliegen de oranje-aanbiedingen je om de oren. Van oranje-veren tot oranje juichpakken, sjaals, petjes, vlaggetjes, pennen, hoedjes en wat al niet. Het eerste versierde huis mochten we vier weken geleden al ontdekken, maar het worden er steeds meer.

Nee, niet bij ons. Wij zijn geen voetbal liefhebbers. Het is leuk als Nederland speelt en wint, het zou prachtig zijn als ze wereldkampioen zouden worden. Maar dat duurt nog wel even en in die tussentijd kan er heel veel gebeuren. Al lijkt het nu soms op of we die beker al in de prijzenkast hebben staan.
Nee, ik verheug me op vele avonden met detectives op de tv,

speciaal de serie “George Gently”, mooi Engels drama, dat speelt in Northumberland. De serie speelt in de jaren 60, met de  bedaarde oudere Goerge Gently tegenover de jonge hond John Bacchus. Topklasse!!

Gewoon een deegkom

Posted on by
Als ik vroeger bij mijn zus logeerde, bakte ze vaak cake. En dan kwam altijd de grote groene glazen kom te voorschijn. Toen Rina overleed kwam de schaal in mijn keuken terecht. En ook ik gebruik hem regelmatig. Het is gewoon een gebruiksvoorwerp. Maar laatst, op de Noordermarkt in Amsterdam, stond daar ineens zo’n zelfde kom. Met de naam van de ontwerper erbij en een behoorlijk prijskaartje erop.
Nooit geweten dat ik mijn sla aanmaak in een heuse design-schaal van Jane Ray. Thuis zocht ik natuurlijk meteen op internet naar mijn schaal. Er blikt nog een levendige handel in dit soort serviesgoed te zijn en op Pinterest is zelfs een bord met alleen serviesgoed van deze ontwerpster.  

Martha Stewart heeft een hele verzameling en beweert dat sommige items een fortuin waard zijn. Nou, dat kan best zijn, maar ik verkoop mijn schaal niet. Ik vond hem in het begin al mooi en dat is hij nog. Ik blijf hem gewoon gebruiken, want voor beslag maken of salade husselen vind ik hem nog steeds ideaal.

Straat van duizend bloesems

Posted on by
Ik kende de schrijfster niet, maar dit boek trok meteen mijn aandacht in de bieb. Ik twijfelde, legde het weg maar ben toch weer terug gegaan om het te lenen. En het stelde niet teleur.
Hiroshi en Kenji zijn twee broers, die al jong wees worden en door hun grootouders worden opgevoed. Het boek begint in 1939, als de kinderen al naar school gaan. Hiroshi is groot en setrk en zijn liefste wens is sumo-worstelaar worden. Daar traint hij al hard voor. Zijn broertje is kleiner, geen vechtersbaas, dromerig. Hij kan uren kijken hoe een kunstenaar maskers snijdt en zou dat ook graag willen leren. Door de oorlog komen hun dromen op een zijspoor en na de oorlog moeten zij hun weg in het snel veranderende Japan zien te vinden. Hiroshi pakt zijn sumo-training weer op, Kenji weet nog niet wat hij moet beslissen, studeren of heeft hij toch voldoende talent om maskers te snijden? En past de liefde in hun leven?

Gail Tsukiyama beschrijft in mooie zinnen de hoogtepunten en de tragedies in het leven van beide jongens. Het boek geeft een goed beeld van de diverse tradities in het oude en nieuwe Japan.