Zo’n plaatje, gemaakt langs de Rotte, direct achter ons huis, doet me altijd denken aan een schilderij van Ruysdael. Het is alweer een tijdje geleden, maar wel in dezelfde tijd van het jaar. Hopelijk kan ik ook dit jaar weer zulke mooie luchten fotograferen.
 |
Spelletjes, daar ben ik dol op. Jammer genoeg ben ik de enige hier in huis. Manlief vindt alle spelletjes stom en vervelend en is nauwelijks te porren voor een spelletje Rummykub of zo. Maar geen nood, want nu kan ik me uitleven met “Twee voor twaalf”. Ik heb de app hiervan geïnstalleerd op mijn telefoon en kan dus naar hartenlust spelen en me meten met anderen. Niet alleen de quiz-app, maar ook apps voor Fives, Canasta, Webfeud, Freecell en Rummykub staan op mijn telefoon. Er is dus altijd wel een spelletje naar mijn zin en ik heb lekker altijd iemand om mee te spelen. |
Het is inmiddels een traditie geworden. In de Flow van december zitten bladen met kleine kaartjes, één voor elke dag van het komend jaar. Met een spreuk, een gedachte, een wijze raad of zomaar een leuk tekeningetje. De eerste keer dat ik ze kreeg heb ik van de omslag van Flow een doosje gemaakt, waarin de stapel past. En sindsdien lees ik elke dag zo’n kaartje.
| En nu was het dan weer zover. Eerst alle bladen uit de Flow los scheuren, dan de kaartjes op de perforaties doorscheuren en ze vervolgens op volgorde leggen.
Klaar voor het nieuw jaar! |
 |
Afgelopen zondag in De Sandwich van Jacques Klöters. Prachtig lied, en helaas, alweer of nog steeds, actueel. Want hoeveel moeders treuren om hun kind, dat nooit meer terug zal komen….
Och, och, wat een grote groep. 190 Wereldleiders bij elkaar om te praten over ons klimaat. Allemaal ingevlogen met grote jets, opgehaald met luxe limousines. Wat een besparing levert zo’n top toch op…..
Kijkt ze zomaar uit het raam, verwacht ze iemand of is het eenzaamheid?
Ik zal het nooit weten, want ik sprak haar taal niet en zij niet de mijne. En hadden we wel kunnen praten, dan durfde ik toch ook niet rechtstreeks te vragen wat haar gedachten waren.
Weet je niets meer te zeggen, begin dan over het weer. Succes verzekerd! Want er valt altijd wel iets te klagen, te droog, te nat, te koud of juist weer net te warm.
Gelukkig hebben we er wel veel over te vertellen, maar kunnen we er niets over beslissen. Maar een inspiratiebron is het zeker.
Deze foto maakte ik om toch echt te bewijzen dat we het koud, heel koud, hadden gehad in het noorden van Duitsland. En het was toch al half mei.
Bij Stuureenfoto is het weer ook onderwerp van gesprek. Neem er een kijkje en doe mee als je wilt.
Met de Scrabble/spelletjesclub een dagje uit. Al vroeg is er koffie en zelf gebakken cake. Het weer is nog regenachtig, maar als we verdeeld over drie auto’s vertrekken, is het droog en piept de zon net door.
We gaan naar Terschuur, naar het Ambachten- en speelgoedmuseum. Nu eens niet een museum waar alles achter glas en dus onbereikbaar staat, maar waar je veel, heel veel, mag vasthouden om het nog eens even goed bekijken.
Een museum ook dat propvol staat met van alles, van oude strijkijzers tot poppenhuizen, van Mecanno tot Barbie. Met oude winkeltjes, poppenhuizen, naai- en breimachines, verzamelingen van pannen, eierdopjes, koffergrammofoons.
De foto’s zijn met mijn mobiel genomen, dus niet zo erg goed. Maar als impressie kan het er mee door.
Het was een geslaagde dag, met veel verhalen over vroeger. Dat is natuurlijk niet verwonderlijk in zo’n omgeving.
| Vele jaren stond hij in de hal. Nogal zwak op zijn pootjes en eigenlijk altijd een beetje in de weg. Maar ik had hem met zoveel plezier gemaakt van stukken karton en kranten. En we vonden hem wel erg grappig.
Toch heeft hij de opruimwoede niet overleefd en is hij in de kliko gestopt. Hij paste gewoon niet meer tussen de andere dingen. En ineens vond ik hem ook wel een stofnest worden. Nou hebben we alleen nog de foto en dit blog. Arme haan 🙁 |
 |
Vandaag geen eigen blog, maar een filmpje. Even iets vrolijks tussen al het nare nieuws.
