De Daniël den Hoed-kliniek, een begrip in Rotterdam en omstreken. Als je daar heen ging, dan wist je het wel. Je kon rekenen op meelijwekkende blikken, wat benepen geknik. Er liggen voor heel veel mensen hele nare en wrange herinneringen. Ook voor mij. Ik ging er met mijn moeder heen, kwam er toen ook mijn schoonvader tegen. Zelf bracht ik er meer dan dertig keer een bezoek voor bestraling. En toch… na al die jaren zijn het geen spookbeelden die opdoemen als ik er aan denk. Wel herinner ik me de vriendelijkheid, de hulp en begrip van doktoren en verpleegkundigen. De ruimte die je kreeg om je angsten en problemen te bepraten.
Nu gaat de kliniek op 18 mei 2018 definitief dicht. Nog deze week was ik er, waarschijnlijk voor het laatst. Want de behandeling die ik nu weer ga krijgen zal waarschijnlijk later en dus ergens anders gebeuren.
Ook de naam “Daniël den Hoed-kliniek” gaat verdwijnen, want is die inmiddels opgegaan in het Erasmus MC. Dat is bekender in Nederland en het buitenland en genereert dus meer geld. Toch vind ik dat jammer. Want Daniel den Hoed, de pionier in de radiotherapie en Rotterdammer van de eeuw, mag niet vergeten worden. We zijn hem veel dank verschuldigd. Er mag dus wel een plek komen waar hem eer wordt betuigd.
Category Archives: Persoonlijk
Feest
Wat was het een feest, die 5e mei 1945 in Rotterdam. Zelf geboren ná de oorlog ken ik alleen de verhalen van mijn ouders en mijn zus. Ze was toen een tiener en hunkerde naar wat vrolijkheid na alle sombere jaren van de oorlog. Ze danste op straat, met haar schoolvriendinnen. Kreeg chocola en sigaretten, superdeluxe! Misschien bracht ze het hoofd van een Canadees wel op hol, met haar blonde haren. Maar kreeg later toch verkering met een degelijke Hollandse jongen.
Foto’s uit die tijd heb ik helaas niet, dus moeten we het hier doen met een van internet geplukt plaatje, genomen op de Coolsingel, valk voor het stadhuis.
Bron: http://www.brandgrens.nl/bevrijding
Deel dit op:
Herdenken
Steen van de miljoenen tranen, Oudedijk Rotterdam
Vanavond herdenken we de slachtoffers die vielen in de oorlog. Om acht uur staan we stil bij het leed van al die miljoenen die stierven in de strijd.
Twee minuten lang houden we onze lippen stijf op elkaar, laten we onze gedachten zweven naar wat er is gebeurd en nooit meer herhaald mag worden.
Ik hoop dat die stilte oorverdovend zal zijn.
Deel dit op:
Pantoffelheld
Soms geeft een boek stof tot nadenken. Zo las ik Isabel van Johanne A. van Archem en werd me duidelijk dat vrouwen in vroeger tijd heel wat minder in de melk te brokkelen hebben dan wij nu. Want in de dertiger jaren verloor een vrouw met haar huwelijk alle rechten. Haar man werd de baas over haar geld. Niets kon of mocht ze zelf beslissen, in alles had haar echtgenoot een doorslaggevende stem. Het enige recht van de vrouw was…. inderdaad: het aanrecht.
Maar door de invloed van de vrouwen-emancipatie en de oorlog, keerde het tij. Nou ja, niet meteen, want pas in 1957 werd het “pantoffelheld-artikel” van kracht. Bij belangrijke zaken moest de vrouw ook een handtekening plaatsen onder een contract.
Ja, dat herinner ik me zelfs. Mijn moeder wilde graag een geiser in de keuken. Papa besliste dat we er dan een op huurkoop zouden nemen. En het contract daarvoor moest ook door mijn moeder worden getekend. In die gesprekken viel de term “pantoffelheld artikel” en dat maakte beslist indruk op mij.
Snuffelend op internet vond ik een leuk artikel hierover in het Historisch Nieuwsblad.
Zo onderworpen zijn we gelukkig niet meer.
Deel dit op:
Beeldschoon
Gisteren was ik in Museum Catharijneconvent in Utrecht. Daar zijn tot en met 3 juni 2018 prachtige middeleeuwse miniaturen te zien.
Dat soort afbeeldingen hebben me altijd al gefascineerd. De kleuren, de lijnen, de schittering van goud, ze zijn ronduit sprookjesachtig. De tentoonstelling is heel sfeervol ingericht en was gelukkig niet al te druk. Daardoor kon je rustig de boeken bekijken. Leesbril op, neus op de vitrines om vooral toch maar alles zo goed mogelijk te zien en met volle teugen te genieten. In sommige zalen klonk ook nog zacht gregoriaans gezang. Heel speciaal vond ik dat.
Her en der tussen de vitrines was ook de mogelijkheid om zelf een miniatuur te tekenen, een rand te stempelen of te plakken. Er werd gretig gebruik van gemaakt.
