Elke maandag vind je hier een leuke poster. Zodat we de week in ieder geval met een (glim)lach kunnen beginnen.
In Turijn kwamen we langs een chique badmeubelwinkel. Zo een met droombadkamers, waar nooit vuile was ligt en de kleur van de zeep matcht met die van tegels en handdoeken.
Ik vond dit badmeubel wel leuk, zeker met de bijpassende wastafel. Maar Leo’s commentaar maakte korte metten met mijn bewondering. “Het lijkt net zo’n ouwe zinken teil met daarnaast een oliedrum.” Ik keek nog eens goed en ja, daar had het inderdaad iets van weg.
Laatst had ik een gesprek over hoe je iemand ziet bij een eerste kennismaking.
Waar kijk je dan naar? Kijk je naar de ogen, de handen? Waar let je op? Gepoetste schoenen, vet of juist schoon haar, kleding?
Die eerste indruk kan heel bepalend zijn, maar zegt toch lang niet alles.
Jaren geleden solliciteerde ik bij een groot bedrijf. Dat je er netjes behoort uit te zien bij een sollicitatie, wist ik natuurlijk wel. Ik had me dan ook keurig aangekleed, nieuwe kousen, nette schoenen. Jammer dat ik languit viel bij het oversteken. Vieze vlek op mijn rokje, kousen kapot, tas met een schaafplek. En geen winkel waar ik tenminste nieuwe kousen kon kopen. Ik voelde me heel erg opgelaten. Wat voor indruk zou ik nou maken ik bij die meneer van Personeelszaken? Dat heb ik nooit kunnen achterhalen, maar ik kreeg wel de baan.
Nog ruim vier jaar heb ik er met veel plezier gewerkt, kreeg ik zelfs promotie. Ondanks mijn prille leeftijd (ik was nog geen 18) en de beschadigingen! Och wat zou ik graag nog eens even iets van die dag terug willen zien 😉
Hier in Ommoord loopt al heel veel jaren een ERGO-onderzoek. Daarbij worden mensen van boven de 55 met de regelmaat van ongeveer 5 jaar onderzocht op van alles waar je ziek, zwak of duizelig van kan zijn. De meest malle vragen en opdrachten passeren de revue. Natuurlijk zitten er ook medische onderzoeken bij, onder andere een MRI-scan van de hersenen en een onderzoek van de halsslagaderen. Leo deed afgelopen maanden mee mee en binnenkort krijg ik ook weer een oproep.
Gelukkig werd er bij Leo niet iets erg belangrijks gevonden. Al kreeg hij wel het advies zijn cholesterol en bloeddruk in de gaten te houden. Dat doen we nu doen gezellig 😉 samen.
Maar vorige week kreeg hij ineens een brief waarin stond dat het onderzoek van de halsslagaderen had uitgewezen dat er een kleine vernauwing zat. De brief kwam op een ongelukkig moment, vlak voordat wij op vakantie gingen. Maar het vreemde was, dat het hele onderzoek nog niet had plaatsgevonden. Dat was uitgesteld omdat de scanner defect was en zal pas na midden oktober plaatsvinden. Toch zag ik Leo wit wegtrekken en zijn zorgengezicht opzetten. Meteen belde ik de ERGO en gelukkig begreep men daar dat wij nogal verontrust waren. Het bleek een fout te zijn. Iemand had per ongeluk het verkeerde onderzoek ingevoerd. Ach, fouten kunnen gemaakt worden. Maar dit bracht ons toch wel erg van de wijs. En nou maar hopen dat die halsslagaders puntgaaf zijn!
Dit liedje brengt nog steeds herinneringen naar boven. We waren op vakantie, de kinderen konden net zwemmen. En bijna elke dag gingen we naar het zwembad. Daar draaiden ze tig keer per dag dit liedje. We noemde het onze treiterschijf. Sweet memories…
| De 3e dinsdag in september, Prinsjesdag. Politiek gezien een belangrijke dag, maar dat ga ik hier niet belichten. Ik ben nieuwsgierig naar de robe van de koningin, maar vooral naar de hoedjes van de dames. Dopjes of wagenwielen, rood, groen of grijs. Met of zonder veren, bloemen, vruchten….
Misschien wel zoiets als deze, uit de oude doos. En toen nog heel voordelig…. |
Oh, oh, oh, wat kan dat lekker zijn. Zo’n kalfskroket van de FEBO. Die je neemt als je toevallig langs zo’n zaak komt. Vooral als het druilerig weer is. Dan is zo’n kroketje zo lekker, ook al weet je best dat het nou niet bepaald een gezonde hap is. Maar zo nu en dan even niet nadenken en genieten.
De FEBO bestaat al 75 jaar en het schijnt dat de kroketjes nog steeds volgens het recept van de eerste bakker gemaakt worden. Met zelfgetrokken bouillon, goed vlees en roomboter. Nou, dat geloof ik op slag.
Gelukkig zit die zaak in Rotterdam niet om de hoek en andere kroketten wil ik niet. Alleen die van mijn tante konden de vergelijking doorstaan, maar ja, die is er al lang niet meer.