Aan het begin van de tentoonstelling werd een film vertoond, die uitleg gaf over de boeken en de afbeeldingen. Jammer vond ik wel, dat sommige afbeeldingen in de film waren opgeleukt met bewegende onderdelen. Het hoort bij deze tijd, al die digitale foefjes, maar ik vind het overbodig en afbreuk doen aan het overweldigende vakmanschap van de kunstenaars. Er waren meerdere films te zien, onder andere over het maken van de boeken, vanaf het vervaardigen van perkament tot het tekenen van de lijnen, het schrijven en het maken van de tekeningen. Ik vind dat altijd een extraatje bij een expositie.
Doordat alles klein en heel gedetailleerd is, heb ik geen foto’s gemaakt. De foto’s hieronder komen van internet.
Deel dit op:
Recept
Vorige week kwamen zoon en schoondochter eten. Kwam dat even goed uit, want ik had een heerlijk recept van Karin Luiten voor een Marokkaanse dorade-schotel.
Ik ben altijd een beetje eigenwijze kok. Voeg iets toe, laat iets weg, kort gezegd: ik geef mijn eigen draai aan een recept. Maar in dit geval leek me dat niet nodig. En daar had ik ook helemaal gelijk in. Het was een heerlijk gerecht, waarbij ik een gezellige couscous-salade maakte.
De vis wordt gemarineerd en gaat daarna met folie afgedekt minstens twee uur in de koelkast. Dan 30 minuten in de voorverwarmde oven (180 graden) en nog eventjes vijf minuten zonder folie nagaren. Ook de smaken van de salade moeten even intrekken, dus alles kan van te voren klaargemaakt worden. Konden wij lekker in de tuin genieten van een lekker glaasje… 😉
Normaal neem ik zo’n recept hier over, inclusief mijn eigen inbreng. In dit geval heb ik werkelijk niks veranderd en leek het me aardiger de links naar de recepten te geven.
Deel dit op:
Muzikaal begin van de week
Net als vorig jaar begin ik elke week weer met muziek. Het kan van alles wat zijn, in elke taal, soms ontroerend, soms carnavalesk. Maar het brengt in ieder geval mij altijd in een goed humeur.
Deze week start ik, wat ongewoon, met een klassiek muziekstuk van Bach: Violin Sonata fugue BWV 1001, op gitaar gespeeld door Julien Bream. Beslist de moeite waard om even te luisteren.
Deel dit op:
Boek
Op mijn e-reader las ik de historische roman “Tussen rang en stand” van Marja Visscher.
Het is het geromantiseerde levensverhaal van Sara du Faget van Assendelft.
Sara stamt uit een gefortuneerd geslacht, woont bij haar ouders op het Voorhout in Den Haag. Daar schikt ze zich met moeite in de wat deprimerende sfeer tussen jours, kaart-avondjes, roddels en koppelingen aan diverse mannen. Helaas is er geen man die haar kan bekoren.
Ze besluit voor een tijdje naar het buitenhuis van de familie “Het hof in Heinenoord” te gaan. Deels om er de restauratie te begeleiden, deels om te ontsnappen aan de benauwende sfeer van Den Haag.
In Heinenoord wordt ze verliefd en dat zet haar hele leven compleet op zijn kop. Sara is een historische figuur, die daadwerkelijk heeft bestaan. Maar het verhaal is enigszins opgeleukt, hoewel de geschiedenis niet echt veel onrecht wordt gedaan.
Ik vond het een gezellig boek, goed geschreven en onderhoudend. Gewoon fijne lectuur.
Deel dit op:
Oranjespullen
Eerst gekeken naar het bezoek van de koninklijke familie aan Groningen. Eén van onze zonen heeft er gestudeerd, dus we herkenden diverse plekken van de tocht. Máxima’s stilettohakken en intens rode outfit bewonderd, geglimlacht om een meezingende prinses en verder rustig aan gekeken.
Daarna met een flinke omweg naar de stad. Vanuit het openbaar vervoer al een beetje rond gekeken, sommige plekken te druk bevonden en uiteindelijk bij de Laurenskerk terecht gekomen. Daar waren heel wat mensen die hun oranje-rommel te gelde wilden maken. Of dat allemaal gelukt is, weet ik niet. Ik vrees dat enkelen met heel wat winkeldochters zijn blijven zitten. Nou ja, volgende week is er weer een kringloopwinkel blij mee. Ook zo nu en dan met grote ogen gekeken naar de oranje uitdossingen die sommige mensen aan of op hadden. Gewoon een lekker ontspannen koningsdag
gehad!
Deel dit op:
Portretten
Ach, de koning zal er wel aan gewend zijn om zijn eigen portret en dat van zijn vrouw tegen te komen. Maar misschien schrikt hij toch wel een beetje wanneer hij in een restaurant in Delft zich even terug wil trekken. Tja, ook een koning moet toch ook zo nu en dan wel eens?
En dan staat hij ineens voor een meer dan levensgroot portret van hemzelf. Als aanduiding dat nou juist dáár de heren wc is. En Máxima staat op de deur van de dames. Leuk gevonden vind ik, maar of Willem-Alexander het zal kunnen waarderen….?
Ben trouwens ook benieuwd wat er vandaag weer voor hem en zijn gezin bedacht is. Ik ga zo kijken, want dat hoort gewoon bij Koningsdag!
